Aras'ın eli gardırobun kulbundaydı.
İçeriden annesinin sesi gelmeye devam ediyordu.
"Aras... Lütfen..."
Siyah parmaklar gardırobun altından yavaşça geri çekildi.
Telefonu titredi.
Unutma. O, en çok sevdiğin kişinin sesini kullanır.
Aras gözlerini kapattı.
Annesinin gerçekten içeride olmasını istiyordu.
Ama ya mesaj doğruysa?
Titreyen elini yavaşça kulptan çekti.
Tam o anda...
Gardırobun içinden korkunç bir çığlık yükseldi.
Sonra...
Tam bir sessizlik.
Aras dizlerinin üzerine çöktü.
Gözlerinden yaşlar akıyordu.
"Anne..."
Bir anda...
Evin bütün ışıkları geri geldi.
Sanki hiçbir şey olmamıştı.
Aras yavaşça gardırobun kapağını açtı.
İçi tamamen boştu.
Ne annesi...
Ne de siyah parmaklar...
Sadece gardırobun arka duvarına kazınmış tek bir cümle vardı.
Doğru kararı verdin.
Aras şaşkınlıkla geri çekildi.
Telefon tekrar titredi.
Kapıyı açsaydın... annen de kaybolacaktı.
Aras'ın aklı karışmıştı.
Demek ki içerideki gerçekten annesi değildi.
Peki annesi neredeydi?
Tam o sırada...
Evin telefonu çaldı.
TRRNN...
TRRNN...
Eski sabit telefon yıllardır kullanılmıyordu.
Aras yavaşça ahizeyi kaldırdı.
"Merhaba?"
Karşı taraftan yaşlı bir adamın sesi geldi.
"Demek sonunda seni seçti."
Aras'ın kalbi hızlandı.
"Sen kimsin?"
"Ben... otuz yedi yıl önce hayatta kalan son kişiyim."
Aras donup kaldı.
"Ne dediniz?"
Adam derin bir nefes aldı.
"Dikkatle dinle. Sana anlatacak çok az vaktim var."
"O şey... bir canavar değil."
Aras'ın elleri titremeye başladı.
"O zaman ne?"
Telefondaki adam fısıldadı:
"O... bu şehrin ta kendisi."
Tam o anda telefondan yüksek bir cızırtı geldi.
Ardından tek bir çığlık...
Ve hat kesildi.
Telefonun ekranında bilinmeyen bir numara değil...
Bir adres yazıyordu.
Eski Akıl Hastanesi
Altında ise tek cümle vardı:
Cevaplar burada. Ama herkes çıkamaz.
Devam edecek...