Neşe: Bazen insanlardan cidden nefret ediyorum
Neşe: Çok acımasızlar
Neşe: Gerçekten inanamıyorum yaa
Atlas: Sorun ne?
On beş dakika sonra
Atlas: Neşe iyi misin? Cevap vermedin?
Atlas: Bir şey mi oldu?
Atlas: Neşe lütfen bir cevap verir misin artık?!
Atlas: Tamam arıyorum o zaman.
***
Neşe oturduğu kaldırım kenarında bir yandan göz yaşlarını siliyor bir yandan da titreyen elleriyle Atlas mesaj yazıyordu. Neden ona yazmıştı bilmiyordu sadece biriyle konuşmak istemişti ve aklına bir tek o gelmişti. Malum en yakın arkadaşı tarafından sırtından bıçaklanmıştı.
Yan tarafına bakmamak için uzun uğraşlar verirken elindeki telefon titremeye başlamıştı.
Atlas arıyor...
Birkaç saniye tereddütle baktı ekrana. Sonra aramayı cevapladı. Telefonu kulağına götürdüğünde yutkundu zorlukla, konuşamadı. Karşı tarafa ulaşan tek şey derinden gelen iç çekişleriydi.
Atlas ise ne kadar kararsız kalsa da sonunda aramıştı Neşe'yi. Çünkü aklı kalmıştı. Sadece birkaç gündür tanıdığı bir yabancıda neden aklı kalıyordu, bunu kendisi de bilmiyordu. Sadece merak etmişti işte. Dayanamayıp aramıştı o da. Fakat duymayı beklediği ses bu değildi. Sadece iç çekişleri vardı kulağında, yani ağlamış mıydı?
"Neşe?"
İlk konuşan Atlas oldu. Zaten Neşe'nin pek konuşacak hâli yok gibiydi. Hem karşısındaki manzarayla hem de geçmişteki anılarıyla mücadele ediyordu.
Yine bir cevap alamayan Atlas "İyi misin?"diye sordu bu defa. Neşe burnunu çekip derin bir nefes aldı. "Değilim."dedi titreyen sesiyle.
Atlas bu ses tonuyla afallamıştı. İyi olmadığını tahmin ediyordu ama bu titreyen ses canını fazlasıyla sıkmıştı.
"Ne oldu?"dedi. "Anlat bana."
Neşe yanlışlıkla yan tarafına bakmıştı. Sımsıkı gözlerini kapattı sonra ama bu defa da gözlerinin önüne Boncuk gelmişti. Yeniden açtı gözlerini.
"Onu öldürdü."dedi isyankar bir tonda. Atlas'ın duyduğu cümleyle kaşları çatıldı. Ne diyordu bu kız?
"Kim kimi öldürdü? Neşe neredesin sen, iyi misin?"
Sesine yerleşen endişeyle sıralamıştı sorularını. Olduğu yerde dikleşmiş bütün dikkatini telefondan gelecek sese vermişti.
"Arabayla ezip geçti Atlas. Üstelik gördü biliyor musun? Ama umurunda bile olmadı, gaza basıp gitti."
Neşe sesine karışan hıçkırıklarla birlikte olayı anlatıyordu. Söylediği her cümlede Atlas biraz daha geriliyordu. Durum ciddi gibi görünüyordu.
"Neşe sakin ol önce."dedi ama asıl gerilen kendisiydi. Çünkü Neşe sadece üzgündü.
"Polise mi haber versen?"dedi. Aklından bir sürü senaryo geçiyordu. Hiçbiri de iyi senaryolar değildi.
"Ölmüş Atlas. Hareket etmiyor."diye mırıldandı Neşe. Tek gözünü açıp o tarafa doğru bakmıştı. İçi titrerken "Aynı Boncuk gibi."dedi ve yeniden içli içli ağlamaya başladı.
"Ne boncuğu?"Atlas'ın iyice kafası karışmıştı. Duyduğu hıçkırıklarla daha da gerildi. Neden ağlamaya başlamıştı şimdi?
"Neşe, sakin ol. Ağlama."
"Olamıyorum Atlas. Onun da bir canı vardı. Ama kimse onun canını umursamadı. Benim boncuğumu da umursamadılar şimdi onu da."
Atlas gözlerini kapatıp sırtını geriye yasladı. Hiçbir şey anlamamıştı.
"Boncuk kim Neşe?"
Mırıltıya benzer bir ses ulaştı kulağına. Ardından yine hıçkırıklar. "Boncuk benim kedim."
Atlas'ın yine kaşları çatıldı. Kedi mi?
"Yani kedimdi."diye düzeltti Neşe. "Pisliğin biri ona arabayla çarpıp öldürmeden önce benim kedimdi Boncuk."
Atlas olayları yeni yeni kavramaya başlamıştı. "Ölen bir kedi mi yani?"diye sordu şaşkın bir şekilde. Çünkü Atlas bir cinayet senaryosu dinlediğini sanıyordu.
"Evet kedi."diye mırıldandı Neşe en masum sesiyle. Bir eliyle kaldırımın kenarına tutunmuştu. Yanından geçenler ona tuhaf tuhaf bakıyordu. Ama umurunda değildi.
Atlas önce derin bir nefes aldı. Neşe'nin de dediği gibi o da bir candı, üzülmüştü. Ama korkusu bir nebze de olsa hafiflemişti.
"Sen dakikalardır bir kedi öldüğü için mi ağlıyorsun yani?"
Neşe sinirle burnunu çekti. "Bir kedi öldüğü için mi derken?"diye sordu sinirle. Kedinin canını küçük mü görüyordu o?
Atlas telaşla kendini açıklama derdine düştü. "Hayır tabi ki..." Ama daha cümlesini tamamlayamadan suratına kapanan telefonla susmak zorunda kalmıştı. Şaşkın şaşkın baktı telefona. Suratına kapatmıştı. Sanırım kızmıştı.
Atlas ilk defa konuştuğu birinden trip yediği için oldukça tuhaf hissediyordu. Ve şaşkındı, çok şaşkındı.
En çok şaşırdığı şey ise dudaklarında oluşan gülümsemeydi.
