Gece boyunca konuştular. Efe’nin odasında, yerde oturarak, sesleri kısık.
“Arabayı alırsan suç ortağı olursun,” dedi Efe.
“Almazsam… o videolar ortaya çıkar. Annen işinden olabilir. Benim ailem de.”
Efe dizlerini kucakladı. “O zaman başka yol bulalım.”
Arda başını duvara yasladı. “Ne yolu? Polise gidelim mi? Elimizde ne var? Bir USB, bir mesaj, bir adamın yüzü. Yeterli değil.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Efe fısıldadı. “Beni koruduğun için pişman mısın?”
Arda başını çevirdi. “Hayır. Hiçbir saniye.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Yalan söylemiyorum. Sadece… keşke süt almak için çıktığın o gece seni evde bıraksaydım diye düşünmüyorum. Keşke o kekoları görmeseydim diye düşünmüyorum. Sadece… keşke daha güçlüyüm diye düşünüyorum.”
Efe’nin gözleri doldu. Elini uzatıp Arda’nın eline koydu.
“Sen zaten güçlüsün. Beni iki kere kurtardın. Bir de… gülümsetiyorsun. Bu da bir şey.”
Arda parmaklarını Efe’ninkilerin arasına geçirdi. “Sen de beni gülümsetiyorsun. Özellikle ‘süt’ dediğin her seferinde.”
Efe omuz silkti, utangaç bir gülümseme. “Alış. Çünkü o kelime artık bizim.”
Sabaha karşı kararlarını verdiler.
Arda arabayı alacaktı. Ama yalnız değil. Efe onu uzaktan takip edecekti. Ve ikisi de aynı anda bir yere konum atacak, güvenilir birine… Crush’ın bir başka üyesine.
“Grup sohbetine yazmayalım,” dedi Arda. “Sadece bir kişiye. En temkinli olana.”
Efe başını salladı. “Tamam. Ama eğer bir şey olursa… sen kaç. Beni düşünme.”
Arda onun yüzüne baktı. “Seni düşünmeden hiçbir şey yapamam artık. Anla bunu.”
Efe yutkundu. Cevap veremedi. Sadece Arda’nın elini sıktı.