Pijamalı kız: saat gece yarısını geçti. Uyumuyor musun?
Ulaş: aktif olduğuma göre uyumuyorum.
Pijamalı kız: ok
Ulaş: okey*
Pijamalı kız: yine ilk ben yazdım.
Ulaş: restoranda çok yoruluyorsun dinlenmek istersin sandım.
Pijamalı kız: anladım.
Ulaş: bizim restoranada eleman aranıyor. Gelmek istersen?
Pijamalı kız: ben Ankara'dayım.
Ulaş: tamam İstanbul'da güzel
Pijamalı kız: olsun benim burada arkadaşlarım var.
Ulaş: ben gelsem buluşur muyuz?
Pijamalı kız: çok hızlı ilerlemiyor muyuz?
Pijamalı kız: bence biraz yavaş olalım.
Ulaş: bende ya hayır ya evet var. Sen seç birini.
Pijamalı kız: sjsksjjsjsj
Ulaş: bir ayı geçti konuşmaya başlayalı bence pek hızlı filan değil.
Pijamalı kız: benim kediyi beslemem gerekiyor.
Ulaş: görüşürüz
******
Oturma odasına girdiğimde annem ve babam klasik koltuklarına oturmuş gözlerini bana dikmişlerdi.
Onların bakışları altında koltuğa oturdum "Sonunda telefonundan ayrılıp aramıza katılabildin" dedi babam kinayeli bir tonlamayla.
"Şu telefonla nasıl bir ilişki içindesin sen?" anneme telefonla değilde mesajlaştığımla demek yerine gülümsedim "Siz beni neden bu salona lütüf etmemi istediniz?" diyerek sordum.
"İstanbul'a gitmen gerekiyor" Boğazıma bir yumru oturdu. What? Ne? Nasıl? Niye?
"Neden? Niye? Ne oluyor?" abartılı tepkime annem gözleriyle oturmamı işaret etti.
"Evden çıktığında ölmiyeceksin" dedi babam. Ölmekten beter olurum be baba diyemedim.
"Teyzenler buraya taşındı ama İstanbul'daki evi kiraya vermek için evde bazı sorunlar varmış onları halletmeye gidiceksin" dediğinde hızla cevap verdim "Kendisi niye gitmiyor? "dedim annem telliği çıkarıp kafama atmasıyla eğilerek kurtuldum.
"Kadın burada taşınma ile uğraşıyor birde onlarla nasıl uğraşsın" ben nasıl uğraşıcaktım acaba?
"Ben nereden bileyim teyzemin evini? Nerden bileyim ta Allah'ın İstanbul'unu?
Annem kabul etmişim gibi rahatlayarak arkasına yaslandı. Sanki bana seçme şansı sunmuştu.
"Ben Meryem'le konuştum bu süreçte Ulaş'ın yanında kalabilirmişsin" işte bu sözlerden sonrasını sağar olan kulağım ve ritmi bozulmuş kalbimden dolayı duymadım.
Derin bir yutkunuş geçti ama onları dinlemeye çalıştım "Meryem dediki Ulaş'ın yanında çalışırsın bu sürede hemde bir miktar para kazanırsın" başımı gelişi güzel sallarken kaşlarım çatıldı "Ben ne kadar İstanbul'da kalıcağım?" boş gözlerle onlara baktım "bir ay"
"Ne?"
Dicle'nin bağırışıyla kafamı yastığa daha fazla gömdüm. Annemlerin konuşmasına daha fazla katalanamayıp kendimi Dicle'lerde bulmuştum. Ne hikmetse Kutay'da buradaydı.
"Günlerce dua etsen böyle bir şans karşına çıkmazdı kızım" dedi Kutay inanamadığını belirten ses tonuyla.
Dicle'nin yatağında oturur pozisyona geçtim "Siz delirdiniz mi? Bir ay Ulaş'ın yanında kalıp onun restoranında çalışacağım" fazla bağırarak pardon öğürerek söylediğim için yüzlerini buruşturdular.
Sümüğümü silmek için bir peçete daha aldım "Portakalım sen onun yanında bayılırsın, ölürsün. Çocuk şuana kadar anlamadığıysa bile çakar durumu" Dicle'ye baktım. O da vardı ama daha büyük sorunlarımız vardı.
"Ben bu adamın yanında Olca olup hemde pijamalı kız imajımı nasıl saklayacağım. Benim pijamalı kız olduğumu bilmemeli" Kutay güldü "Sende pijamalı Kız'a veda et. Olca olarak kal. Hem çocuğu ayartmak için bir ayın var aşık et kendine" ilişki uzmanı Kutay beye bak.
Benim şimdi bile ellerim titreyip kalbimin ritmi bozuldu onunla karşı karşıya gelirsem hık diye giderim.
"Eğer öyle yaparsam benim pijamalı kız olduğumu anlamasını sağlarım. Bir ay boyunca ondan pijamalı kız olduğumu saklamalıyım."
Dicle sinsice sırıttı "Onu ayartıcaksın portakalım" Kutay'da benim gibi azmış olan Dicle'ye şaşkınlıkla baktık "mart ayıda değil ne oluyor lan buna" dedi Kutay şaşkın bakışlarla.
"Aptal ben ondan mı bahsediyorum. Onu kendine aşık et bu fırsat bir daha ayağına gelmez. Eğer sana aşık olursa pijamalı kıza gerek kalmaz" düşünerek dolgun dudağımın etini dişlerimin arasına aldım.
Ertesi gün
Bavuluma pijamalarımı katlayarak koyarken Dicle gidip dolabımdan annemin giymem için aldığı ama benim ısrarla giymediğim elbise, etek, şort ne varsa bavuluma diziyordu.
Dicle sinirle bir anda bana dönüp elimde ki pijamayı yatağa attı "Portakalım orada pijamalarla mı geziceksin. Düzgün şeyler al şuradan deli etme beni" dudağımı büzdüm "Git istersen birde oyuncak ördeğinide al" dedi alayla "Onu unutuyordum" diyerek arkamı dönücektim ki yakamı tuttu.
"Sen çık aşağı in ben senin bavulunu hazırlayacağım" diyerek beni odamdan kovdu. Kedim Karamel'e vedamı etmiştim ve onu Dicle'ye emanet etmiştim bu yüzden salondaki Karamel'i es geçtim.
Apartmandan inip aşağı indiğimde annem ve babam Meryem teyze ile konuşuyordu. "Taksi geldi mi?" dediğimde annem bana döndü "Evet geldi şurada" diyip boş yolu gösterdi.
ZORBA ANNE
Meryem teyzeye gülümsedim "Ben Ulaş ile konuştum. Seni havalimanından alıcak, o sana yardım eder her konuda merak etme" beni düşünmesi çok tatlıydı ama Ulaş konusu için aynı şeyi diyemiyordum.
Allah'ım umarım düşüp bayılmam. Çocuğa rezil olmayayım nolur yarabbim.
Dicle bavulumu Kutay'a taşıtarak aşağı indirdiğinde annem ve babama döndüm "İnsan biraz ağlar üzülür. Ne bu sırıtış" sinirle onlara döndüm "Sen git eve varıp göbek atıcağım" anneme sinirle bakarken diğerleri kahkaha atıyordu.
"Hadi orada başıma bir şey gelse. Görürüm sizi ama" diyerek duygu sömürüsü yaptım "Ulaş olmasa seni oraya göndermezdim başına ne geliceği belli olmaz. Ama Ulaş'a güveniyorum" anneme ters bakışlar attım. Benden çok seviyordu çocuğu.
Doğru ya Ulaş herkes için ideal çocuktu. Dicle' ye dönüp salırdım "Sakın Kutay ile boğazlarınıza yapışıp öldürmeyin birbirinizi" dedim Dicle göz devirdi. "Portakalım Karamel'e iyi bakıcağımdan emin olabilirsin" dedi güven vererek. Bundan emindim ki Karamel'imi ona emanet etmiştim.
Kutay erkeklere has olan o selamlaşmayı verirken bende onun elini sıktım. Kafamızı tokuşturduğumuzda "Her şeyden haberdar et bizi" dedi benden uzaklaşarak. İsmet abiye el selamı verdikten sonra taksiye ilerledim.
Kapıyı açıp annem ve babama baktım "Sizede sarılmayacağım" diyerek çocukça mızmızlandım. Taksiye bindiğimde bavulumu İsmet abi bagaja koymuştu.
****
