Mert geri çekildiğinde sandalye hâlâ boştu.
Ama gölgesi… hâlâ oradaydı.
Ve en kötüsü, artık sadece duvarda değil, yerde de farklı hareket ediyordu.
“Bu gerçek olamaz…” diye fısıldadı.
Ses çıkmadı.
Çünkü odada yalnız olmadığını artık kesin biliyordu.
Bir anda ışık tamamen söndü.
Karanlıkta bir şey değişti: Mert’in nefesi yankılanmıyordu artık. Sanki oda onu kabul etmiyordu.
Sonra ses geldi.
Ama bu kez dışarıdan değil… tam karşısından.
“Ben seni izlemiyorum Mert…”
Mert dondu.
“…ben seninle yaşıyorum.”
Bir anlık sessizlik.
Ve ışık yeniden geldiğinde, sandalyede biri oturuyordu.
Mert’in kendisi.
Ama gözleri farklıydı.
Daha sakin… daha boş… daha hesaplı.
Mert geri adım attı.
“Sen… kimsin?” dedi.
Sandalyedeki “diğer Mert” hafifçe gülümsedi.
“Ben, senin düşünmediğin kısımlarım.”
Mert’in kalbi hızlandı.
“Hayır… bu mümkün değil.”
Diğeri başını eğdi.
“Psikiyatri merkezi bir deney yapıyordu, hatırlıyor musun? Gözlemci deneğin gerçeği olur demişlerdi.”
Yavaşça ayağa kalktı.
“Onlar sadece dışarıyı gözlemleyeceklerini sandı. Ama biz… içeriyi izlemeye başladık.”
Mert geri çekildi ama çıkış kapısı artık görünmüyordu.
Oda uzamış gibiydi.
Duvarlar daha da kararmıştı.
Diğer Mert konuşmaya devam etti:
“Sen dedektifsin diye düşündün… ama aslında hep deneğin kendisiydin.”
Bir adım yaklaştı.
“Ve ben… son versiyonum.”
Mert bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.
Çünkü o an kafasında bir şey kırıldı.
Hatırlamaya başladı.
Dosyayı ilk açan kendisi değildi.
İlk mesajı gören de…
Aslında o değildi.
Sandalyedeki Mert fısıldadı:
“Şimdi seçim zamanı.”
Ve odada tek bir kapı açıldı.
Ama bu kapı dışarıya değil…
daha derineydi.
KİM GERÇEK?
Mert kapıya bakıyordu.
İçinden bir ses “kaç” diyordu.
Ama diğer ses… çok daha tanıdıktı.
“Gir.”
Kendi sesi.
Adım attı.
Kapıdan geçtiği anda her şey değişti.
Eski psikiyatri merkezi yoktu artık. Şehir yoktu. Sokaklar yoktu.
Sadece beyaz bir oda vardı.
Ve ortada tek bir masa.
Masanın üstünde bir dosya.
Mert dosyayı açtı.
İçinde yüzlerce sayfa vardı.
Ama hepsinde tek bir isim yazıyordu:
MERT
Farklı el yazılarıyla, farklı tarihlerle…
Ama hepsi aynı cümleyi içeriyordu:
“Denek 07, gerçekliği parçalamaya başladı.”
Arkadan bir ses geldi:
“Şimdi anladın mı?”
Mert döndü.
Karşısında artık iki değil, daha fazlası vardı.
Farklı Mert versiyonları… farklı ifadelerle.
Biri korkmuş.
Biri sakin.
Biri gülüyordu.
Ve hepsi aynı anda konuştu:
“Hangimiz gerçek?”
Mert dizlerinin üstüne çöktü.
Cevap yoktu.
Çünkü artık soru bile onun değildi.
Son sahnede, en sakin olan Mert öne çıktı ve fısıldadı:
“Bu hikâyede katil yok…”
“…çünkü hepsi sensin.”
Ve ışık tamamen kapandı