Biliyorum,arkadaşlıklar üzerinden gittik ama aile...
Bu daha önemli ve karışık bir mesele.
Kardeşlerden başlayalım.Evet bazen tam bir baş belasılar.Ama bu bölümü geçecek olanlara,kardeşi olmayanlara acıyorum.Bazen gerçekten gerekli olduklarını hissediyorum bu yüzden onlarla olan ilişkilerimde kendime ve onlara koyduğum sınırlar oluyor.Hayatınızın her alanında sınır koymalısınız yoksa insanlarla iyi anlaşamaz,rahatınızı koruyamazssınız.Bana samimiyet demeyin,biri boktan bir şey yaptığında ciddi bir şekilde uyarmalısınız.Bana eğlencem demeyin,aklınızdan boktan bir şey yapmak geçtiğinde,kendinize "hayır"diyebilmeniz gerek.Eğer bu dediğimi ciddiye almazsanız o çok istediğiniz samimiyeti ve eğlenceyi bulamazsınız.Şiddetli kavgalar edersiniz,sanırım bunu hiçbiriniz istemezsiniz.(Yoksa istermisiniz?)
Kardeşinizle iyi ilişkiler istiyorsanız,aptalca şakaları gündelik sohbetleri boşverin.Kardeşiniz ya sizden büyük ya sizden küçüktür,bu sebeple bunlardan zevk alamazsınız.En iyisi dertleşmektir,üzüntünüzü anlatmaktır.Kanayan bir yaranız varsa arkadaşınıza değil kardeşinize anlatmanızı tavsiye ederim.Küçük kardeşinizin ağladığını görünce içiniz yanıyor onu teselli etmek istiyorsunuz değilmi?İşte ablalarımız abilerinizde aynı şeyi ister.Elin kızına anlattığın dert yarın her yere dağılabilir.Kardeşinizse bir arkadaş gibi değildir,tavsiye verip üstün bilgileriyle hava atmaz,acıyarak,sessizce seni dinler.Seni gerçekten rahatlatacak işte budur!
