“Maskesizdi ama kimse kimliğini göremiyordu…”
Altuğ Zincir
Sırtımdaki ağırlıktan gittikçe nefret etmeye başlıyordum. Her ne kadarda sırtımda taşıdığım çantamda en değerli bir hazine bulunsada ağrıyan kaburgalarıma yük olduğundan dolayı tek seferde yere savurup kurtulasım vardı. Ne yazıkki dört ayın sonucunda aldığım en mevkili bilgisayarı kıramazdım. Asıl hayatım onun içine düşerken başlıyordu.
Omzuma birinin sertçe çarpmasıyla ileriye doğru sendelenip öfkeyle gözlerimi kapadım tam önüme döneceğim esnada ince bir sesin “Önüne bak, lavuk. Senin gibileri bu yolda ezilir.” demesiyle duraksadım. Benim gibiler…
Bir kız sesi bu kadar güzel olabiliyorken kaba bir üsluba sahip olması saçma bir şekilde beni şaşırtmıştı. Sanki oynadığım oyunlarda ve yakın çevremdeki kız arkadaşlarım hiç küfür etmezmiş gibi.
Ama yinede bu kızı normal kılmıyordu.
Kendime göz devirerek sırtımı acıyla dik tutup bana çarparak giden kızın umursamaz tavırlarını izledim. Hızlı adımlarla bir yere yetişmesi gerekiyormuş gibiydi. Arkasına dahi bakmadan yola devam ediyordu. Oysa ben bana ettiği hakarete rağmen kim olduğunu merak ederek ona bakmıştım.
Ağzımdan söylenerek internet cafeye yaklaştığım sırada telefonum çaldı. Ekranda gurubumuzda oyunlarda en zayıf halkanın isimi yazıyordu. Şeref…
Telefonu açıp kulağıma dayadım. “Altuğ seni burda beklemekten ağaç olduk be. Ne zaman geleceksin?!”
Sinirle tebessüm edip “ kapat telefonu şeref. Kapat!” dedim ikaz dolu bir sesle. Şerefsiz şeref tabiikide beni dinlemek yerine çenesini tutamadı. “ Altuğ bazen gerçektende seni anlamakta zorluk çektiğim zamanlar oluyor. Koskoca Zincir ailesinin gözde oğlusun. İstesen kendi sülalelerini satıp sana her boku sunabilirler. Sen ise kendi emeğinle biriktirdiğin paranla aldığın bilgisayarı malikaneden kaçıp bizi bu boktan cafeye sürükledin amk. Zincir malikanesi varken neden buardayız-“
“Amk çocuğu!” diyerek telefonu yüzüne kapatım.
Hızla internet cafeye girip gözlerimle etrafı taradım. Son anda bu mekanın sahibi olan Mehmet’in bana özel olarak ayırdığı boş masada dört kişiyi görmemle şerefe sövmeyi kestim. Aptal çocuk yaramaz bakışlarını her zamanki gibi üzerime dikmişti.
“Şeytan diyor bu çocuğu gurupta kov, postala onu. Ama şeytan bilmiyorki karşımdaki gerzeğin ondan daha şeytan olduğunu.” diye ağzımın içinden geveleyip onlara doğru yöneldim. Onların karşısına dikilip masamdan çekilmelerini bekledim. İlk ayağa kalkan tabancaları iyi oynayan Servet’in sevgilisi İlkin oldu. Hızlan bilgisayarlı bir masaya kurulup diğerlerini bekledi.
“Ne bekliyorsunuz amk çocukları, çekilsenize masamdan. Maça geç kalacağız.”
Servet ayağa kalkarak “sakin ol Altuğ. Masada yarım saattir bu ibinenin ağzına katlanan sen değilsin tabii.” diyerek Şerefi gösterdi. Şerefe bakmamaya çalışırken birden ortaya atılıp “ Siktir git çulsuz Servet. Seni zorla tutan mı vardı. Alsaydın biricik sevgilini başka bir masada kurulsaydın. Bazı insanlar bu dudaklar marifetini göstersin diye yalvarıyorlar bana.”
Servet sabır çekerek “ hangi insanlardan bahsediyorsun sen? Göt gibi dikildiğin mekanlarda yürüdüğün erkelerden mi bahsediyorsun yoksa kızlardan mı?” dedi şerefin sinirini bozarak.
“Ne erkeği amk. Benim ilgi alanım kızlar.”
“O yüzden zaten mekanın başında dikilen gay bodygardı etkilemeye çalışıyordun, değil mi?”
Şeref tekrar ağzını açacağı sırada “Masanız geçin götlerini siktiklerim. Maça geç kalınmış olursak siz o zaman görün bir de beni amk.” diye Ateş’in sert sesiyle bu iki gerzek hızla masamdan çekilerek başka bir yere kuruldular. Ateş masamdan çekilmeden önce yeşil gözlerini yüzüme dikti. “Bugün her neyden dolayı geç kalmış olsan bile bu ibinelerin üzerine yük olmalarına izin vermeyeceğim. Ama yinede en kısa zamanda bize bazı şeyleri anlatsan iyi edersin, Zincir.”
Masama geçip sırt çantamdaki bilgisayarın malzemelerini çıkarıp yerleştirdim. “Masan geçsen iyi olur, Demir. Sizden sakladığım bir şey yok.”
“Öyle olsun.”
Ateş de masamdan çekilince son olarak bilgisayarımı ayarladım. Ardından içeriye sızıp Steam uygulamadına girerek Standoff 2 oyununun sürümünü başlarım. Geçen günlerde katıldığımız takım ölüm maçının ardından bir klan bizi ks’ye ( klan savaşları ) davet etti. Eh bizede galibiyet almak düşer, öyle değil mi?oyun sürümü başladığında İlkin sesli bir şekilde bana doğru konuştu.
“W1snow7k ks bizi davet ediyor. Hangi ks’ye gireceğiz Altuğ?”
Sözleştiğimiz klan liderine mesaj gönderdiğimde İlkine döndüm. “Birine verdiğimiz bir söz var İlkin, ks davetini reddet.”
Servet bana döndü. “ Evet red edelimde bizimle alay etsinler ‘bunlar bizden korktular’ diye.”Şerefte servetin aynı gerzekliği ile “Hakikaten Altuğ bizimle alay etmelerine izin mi vereceksin.”
Başımı tekrar ekrana döndürerek “Bunun olmasının izin vermem. Boş boş konuşmayın. Sadece şimdilik reddediyoruz bir dahaki maçta biz onlara davet göndeririz.” dememle Ateşin araya girmesi bir oldu.
“Aynen. Sizde önünüze dönün ibineler. Liderimiz o. Daha sonra dedi ise öyle yapacağız.”
Herkes önüne dönüp benim ks’ ye katılmasını beklediğimde Sipahiler klanının liderinden bir cevap geldi. Bizi ks’ye davet eden klandı bu. Sipahiler klanını ismini br kaç kez karşılaşmıştım.
Noctyra:
Korkup geriye doğru kaçmak bizlik değil, Arkon.
Oyundaki ismim ‘Arkon’du ve bu liderin ismimi yazması nedensiz halde hoşuma gitmiş, aynı zamanda da yazdığı cümlenin arkasındaki cesaretten etkilenerek dudağım kıvrılmıştı.
Ks’ ye katıldığımda bizim gurubu davet etim. Klanımızın ismi bir çok kişi tarafımdan bilinirdi. Ascend Klanı…
⚔️⚔️⚔️
Merhaba arkadaşlar ilk kurgumu nasıl buldunuz? Umarım beğenmişsinizdir. Rica etsem yorum yapmayı ve eserimi beğenmeyi unutmayın.
Seviliyorsunuz 💕
