Berfin spor salonundan çıkmış sınıfına doğru giden merdivenleri çıkıyordu. Teneffüsleri zaten 15 dakikaydı neredeyse 5 dakikasını Eyüp hocanın yanında geçirmişti.
Berfin sınıfa yaklaştıkça kalbi sızlıyordu nedenini anlamamıştı. Merdivenleri ikişerli, üçerli çıktı ve sınıfına doğru ilerledi. Sınıfından içeriye girdi fakat sınıftaki herkes Berfin'in sırasının önünde duruyordu. Berfin ne olduğunu merak edip şöyle bağırdı:
"Hey, ne oluyor orda?, neden herkes benim sıramın etrafında toplanmış?"dedi. Ve topluluktan bir ses yükseldi. O kişi kimdi, göremiyordu çok kalabalıktı çocuk bunu fark etmiş olacak ki hem konuşuyor hem de bir kaç adım öne çıkıyordu. Bu kişi Alp'ti. Alp şöyle diyordu:
"Gel de gör neye baktığımızı" dedi.
Yüzünde bir olumsuzluk vardı, normalde de olumsuz bakardı ama bu farklıydı. Berfin Alp'in gözlerine baktı ve:
" Ne var orda? " dedi.
Konuşmasını bitirdi fakat Alp'ten cevap alamadı. Gözlerini Alp'in gözlerinden ayırdı ve hızla sırasının yanına vardı. Sıra kağıtlarla doluydu ama bunlar ne kağıdı idi? Berfin'in eskiz defterinin kağıtlarıydı bu kağıtlar.
Berfin donup kaldı, gözleri dolmuştu onca saatler uğraştığı resimleri paramparçaydı, yırtılmıştı. Berfin bir anda:
" Kim yaptı bunu? " diye bağırdı.
Kimseden cevap alamayınca tekrar bağırdı:
" Kim yaptı bunu? " diye.
Yine cevap alamadı sırasının yanına çömeldi ve artık göz yaşlarını tutamadı. Yanağından süzülen bir göz yaşı yüzünde iyice küçülüp akmaya devam etti, göz yaşı en son dudağına deydi ve yok oldu. Alp bunu gördü ve şöyle bağırdı etraftakilere:
" Gösteri yok burda, çabuk dağılın. " dedi.
Etraftaki herkes dağıldı tek bı kişi hariç o kişide Mustafa. Alp tekrar bağırdı:
" Dağılın " diye. Oysa orada tek Mustafa kalmıştı. Mustafa gözlerini Alp'e dikti ve:
" Bana mı diyorsun? " dedi. Alp:
" Senden başka kimse yok burada. " dedi. Mustafa:
" Peki ben Berfin için buradayım ve gitmiyorum " dedi. Tam Alp konuşacakken Berfin:
" Susun artık!, kimin yaptığını bulmaya çalışıyorum ve sizin kavgamız yüzünden düşünemiyorum. " dedi.
Etrafı sessizlik bürüdü. Sessizliği bozan Alp ve Mustafa olduve aynı anda:
" Özür dilerim " dedi ikiside.
Birbirlerine bakıp şu mesajı verdiler
" Seninle daha sonra görüşeceğim. " Berfin bu mesajı anlamıştı ama şuan onlarla uğraşamazdı bunu kimin yaptığını bulmalıydı. Berfin düşüncelere daldı fakat kimin yaptığını bulamadı, taki kulaklarını gülüşme sesleri doldurana dek. Berfin sınıfın en arka duvar kenarında oturuyordu yani sınıfı komple görebiliyordu. Berfin kafasını kaldırıp etrafına baktı ve onları gördü:
" Zehra, Hanife, Melike "
Berfin tekrar başına önüne eğdi ve düşüncelere daldı. Düşündü derste Zehra yukarıya çıkmıştı, daha sonra gülerek aşağıya gelmişti ve yanındakilere birşeyler anlatmıştı. Berfin:
" Evet " dedi. Alp
" Ne evet ? " dedi.
" Taşlar yerine oturdu. " dedi. Mustafa:
" Kızım kafayı mı yedin ? " dedi. Berfin:
" Hayır ama birileri kesin yumruğunu yiyecek bundan eminim. " dedi.
Berfin hızla ayağa kalktı, önünde duvar gibi iki tane adam duruyordu fakat nafileydi Berfin hızla aralarından geçerek onları arkasında bırakmıştı ve öğretmenler masasına doğru ilerliyordu. Arkasından:
" Berfin dur ! " diye bağırdılar, fakat Berfin'in gözü dönmüştü hiç birşey duymuyor, görmüyordu. Arkasından hızlı adımlarla ilerleyip Berfini yakalamaya çalıştılar. Berfin yine de yürümeye devam etti. Çünkü o defter onun en değerli eşyasıydı. Yaşadığı herşeyi resmedip o deftere çizmişti ve üç tane ucube gelip hayat defterini paramparça etmişti.
Berfin git gide sesini yükseltiyor, hep aynı şeyleri tekrar ediyordu:
" Siz yaptınız! "
" Siz yaptınız! "
" SİZ YAPTINIZ!! "
" BİLİYORUM SİZ YAPTINIZ!!! "
543 word
