Ravenmoor'da bir gelenek vardı.
Kasabada biri öldüğünde, cenazeden önceki gece herkes mezarlığa giderdi.
Buna Sessiz Gece denirdi.
Kimse konuşmazdı.
Kimse ağlamazdı.
Sadece beklerlerdi.
Çünkü yüz yıl önce yaşanan bir olaydan sonra Ravenmoor halkı ölülerin son gecelerinde yalnız bırakılmaması gerektiğine inanıyordu.
Melina bunun saçma olduğunu
düşünüyordu.
Ta ki o geceye kadar.
Rüzgâr mezar taşlarının arasından uğulduyordu.
Melina annesiyle birlikte kalabalığın arkasında durmuştu.
Kasabanın yaşlı saat ustası üç gün önce ölmüştü.
Herkes siyah giyinmişti.
Herkes sessizdi.
Sadece eski kilisenin çanı duyuluyordu.
Dong.
Dong.
Dong.
Sonra bir şey oldu.
Tabutun içinden vurma sesi geldi.
Tak.
Tak.
Tak.
Kalabalık dondu.
Melina önce yanlış duyduğunu düşündü.
Sonra ses tekrar geldi.
Bu kez daha sert.
TAK.
TAK.
TAK.
İnsanlar birbirlerine bakmaya başladı.
Bir kadın çığlık attı.
Bir adam dua etmeye başladı.
Melina'nın kalbi göğsüne vuruyordu.
Çünkü sesi herkes duymuştu.
Tabutun içinden geliyordu.
Aniden yaşlı saat ustasının dul eşi öne çıktı.
Ve bağırdı:
"Açmayın!"
Kasaba halkının yüzündeki korku Melina'nın midesini bulandırdı.
Kimse tabuta yaklaşmıyordu.
Sanki içerideki şeyden korkuyorlardı.
Sonra yaşlı kadın Melina'ya döndü.
Doğrudan ona.
Yüzlerce insanın arasından.
Sadece ona.
Ve titreyen parmağıyla Melina'yı işaret etti.
"Bu onun suçu."
Sessizlik.
Tam bir sessizlik.
Melina nefes alamadı.
"Ne?"
Yaşlı kadın ağlıyordu.
"Mühür zayıflıyor."
"O geri geliyor."
"Ve onu sen uyandırdın."
Melina ne olduğunu anlayamadan kalabalığın içinden biri çıktı.
Daha önce hiç görmediği bir genç.
Siyah montlu.
Sessiz.
Tehlikeli görünüyordu.
Ama asıl garip olan gözleriydi.
Sanki onu tanıyordu.
Genç çocuk yaşlı kadının önüne geçti.
"Yeter."
dedi.
Tek kelime.
Ama kadın anında sustu.
Melina çocuğa baktı.
Çocuk da ona baktı.
O an Melina'nın başının içinde bir görüntü patladı.
Bir kule.
Alevler.
Kan.
Ve aynı çocuk.
Ama bugünkünden hiç yaşlanmamış haliyle.
Melina sendeledi.
Görüntü kayboldu.
"Sen kimsin?" diye fısıldadı.
Çocuk birkaç saniye sustu.
Sonra cevap verdi.
"Bunu öğrenmemen için yüz yıldır uğraşıyoruz."
Ve tam o anda...
Mezarlıktaki bütün saatler aynı anda çalışmaya başladı.
Yıllardır durmuş olanlar bile.
Tik.
Tik.
Tik.
Tik.
Kasaba halkının yüzündeki dehşet büyüdü.
Çünkü Ravenmoor'da herkes aynı şeyi biliyordu:
Saatler ancak mühür kırılmaya başladığında yeniden çalışırdı.
Bölüm Sonu
O gece Melina eve döndüğünde odasının kapısının altında bir zarf buldu.
Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
MELINA VOSS
Eğer bunu okuyorsan, seni bulmuşlar demektir.
Ve zarfın içinde yüzlerce yıllık görünen tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki kızın yüzü Melina'nın yüzüydü.
Ama fotoğrafın arkasında tarih olarak şunlar yazıyordu:
17 Ekim 1824.