Sabah olduğunda insan dünyasında her şey sıradan görünüyordu.
On iki yaşındaki Deniz, okul çantasını sırtına takıp evden çıktı. O, kendisini izleyen iki periden habersizdi.
Livasu ve Esila, görünmez bir şekilde onun üzerinde uçuyordu. Görevleri, Deniz'i karanlık varlıklardan korumaktı.
"Livasu, bugün çok sessizsin," dedi Esila.
"Gece gördüğümüz gölge aklımdan çıkmıyor. Sanki biri Deniz'i arıyor."
Tam o anda Deniz'in önünden siyah bir karga geçti. Karga birkaç saniye durup çocuğa baktı, sonra gökyüzüne yükseldi.
Livasu'nun yüzü ciddileşti.
"Bu normal bir karga değil."
Esila da hissetmişti. Karanlık büyünün izi hâlâ havadaydı.
Deniz ise hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.
Aynı saatlerde Periler Meclisi toplanmıştı.
Salonun ortasında eski bir kristal parlıyor, içinden görüntüler geçiyordu.
En yaşlı peri konuştu:
"Kehanet yeniden uyanıyor."
Bir başka üye sordu:
"Koruyucular görevlerini sürdürüyor mu?"
"Evet... fakat daha büyük bir sorun var."
Kristalin içinde kısa bir an için Livasu ile Esila'nın birlikte olduğu görüntü belirdi.
Salondaki herkes sessizleşti.
"Yasağı çiğniyorlar..."
Yaşlı peri gözlerini kapattı.
"Şimdilik onları izleyin. Doğru an geldiğinde karar vereceğiz."
O akşam Deniz, okuldan dönerken eski bir köprünün üzerinden geçti.
Birden kuvvetli bir rüzgâr esti.
Köprünün korkuluklarından biri kırıldı ve Deniz dengesini kaybetti.
Tam düşecekken görünmez bir güç onu geriye çekti.
Deniz şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Az önce... biri bana dokundu sanki."
Ama ortalıkta kimse yoktu.
Bir ağacın arkasında duran Livasu ve Esila rahat bir nefes aldı.
Deniz'i kurtarmışlardı.
Fakat onları uzaktan izleyen siyah pelerinli gizemli bir kişi, her şeyi görmüştü.
Yüzünde sinsi bir gülümseme belirdi.
"Demek kehanet doğru... Koruyucu periler sonunda ortaya çıktı."
Ve sessizce karanlığın içine karıştı...