Kantin yine aynı buharlı kahve kokusuyla doluydu.
Ama bugün hava farklıydı.
Tim masalarda toplanmış, fısıltılar yükseliyordu.
Yeni komutan gelecekti.
Binbaşı Selim Kaya.
Adı duyulmuştu: Sert, disiplin manyağı, "eski usul" biri.
Aras ve Alev kapıdan yan yana girdiler.
İlk kez.
Yan yana.
Omuz omuza değil, ama bir adım mesafede.
Kahve sırasına girdiler.
Aras önde, Alev hemen arkasında.
Timdekiler başlarını çevirdi.
Mert kahve fincanını masaya bıraktı.
Gözleri kısıldı.
Ama tek kelime etmedi.
Sıra ilerledi.
Aras iki kahve aldı.
Birini Alev’e uzattı.
Parmakları hafifçe değdi.
Küçük, ama herkesin gördüğü bir temas.
Alev aldı, hafifçe gülümsedi.
“Teşekkürler.”
Aras baş salladı.
“Rica ederim.”
Masaya oturdular.
Aynı masa.
Yan yana.
Timdekiler donmuştu.
Uzman çavuşlardan biri öksürdü.
Başka biri tabağına baktı.
Mert ayağa kalktı.
Yavaşça masaya yaklaştı.
Elinde kahve yoktu.
Sadece bakışları vardı.
“Günaydın, Yüz… pardon, Aras.”
Aras başını kaldırdı.
Gülümsedi – sakin, meydan okuyan değil, sadece gerçek.
“Günaydın, Mert.”
Alev fincanı masaya koydu.
“Mert.”
Mert bir an sustu.
Sonra derin nefes aldı.
“Yeni komutan gelmeden önce… bir şey söyleyeceğim.”
Tim sessizleşti.
Herkes dinliyordu.
Mert devam etti:
“Dün gece nöbetteydim.
Haber geldi.
Operasyondaki mağaralardan biri temizlenmemiş.
İki kişi kaçmış.
Şimdi dağda iz sürüyorlar.
Yeni komutan gelince ilk iş: Takip timi kuracak.”
Aras’ın yüzü ciddileşti.
Omzundaki yara sızladı – hâlâ tam iyileşmemişti.
“Bilgi kaynağı?”
Mert telsizden gelen mesajı gösterdi.
“Gece 04:00.
İki termal imza.
Silahlı.”
Alev fincanı sıktı.
“Bizim tim mi gidecek?”
Mert baş salladı.
“Büyük ihtimal.
Yeni komutan eski timi tanısın istiyor.”
Aras ayağa kalktı.
Omzunu tuttu, ama yüzü değişmedi.
“O zaman hazırlanalım.”
Alev de kalktı.
Yan yana durdular.
Mert bir an ikisine baktı.
Sonra iç çekti.
“Komutanım… yani Aras.
Dikkatli olun.
İkiniz de.”
Aras baş salladı.
“Olacağız.”
Mert döndü, gitti.
Ama arkasını dönerken omzunun üzerinden fısıldadı:
“Ve… mutluluklar.”
Alev’in yanakları kızardı – ilk kez kantinde.
Aras elini Alev’in sırtına koydu – hafif, kısa.
Ama herkes gördü.
Ve kimse bir şey demedi.
Toplantı odası.
Saat 08:30.
Yeni komutan içeri girdi.
Binbaşı Selim Kaya.
Kısa saç, sert bakış, üniforma ütülü gibi yeni.
Tim ayağa kalktı.
Selim masaya geçti.
“Oturalım.”
Herkes oturdu.
Selim göz gezdirdi.
Aras ve Alev yan yanaydı.
Selim durdu.
Bir saniye fazla baktı.
Sonra devam etti:
“Dün geceki istihbarat doğru.
İki terörist kaçtı.
Silahlı, cephanelik taşıyorlar.
Bugün takip timi çıkacak.
Aras Özdemir, sen komuta dışı kaldın ama tecrüben lazım.
Danışman olarak geleceksin.”
Aras baş salladı.
“Anlaşıldı.”
Selim Alev’e döndü.
“Alev Sancaktar.
Sen sağ kanat.”
Alev cevap verdi:
“Anlaşıldı, Komutanım.”
Selim timi taradı.
“Diğerleri pozisyonlar aynı.
Akşam 18:00 kalkış.
Hazırlanın.”
Toplantı bitti.
Herkes dağılırken Selim Aras’ı kenara çekti.
Alçak sesle:
“Duydum bazı şeyleri.
Rütbeni indirdiler.
Ama burası ordu.
Kurallar var.”
Aras gözlerini kaçırmadı.
“Biliyorum.”
Selim bir an sustu.
Sonra omzuna dokundu – yaralı olmayan tarafına.
“Dikkatli ol.
Ama… timin morali yüksekse, sorun yok.”
Aras hafifçe gülümsedi.
“Teşekkürler, Komutanım.”
Selim gitti.
Aras koridorda Alev’le karşılaştı.
Yalnızdılar.
Alev yaklaştı.
“Gidiyoruz yine.”
Aras elini tuttu – bu sefer saklamadan.
“Bu sefer yan yana.”
Alev başını salladı.
“Ve bu sefer… korkmuyorum.”
Aras eğildi.
Alnına bir öpücük kondurdu.
Kısa.
Ama gerçek.
“Dikkatli olacağız.
Ama birbirimizi koruyacağız.”
Alev gülümsedi.
“Her zaman.”
Dışarıda dağlar bekliyordu.
Kar, rüzgâr, tehdit.
Ama artık yalnız değillerdi.
İkisi de biliyordu:
Bu sefer kurşunlar sadece bedene değil, kalbe de gelebilirdi.
Ama ikisi de hazırdı.
Çünkü aşk, en zor görevden bile daha güçlüydü.
Ve o gün, tim yola çıktığında,
Aras ve Alev yan yana yürüdüler.
Omuz omuza.
Artık gizli değil.
Gerçek.