Bölüm 1

Bölüm-1 Saat 12:00’de okuldan çıktım. Normalde saat 3:00’te çıkmak gerekilen okuldan bu sefer erken çıkmıştım. Çünkü bugün saat 12:00’de başlayacak bir toplantım vardı. Toplantı çalıştığım kafeye ait. Şimdi diyeceksiniz, niye okul okumak yerine kafede çalışıyor ki saat 12:00’den sonra. Şöyle ben okul okumak için birkaç miktar paraya ihtiyacım vardı ancak ailem parayı vermek gibi bir gaflete düşmedikleri için kitaplarımı alamadım ve o nedenlede derslere gidemedim. Doktor olmak istiyordum onun için de paraya çok ihtiyacım vardı. Ben bir gün iş ararken bu kafeyi görüp eleman aradıklarını düşünmüştüm ve çalışan olmaya karar vermiştim. Okul tramvay durağının yakındı o yüzden hızlıca tramvay durağına ulaşabildim. Kartımı basıp durağın olduğu yerdeki oturaklara oturdum. Yavaşça ödevinin olduğu kitabı aralayıp ödevimi yapmaya başladım çünkü hem toplantıya gidip hem de ödevimi yetiştiremezdim ayrıca toplantıdan sonra da ekstra iş vardı. Daha bugün ödevimi yapamadığım için hocadan azar işitdiğim için dersimi almıştım. tam ödevimi yapmak için elime kalem aldığım sırada (lanet) tramvay geldi. Neyse tramvayda da ödevi yapamayacağım için bu sırada mükemmel aile hayatım hakkında size bilgi veriyim. Babam yetimmiş.Dedem ve babaannem onu bir gün yetimhanenin kapısında bırakı vermiş. Annem de yetimhanenin müdürünün kızıymış. Annemle babam orada bir şekilde tanışıp evlenmeye karar vermişler. Sizin için çok açıklayıcı olmayabilir ancak ben de bu konu hakkında çok az bilgiye sahibim. Neyse, sonra annemin annesi bu evlenme kararına saygı duymamış. İtiraz edecekken ben doğmuşum. Anneannem beni bir hata olarak görüyormuş. Sonra ise ben babamla birlikte trafik kazası geçirdiğimde (3 yaşımda) babam beni korumak için üstüme atlayıp ölmüş. Onun için bu. Kırılma noktası olmuş ve annemi, beni öldürmekle tehtid etmiş. Anneni sevdiğini tek başına koyacağını düşünüp zengin bir aileye vermiş. Bu ailede çok yaşlıymış. Ben 14 yaşıma girdiğimde ikisi de öldü. Zaten zengin ailem beni , bana bakamıyacaklarına inanıp yurda vermiş, sadece para desteği sağlamışlardı. O nedenle onlar öldüklerinde yurttan devam ettim. Sonra bir gün annem beni buldu. Çok zengin olmuştu ancak bana uzaktan bakıp beni bırakmıştı. Bende param olmadığı için ne test kitabı nede bir özel ders alabiliyordum. Ancak fakirim, yapamam demek yerinde hedeflerimi yüksekte tutup, benim gibi birinin bile doktor olabileceğini göstermek istiyorum. Bakın,hayatıma kadar sadece iki kelimeyle bile anlatabiliyorum veya kısa ki… Tamam sanırım geç kalıyorum. Acele ile saate baktım ,normalde iki ders daha önce gelmem gerekirken patron ben okula gidiyorum diye bana kıyak geçti ama daha fazla geçemez! Tramvay toplantının olduğu yerde durmuştu. Toplantı hemen durağın yanında gerçekleşecekti, bunu telefona gelen bildirimde okumuştum. Acele ile kalem kutumu ve kitabımı çantama koydum ve hızla tramvaydan çıktım çıktım. Toplantı normalde bizim kafede olacaktı ancak ben 2 saat daha geç geldiğim için pastanede yani sırf benim için özel toplantı yapmaya karar verdi patron. Sadece ben ve patron olacaktı. Hastanede olmasının nedeni de benim okuluma kafeden daha yakın olmasıydı. Evet sanki patronum bana çok kıyak geçiyormuş gibi görünebilir ancak bunun nedeni şu; Ben 15 yaşında işe başlamıştım ve iki yıldır çalışıyorum hem de hem yetim hem de okula gitmeme rağmen. Patron bu azmime hayran kalıp bana birazcık yardımcı ediyor, olay bu. Neyse neyse. Pastanenin kapısında beni bekleyen patronuma görüyordum. Hızlıca bana en salladı ve içeri girdi. Onun arkasından karşıdan karşıya geçip pastaneye ulaştım ve kapıdan içeri girdim. Pastanede, diktik bana bakıyor. Korkunç! “Tam 20 dakika geç kalmanın bir nedeni var mı?” Mahçup gibi gülümseyip yere baktım. “Şey özel bir nedeni yok, okuldan geç çıktım” Bir kaşını kaldırdı. “ Zaten 2 saat geç geliyorsun buna bir şey demiyorum, ama 20 dakika daha geç gelmenede bir şey derim artık.” dedi sitemle. Yere bakarken gözlerini devirip. ” beni takip et yukarıda toplantı “dedi. Gülümsedim. Her seferinde beni affetmesi, sert bakışları olsa yufka yürekli olduğunu gösteriyordu. “Gelmiyormusun ?”