"baba dur vurma" sarhoş adam yine hiç bir zaman sevmediği oğluna vuruyordu "lütfen dur artık" henüz on dört yaşındaki oğlunun acı dolu yalvarışları malesef adamı durdurmuyordu. Adam henüz otuz sekiz yaşındaydı. Ünlü bir holdingin başkanıydı ama o kadar sefildi ki içip içip tüm sinirini ufacık nedenlerden dolayı oğlundan çıkarıyordu. Oğlunun ismini Kara koyacak kadar nefret etmişti ondan daha küçücük bir bebekken bile sevmemişti de koymuştu bu adı ona. Minicik bir bebek size ne yapabilirdi ki ondan bu kadar nefret edebilirsiniz. Cevap hiç bir şey. Hiç bir çocuk şeytan olarak doğmazdı. Çocuğu şeytan yapan yaşadıklarıydı. Kara çok şey yaşamıştı şu kısacık hayatında. Babası bu kez de şu içmek isterken bir bardağı kırdığı için kırbaçlıyordu onu. Kara'nın intikamı ağır olacaktı sadece doğru zamanı beklemeliydi. Annesi o çok küçükken. Hayata gözlerini yummuştu. Planını yapmıştı bu gece yatmadan önce babasının birasına deterjan dökecekti ve bunu alkol zehirlenmesi olarak gösterecekti. "İyi geceler Ziya Yılmaz ve ya iyi mi geceler bilemiyorum ama bu gece son geçen ona eminim" bu gece bu adamın işi bitecekti, bitmeliydi. Saat on bire geliyordu birazdan alkol almak için mutfağa gidecekti. Daha doğrusu rahat koltuğundan götünü kaldıramadığı için oğlundan isteyecekti. "Kara bana bir viski bira getir" evet tam tahmin ettiği gibi. Yanıt vermeden mutfağa koştu rengi dikkat çekmemesi için eskimiş musluğun yanındaki sarı deterjanı içine döktü önlem için ise daha önce babası işteyken arkadaşından bir kaç bilye karşılığı aldığı ağır toz ilaçlardan da döktü. Arkadaşı annanesinin kullanmadığı ilaçları vermişti bunlar yanlış teşhis sonucu alınan ilaçlardı ve az kalsın annanesini öldürüyordu. Sağlık sorunu olmayan bir bireyin bu ilaçları almasının ölümle sonuçlanacağını duymuştu ve bunun doğru olduğunu umuyordu. Biraya döktükten sonra arkasında iz bırakmamak için paketi camdan aşağı fırlattı. Viski şişesini babasına götürürken artık bu hayattan kurtulacağı için fazlasıyla mutluydu. Babası birayı kafasına diker dikmez yeşil bir sıvı kusmaya başladı. Kara zevkle babasını izliyordu. "İyi geceler baba" ona ilk defa baba demişti. Bu ilk ve son du çünkü artık bir babası olmayacaktı. Onu mutfaktan aldığı bir bıçakla defalarca katletmek istiyordu ama polisler bu iş için bir dez avantaj dı. Sanki kendi yapmamış gibi polisi aradı telefon açılınca ise ağlayarak konuşmaya başladı.
"Yardım edin lütfen babam içki içerken birden yeşil bir sıvı kusmaya başladı çok korkuyorum şuan nefes almıyor" bence gayet inandırıcıydı.
"Korkma önce neredesin onu söyle hemen bir ekip çağıracağım"
Kara evin adresini söyledikten sonra telefonu kapattı bir süre daha rol yapmalıydı. Yarım saate yakın bir zaman sonra polis ekipleri eve varmıştı. Evi aradıktan sonra Karayı bir çocuk yurduna yerleştirdiler. Kara buradan da çıkmanın bir yolunu bulacaktı. Bir sonraki gece aynı katı paylaşmak zorunda olduğu tüm insanları öldürüp buradan da kaçacakltı.
bir gün sonra:
Katliamı bu gece gerçekleştirecekti. Yemekhanede yemeğini alırken gizlice cebine bir bıçak sokmuştu. Yatakhane de yirmi beş kişi vardı hepsini öldürmek zor olacak gibi duruyordu. Bu fikirden vaz geçip sadece müdüreyi ve güvenlik görevlilerini öldürmeye karar verdi. Komidinin üstünden bulduğu bir tel tokatla müdürenin odasının kapısını açtı. Tam da tahmin ettiği üzere mışıl mışıl uyuyordu. Elindeki bışağı tam kalbine geçirmişti. En azından ses çıkarmamıştı. Koşarak bahçeye çıkmıştı şansına nöbet deiştiriyorlardı. Onları da haklamaya gerek kalmamıştı. Çalıların arkasından kapıya ulaşmıştı kapının çok ses çıkarma ihtimalinden dolayı son çare duvardan atlamaktı. Duvara tırmanmayı başarmıştı artık özgürdü.
Ta ki 22 yaşına geldiğinde pisikopat bir katil olarak yakalanana kadar
