Nergis, salonun ağır kapısının önünde bir an durdu.
İçeriden gelen ney sesi, konuşmaların uğultusuna karışıyordu. Herkes onun gelmesini bekliyordu.
Ama Nergis'in aklında düğün yoktu.
Aklında tek bir cümle vardı:
“Güveyin sağ elindeki yüzüğe bak.”
Parmakları istemsizce titredi.
Yanındaki kadın, “Hanımım, vakit geldi,” diye fısıldadı.
Nergis başını kaldırdı.
“Gidelim.”
Kapılar açıldı.
Bir anda bütün gözler ona çevrildi.
Pembe duvağının ardından salonu süzerken kalbi hızla çarpmaya başladı. Karşı tarafta, herkesin arasında damadı gördü.
Ve sonra...
Gözleri onun ellerine takıldı.
Sağ elinde bir yüzük vardı.
Nergis'in nefesi kesildi.
Yüzük, diğerlerinden farklıydı. Koyu renkli bir taşın çevresinde ince, eski bir işleme bulunuyordu.
Fakat asıl dikkatini çeken şey taş değildi.
Yüzüğün iç kısmında küçük bir işaret vardı.
Nergis bunu daha önce görmüştü.
Çocukluğundan beri boynunda taşıdığı küçük madalyonda...
Aynı işaret vardı.
Bir hilalin içine işlenmiş üç nokta.
Nergis'in yüzü bembeyaz kesildi.
“Bu... nasıl mümkün olabilir?”
Tam o sırada damat başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Adamın yüzündeki ifade değişti.
Sanki Nergis'in yüzüğe baktığını anlamıştı.
Ve çok hafif bir şekilde başını eğdi.
“Sonunda gördün.”
Nergis'in kalbi duracak gibi oldu.
“Sen... benim kim olduğumu biliyor musun?”
Damat cevap vermedi.
Kalabalığın içinde kimsenin duyamayacağı kadar alçak bir sesle konuştu:
“Babanın kim olduğunu biliyorum.”
Nergis'in gözleri büyüdü.
“Şehzade Murad'ı mı söylüyorsun?”
Adam bir an sustu.
Sonra yüzüğünü çıkardı.
Yüzüğün iç kısmındaki işareti gösterdi.
“Bu yüzük bana babandan kaldı.”
Nergis geriye doğru bir adım attı.
“Hayır...”
Adamın sesi bu kez daha yumuşaktı.
“Ve anneni de tanıyorum.”
Nergis'in gözleri doldu.
“Annem nerede?”
Adam cevap vermeden önce salonun diğer ucuna baktı.
Kalabalığın arasında, yüzünü peçeyle gizlemiş yaşlı bir kadın duruyordu.
Kadın, Nergis'e bakıyordu.
Sonra elini yavaşça yüzüne götürdü.
Peçesini indirdi.
Nergis'in dünyası o anda durdu.
Çünkü o yüzü...
Bir yerlerden değil,
kendi çocukluğundan hatırlıyordu.
Annesinin yıllar önce saklanan portresindeki yüzle aynıydı.
Nergis'in dudaklarından tek bir kelime döküldü:
“Anne...”
Kadının gözlerinden yaşlar süzüldü.
Fakat Nergis ona doğru koşamadan salonun kapıları büyük bir gürültüyle kapandı.
Dışarıdan bağırışlar yükseldi.
Adamların ayak sesleri duyuldu.
Damat bir anda Nergis'in önüne geçti.
“Artık seni buldular.”
Nergis korkuyla ona baktı.
“Kim?”
Adam yüzüğü yeniden parmağına taktı.
“Babanın ölümünü isteyenler.”
Ve tam o anda salonun bütün kandilleri söndü.