Sarayı temizlerken tartışma sesleri duydum. Çalışma odasından geliyordu.
"O, Asterin farkında mısın?" diye bağırdı.
Bir yere saklanıp onları dinlemeye başladım.
"Olsun. Senin sevgilin de suçluydu."
Kaito suçlu muydu?
"Olabilir. En azından benim sevgilim binlerce insan öldürdürmedi."
En azından onun sevgilisi gibi değilim.
"O, da öldürücekti. Ben durdum."
Ne?
"Hayır, o öldürmeyecekti."
Kafam yanıyor!
"Senin sevgilin suçluydu ve aptalın tekiydi." Prensesin sevgilisine haketet eden biri ilk defa görüyorum.
"O, sevgilimden daha aptal."
Ben mi? Asla.
"Sohpie, pardon Asterin mi?"
"Evet. O, seni öldürmeye çalıştı."
Olabilir. Senin sevgilinide öldürdüm İliana.
"Olabilir. Bu onun aptal olduğunu kanıtlamıyor."
"Sevgilimin aptal olduğunu kanıtlayacak bir kanıtta yok ayrıca."
"Bir şeyi yapamayınca benimle kavga ediyordu ve hiçbir suçum yoktu."
Göz devirdim.
"Demek ki suçun varmış." İliana, Clyde'ın üzerine yürüdü.
"Hayır yoktu." Clyde'ın sesinde hafif bir çaresizlik vardı.
"Ben aptal birine aşık olmam." Olursun İliana.
"O aptal biri mi?"
"Evet!" dedi. "Neyse sen ve aptal sevgilinle hayatında başarılar." Çıktığında elim ayağıma dolandı. En son oraları siliyormuş gibi yaptım.
İçeri girip girme konusunda kararsız kaldım. Ama sonunda içeri girdim.
"Merhaba." dedim kapıyı kapatırken.
Kafasını kaldırdı, "Beni ölmeye mi geldin?" dedi.
"Hayır." dedim.
"O zaman niye geldin?"
"Bilmem." Yanındaki sandelyeye oturdum.
"Sen Asterin misin? Şu ünlü suikastçı." Evet desem onu biraz korkutabilirdim.
"Korkma ama ben Asterin'im." Gerçektende biraz korkmuştu.
"Beni tekrar öldürmeye çalışmayaksın değil mi?"
"Hayır ama başka birisi öldürmeye çalışabilir dikkat et. Siyah saçlı saçlarının önünde mor tutamlar var. Adı Gaia." dedim ve çıkmak üzereydim ki bana seslendi.
"Asterin, sen nereden biliyorsun?" diye sordu.
"O da bir suikastçı." dedim ve çıktım.