Gece yarısını çoktan geçmişti.
Nergis, sarayın eski odalarından birinde pencerenin önünde duruyordu. Avucunda babasının mührü vardı.
Artık kaçmak istemiyordu.
Arslan'ın peşine düşmek yerine onu kendi oyununa çekmeye karar vermişti.
Kapı sessizce açıldı.
Selim içeri girdi.
— Uyuyamadın.
Nergis başını çevirmeden cevap verdi.
— Bu kadar sırrın arasında nasıl uyuyabilirim?
Selim yaklaştı.
— Yarın tehlikeli olacak.
— Biliyorum.
— Korkuyor musun?
Nergis bu kez ona baktı.
— Evet.
Selim şaşırdı.
Nergis hafifçe gülümsedi.
— Korkmak, geri çekileceğim anlamına gelmez.
Selim başını eğdi.
— Baban seni korumam için beni görevlendirdiğinde çok gençtim.
— Vasiyeti neden kabul ettin?
Selim bir süre düşündü.
— Çünkü seni ilk gördüğümde herkes seni bir tehdit olarak görüyordu.
Nergis:
— Sen ne gördün?
Selim'in cevabı kısa oldu.
— Yalnız bir çocuk.
Nergis'in gözleri doldu.
Tam o sırada kapı açıldı.
Münevver içeri girdi.
Elinde eski bir mektup vardı.
— Nergis.
Nergis mektubu aldı.
— Bu ne?
— Yıllardır sakladığım son mektup.
Nergis mühürlü kâğıda baktı.
Mührün üzerinde Ayla Sultan'ın işareti vardı.
Ayla odaya girdiğinde mektubu görünce durdu.
— Onu nereden buldun?
Münevver başını eğdi.
— Artık saklamanın anlamı yok.
Nergis mektubu açtı.
İlk satırı okuduğunda gözleri büyüdü.
“Kızım Nergis'e...”
Odanın içindeki herkes sessizleşti.
Nergis okumaya devam etti.
Mektupta Ayla, Nergis'in doğduğu gece yaşananları anlatıyordu.
Sarayda büyük bir çatışma çıkmış, Nergis'in varis olduğunu bilenler onu ortadan kaldırmak istemişti.
Ayla, kızını kurtarmak için onu Münevver'e teslim etmişti.
Ancak bir kişi onların planını öğrenmişti.
Arslan.
Mektubun sonunda şu cümle vardı:
“Arslan'ın asıl amacı seni öldürmek değil. Seni kullanarak tahtın gerçek sahibini ortaya çıkarmak.”
Nergis mektubu yavaşça indirdi.
— Demek bütün bunların sebebi benim.
Ayla başını salladı.
— Hayır. Sen sebep değilsin.
— O zaman neden?
Ayla kızının ellerini tuttu.
— Çünkü bazı insanlar gücü paylaşmak yerine onu ele geçirmek ister.
Tam o anda dışarıdan bir asker geldi.
— Nergis Hanım.
Nergis döndü.
— Ne oldu?
Asker eğildi.
— Arslan'dan bir mesaj geldi.
Nergis'in kalbi hızlandı.
— Ne yazıyor?
Asker küçük bir kutu uzattı.
Nergis kutuyu açtı.
İçinde Arslan'ın siyah yüzüğü vardı.
Ve altında tek bir not:
“Mührün eşini aldın. Şimdi gerçeğin tamamını almaya gel.”
Nergis başını kaldırdı.
— Artık sıra bizde.
Selim:
— Ne yapacağız?
Nergis yüzüğü kutunun içine bıraktı.
— Arslan'ın karşısına çıkacağız.
Ayla itiraz etmek istedi.
— Nergis...
Nergis annesine baktı.
— Bu kez yalnız gitmeyeceğim.
Gülbahar kapının yanında belirdi.
— Zaten yalnız değilsin.
Nergis ona baktı.
Gülbahar ilk kez gülümsedi.
— Çünkü bu hikâyenin sonuna birlikte ulaşacağız.
Nergis elindeki mührü kapattı.
Artık herkes aynı şeyi biliyordu:
Son hesaplaşma yaklaşmıştı.
Ve Arslan'ın sakladığı son gerçek, Nergis'in geçmişinden çok daha büyük olacaktı.