Bölüm 1

Her şey çok eski zamanlarda başladı. Medeniyet henüz yeni filizlenirken, eski bilgeler kutsal bilgiyi gökyüzünden çekip dünyanın toprağına, sularına ve havasına karıştırdı. O çağlarda tanrıların tek buyruğu vardı ve tüm yasalar bu buyruğun etrafında şekillenirdi: Hiçbir tür, kendinden olana öldüresiye zarar vermeyecekti. Çünkü doğanın dengesi bu ilkeye dayanıyordu. Uzun yıllar boyunca düzen bozulmadı. Tanrısal buyruğu korumak için kutsal nesneler dövüldü; en büyük bilgeler tarafından yıldız ışığında yıkandı ve seçilmiş koruyuculara emanet edildi. Her biri, yaratılışın kırılgan dengesini muhafaza etmekle yükümlüydü. Ta ki o güne kadar. Kraliyet döneminin otuzuncu yılında, Kral Nemian kutsal ışığın zıttı olan karanlıkla karşılaştı. Büyük Nemseyan Ormanı’nın derinliklerinde, bilgelerin bile varlığından haberdar olmadığı bir tapınağa adım attı. Bu tapınak ne insanlar ne de tanrılar tarafından inşa edilmişti. Zıtlık, kendisini var etmişti. Kral Nemian, kardeşleri arasında bile en ağırbaşlı ve en vakur olanıydı. Ne hırsla hareket ederdi ne de aceleyle karar alırdı. Fakat zıtlığın yarattığı Esperan Kitabı’nın büyüsüne kapılmaktan kaçamadı. Bu kitap ölümü öğretmezdi. Laneti öğretirdi. Tanrıların buyruklarını doğrudan çiğnemeden, bir insanı ölüme yaklaştırmadan; acıyı ve ıstırabı nasıl dokuyacağını fısıldardı. Yaşamı koparmadan parçalamanın bilgisini taşırdı satırlarında. Nemian yalnızca tek bir kelam okudu: “Uyan.” O anda büyük bir güçle sarsıldı. Önce taşıdığı Esilius’un Gözü karardı; ışığı söndü, derinliğinde yankılanan sessizlik büyüdü. Ardından, sanki dünya nefesini tutmuşçasına, bir sis bütün ormanı kapladı. Bu sis tatlı ama nahoş bir koku taşıyordu. Diyarlara yayıldı, dokunduğu her yerde kendine kurbanlar seçti. Sadece bir gecede, Kral Nemian ilk lanet törenini düzenledi. Dileği açıktı: Krallığı asla düşmeyecekti. Bu uğurda on iki şövalye seçti. Kutsal yıldızlarla mühürlenmiş, yeminli on iki kişi… Her biri için bir yıldızın ışığını karanlığa ve gölgeye çevirdi. Işık eğildi, gök sustu. Toprak ve orman lanetlendi. Törenin yapıldığı yerde bir daha tek bir ot bile bitmedi. Ve dünya, o anı hatırlamayı hiç unutmadı.