Aras korkuyla arkasını döndü.
Bodrum bomboştu.
Eski raflar...
Tozlu kutular...
Sessizlik.
Kalbi biraz yavaşladı.
"Yine... yine zihnim bana oyun oynuyor."
Titreyen elleriyle ekrana baktı.
Canlı görüntü devam ediyordu.
Ama bu kez ekranda yalnızca Aras vardı.
Arkasındaki gölge kaybolmuştu.
Tam rahatlayacakken...
Telefonu titredi.
Arkana baktığında onu göremezsin. Çünkü o, sadece seni izler.
Aras'ın boğazı düğümlendi.
"Bu şey... ne istiyor benden?"
Mesajın altına ilk kez bir cevap yazma kutusu geldi.
Aras tereddüt etti.
Sonra yazdı:
Sen kimsin?
Mesaj gönderildi.
Birkaç saniye geçti.
Ekran karardı.
Ardından cevap geldi.
Ben bir isim değilim. Ben bir kuralım.
Aras'ın tüyleri diken diken oldu.
Tam o anda bodrumun ışıkları sönüp yeniden yandı.
Raflardan birinin üzerinde eski, deri kaplı bir defter belirdi.
Az önce orada değildi.
Yavaşça yaklaştı.
Kapağında yalnızca iki kelime yazıyordu:
KURALLAR DEFTERİ
Defteri açtı.
İlk sayfalar boştu.
Sonra kırmızı mürekkeple yazılmış cümleler başladı.
1. Kural: Mesaj geldikten sonra pencereye bakma.
Altında küçük bir not vardı:
İhlal edenlerin çoğu yedi gün içinde kayboldu.
Aras sayfayı çevirdi.
2. Kural: Gördüğünü kimseye anlatma.
Bir sayfa daha çevirdi.
3. Kural: Eğer o senin adını biliyorsa... artık seni bulması için pencereye ihtiyacı yoktur.
Aras'ın kalbi duracak gibi oldu.
Tam o anda...
Bodrumun karanlığından fısıltı duyuldu.
Hem de ilk kez...
Kendi adıyla.
"Aras..."
Sonra bir kez daha.
Bu kez daha yakından.
"Aras..."
Telefon titredi.
Yeni mesaj tek satırdı.
Üçüncü kuralı öğrenmek için çok geçti. Çünkü o, adını artık biliyor.
O anda bodrumun en uzak köşesinden...
Yavaş, ağır ayak sesleri gelmeye başladı.
Tak...
Tak...
Tak...
Ve bu kez...
Sesler Aras'a doğru değil...
Koşarak geliyordu.
Devam edecek...
