Refik odasının kapısının önünde durmaktadır. Yoğun bir tereddütten sonra odaya girer o sırada Cemal uyarmıştır.
Refik:Neden gelmedin kahvaltıya?
Cemal:Hemşire zorla uyandırmasaydı uyanmayacaktım ne işim olur kahvaltıda hayatı o kadar sevmiyorum.
Refik:Hayatı sevip sevmemek ile bir alakası yok Cemal hem neden sevmiyorsun neden bu kadar sinirlisin üniversiteyi düşün yeni okul yeni bir yolculuk.
Cemal:Sen kafayı tamamıyla yemişsin!
Refik Cemal'in bu sözlerini onun ergenliğine verir ve kırıldığını belli etmemeye çalışır.
Refik sert bir ses ile:Cemal üniversite okumak istemiyorsan neden buradasın?
Cemal:Sana mı soracağım nerede olacağımı sen git üniversitene ve mümkün olmadığı sürece benimle konuşmaya geçme!
Kerim artık bu kavgaya tahammül edemiyerek lafa girer:Eğer ki susmayacak iseniz hemşire hemen aşağıda gidin ilaçların dozunu arttırın.
Refik bir an donup kalır ve yine ardı kesilmeyen düşünceler gelmeye başlar.
"Ben ne için ilaç içiyorum, benim hastalığım neydi ki hem dozu neden arttıralım ne alaka artık eminim bu Kerim'in durumu vahim yazık çocuğa eğitimini tamamlamadan delirecek!
Hemşire Gülcan aniden odaya dalar:Durumunuz nasıl arkadaşlar? Iyi olduğunuzu düşünerek devam ediyorum oda yeni arkadaşınız Selim bir 5 dakikaya gelir yolda gelirken biraz çarpıntısı olmuş ona göre hareketlerinizde elinizden geldiğince dikkatli olun!
Oda sessizleşir.Cemal'in öfkesi yüzünden bile anlaşılmaktadır. Kişi sayısı artmakta odadaki özgürlük azalmaktadır.
Selim odaya girer girmez Refik korkusunu gizleyemez.Refik içinden "Bu çocuk neden böyle ölü gibi bu ne hal yemek yemiyor mu?"
Selim:Bu bu yatak benim!
Kerim sanki bir ruh gibi cevaplar"Burada ben yatmaktayım."
Selim: Artık ben yatıyorum sana kalkman için son 5 dakika.
Cemal öfkeyle yerinden sıçrar ve Selim'e yumruğunu tam geçirecekken bir anda başı çatlar şekilde ağrımaya başlar ve direkt sandalyeye oturur.
Selim dahil herkes Cemal'in o öfkeli halinden korkmuştur.
Selim:"Güç gösteriniz bittiyse seni yataktan seni de yanımdan alalım.
Cemal fenalaşıp hemşireye ilaçlarını almaya gider.
Kerim ise yataktan çoktan kalkmıştır ve daha da kötü hissetmektedir.Selim ise eşyalarını yerleştiriyordur.
Cemal odaya geldiği gibi kimseye bakmadan yatağa atar kendini ve yatar. Öfkesi de onunla birlikte yatmıştır.Refik ise burayı terk edip edmemek ile gidip gelmektedir ama en büyük hayali olan okuma arzusunu gerçekleştirmeye kararlıdır.O sessizlik ve yalnızlıkla akşam olmuştur.
Sabah her zaman ki gibi bir sabah olmayacaktır.
Ertesi gün hemşire herkesi uyandırmak ve ilaçları dağıtmak için odaya girmiştir.Genel de ilk uyanan Kerim olmasına rağmen hâlen yatıyordur.
Hemşire: Kerim uyan artık hadi al şu ilaçlarını.
Kerimden tepki gelmemektedir.Hemşire korku içinde bağırmaya ve sağlık çalışanlarını çağırmaktadır.Refik,Cemal ve Selim hemşirenin çığlığı ile aniden uyanmıştır.
Hızla Kerim odadan çıkarılır.Ve hemşire Gülcandan o haber gelmiştir.
"Kerim Öldü."