O akşam eve dönerken, sokağın köşesinde tanıdık bir siluet gördüler.
Daha önce maskeli olan adamlardan biri. Bu sefer maskesizdi. Gençti, yorgundu.
Arda Efe’yi arkasında tuttu. “Ne istiyorsun?”
Adam ellerini kaldırdı. “Sakin. Dövüşmeye gelmedim. Konuşmaya geldim.”
“Konuş.”
Adam yutkundu. “O iş… bitti sanmayın. Ama ben artık içlerinde değilim. Çıktım. Çünkü… sizi görünce hatırladım. Ben de bir zamanlar birini korumaya çalışmıştım. Kaybettim.”
Efe öne çıktı. “Ne demek istiyorsun?”
“Sizi uyarmak istiyorum. Henüz bırakmadılar. Özellikle seni, Arda. Senin geçmişinle ilgili bir şeyler biliyorlar. Ve kullanacaklar.”
Arda’nın yüzü gerildi. “Ne biliyorlar?”
Adam omuz silkti. “Ben bilmiyorum. Sadece… dikkatli olun. Ve birbirinizi bırakmayın. Çünkü yalnız kaldığınız an vururlar.”
Sonra arkasını dönüp kayboldu.
İkisi uzun süre yerlerinde kaldı.
Efe fısıldadı. “Geçmişin mi var senin?”
Arda başını eğdi. “Herkesin var. Ama… anlatacağım. Sana. Söz.”
Efe onun elini sıktı. “Anlatmana gerek yok hemen. Ama yalnız bırakmayacağım seni.”