Qar Altında Açan Ümid (Final)
Fevralın soyuq bir günündə Lalə uzun illər əvvəl ayrıldığı yurdunu yenidən xatırlamaq üçün dağlara baxırdı. Qar yenə sakitcə yağırdı. O qar dənələri ona uşaqlığını, ailəsinin keçdiyi çətin günləri və heç vaxt unudulmayacaq xatirələri yada salırdı.
Murad artıq böyümüş, həyatda öz yolunu tapmışdı. Valideynləri isə övladlarının güclü insan kimi yetişməsi ilə fəxr edirdilər. Onlar bilirdilər ki, yaşanan acılar heç vaxt silinməyəcək, amma həmin xatirələr insanları bir-birinə daha möhkəm bağlayacaq.
Lalə səmaya baxıb asta səslə dedi:
— Keçmişi unutmayacağıq, amma gələcəyə ümidlə baxacağıq.
Qar dənələri yenə də səssizcə yerə enirdi. Hər dənə sanki keçmişdən gələn bir xatirə idi. Lalə gülümsədi. O başa düşdü ki, ümid heç vaxt ölmür. İnsan ürəyində sevgi, mərhəmət və vətən sevgisi yaşadıqca, ən soyuq qışın ardından belə yeni bir bahar gələcək.
SON