Bölüm 1 — 03.17
Saat 03.17'ydi.
Lâl, bu saati daha önce hiç bu kadar net hatırlamamıştı. Çünkü bazı anlar insanın aklına kazınmazdı… kazınırdı.
Telefonu, karanlık odada bir kez daha titredi.
Ekrana baktı.
Tanımadığı bir numara.
Bir mesaj:
“Pencereye bak.”
Lâl birkaç saniye ekrana boş boş baktı. Kalbi hızlı atıyordu ama bunun nedeni korku değil, tuhaf bir meraktı. Sanki bu mesajı bekliyormuş gibi hissetmişti.
Yatağından yavaşça kalktı. Ayakları soğuk zemine değdiğinde ürperdi. Perdelerin önüne geldi ve parmaklarıyla hafifçe araladı.
Dışarıda sadece sokak lambasının solgun ışığı vardı. Boş sokak, sessizlik ve rüzgârın oynattığı ağaç dalları…
Hiçbir şey yoktu.
Bir şaka olmalıydı.
Tam geri çekilecekken telefon yeniden titredi.
Lâl hızla ekrana döndü.
“Yanlış pencereye baktın.”
Nefesi düzensizleşti. Bu artık rastgele bir mesaj değildi. Biri… onu izliyordu.
Yavaşça odasına baktı. Duvarlar, masa, sandalye, açık bırakılmış kitap… her şey normaldi.
Ama o his…
Yalnız değildi.
Telefon bir kez daha titredi.
Bu sefer mesaj daha kısa ve daha ağırdı:
“Arkana dönme.”
Lâl olduğu yerde dondu.
Kalbi artık sadece atmakla kalmıyor, bütün vücudunu yönetiyordu sanki. Nefes almayı bile unutmuştu.
Odanın içi sessizdi.
Ama bu sessizlik, huzurlu değildi.
Tehlikeliydi.
Ve Lâl, ilk defa gerçekten birinin odasında durduğunu hissetti…
görmediği birinin.
Arkasında.
Ve o an…
ışık bir saniyeliğine kırpıştı.