Sanki hayatımızda ilk defa göz görüyormuşuz gibi.
Onu her seferinde gördüğümde, karşılaştığımda, adını duyduğumda, herhangi bir yerde baş harfini gördüğümde dünya etrafımda dönmeye başlıyordu. Beynim ve kalbim birbirleriyle çatışmak yerine aynı mantıkta oluyor, bu sebepten de ona olan aşkım daha çok büyüyordu. Daha doğrusu ne azalıyordu nede sarsılıyordu.
O, bütün benliğiyle sadece benimle karşılaşarak beni kendine bağımlı yapmış olan, düz bir insan olmasına rağmen yüzünü bile görmeden her çehreyi ona benzeterek içimdeki kelebeklerin çoğalmasına sebep olan takıntılı bir kız bulmuştu...
Ancak.
Kendimi olmayacak bir hayale tutsak etmek, buna sarılmak, sıkı sıkı tutunmak bana acı verecekti. Ne kadar çok umut beslersem, ona dair hislerim ne kadar büyürse, hüsranı da o kadar acı olacak ve beni yıkacaktı...