Bölüm 8

KARANLIK ARTIK BENİMLE

YEDİNCİ GÜN

Erdem Yankı’nın ölümünün üzerinden tam bir hafta geçmişti.

Yedi gün...

Leyla için zaman, babasının ölüm haberini aldığı gece durmuştu. Takvimde günler değişiyor, sabah oluyor, hava kararıyor, evin kapısı açılıp kapanıyor; fakat onun içinde hiçbir şey ilerlemiyordu. Sanki babasının cenazesinin ardından eve dönmüş ama ruhunun bir kısmını mezarlıkta bırakmıştı.

Son bir haftadır ne doğru düzgün yemek yemiş ne de birkaç saatten fazla uyuyabilmişti. Geceleri yatağına uzanıyor, gözlerini kapattığı anda babasının son telefon konuşmasını duyuyordu.

**“Geleceğim.”**

Babasının kendisine verdiği son söz buydu.

Eve gelecekti.

Leyla da ona inanmıştı.

Şimdi odasındaki yatağın kenarında oturuyor, Erdem’in telefonundan gönderilen son ses kaydını avucunda tutuyordu. Kayıt çoktan telefonuna aktarılmıştı ama cihazı elinden bırakmaya kıyamıyordu. Üzerinde babasının parmak izleri varmış, biraz daha sıkı tutarsa ondan kalan sıcaklığı hissedecekmiş gibi davranıyordu.

Kaydı yeniden açtı.

Erdem’in yorgun ve kesik kesik çıkan sesi odanın içinde yankılandı.

“Çöl çiçeğim... Bu kaydı dinlediğinde telefonum olmayabilir. Kolyenin adını öğrendim. Astér. Ne olursa olsun boynundan çıkarma. Sinan’a güvenme. Kara kaplı defteri bulmadan kimsenin söylediğine inanma.”

Kayıt sona erdi.

Leyla birkaç saniye boyunca sessizce bekledi. Ardından tekrar oynatma tuşuna bastı.

Aynı ses...

Aynı kelimeler...

Aynı yarım bırakılmış uyarı...

Bir haftadır yüzlerce kez dinlemesine rağmen babasının sesinden yeni bir anlam çıkarabileceğini düşünüyordu. Belki nefeslerinin arasında başka bir isim duyacak, arka plandaki seslerden bulunduğu yeri anlayacak ya da Erdem’in söylemeye çalıştığı ama söyleyemediği gerçeği fark edecekti.

Fakat kayıt her seferinde aynı yerde bitiyordu.

**Kara kaplı defteri bulmadan kimsenin söylediğine inanma.**

Leyla gözlerini kapatıp telefonu göğsüne bastırdı.

Defter hâlâ bulunamamıştı.

Polis, babasının aracını didik didik aradığını söylemişti. Çalışma ofisi incelenmiş, evdeki bütün çekmeceler açılmış, Erdem’in şahsi eşyaları tek tek tutanak altına alınmıştı. Fakat kara kaplı defter ne delil listesinde ne de aileye teslim edilen eşyaların arasında vardı.

Sanki babasıyla birlikte o da ortadan kaybolmuştu.

Kapısı hafifçe aralandığında Leyla başını kaldırmadı.

Doğan elinde bir tabakla içeri girdi. Gözlerinin altı şişmiş, yüzü birkaç gün içinde çocukluğundan sıyrılmış gibi solgun görünüyordu.

“Annem bir şeyler yemen gerektiğini söyledi.”

Leyla cevap vermedi.

Doğan tabağı çalışma masasının üzerine bıraktı. İçinde birkaç lokma peynir, ekmek ve yarısı soyulmuş bir elma vardı.Bu Geçen bir hafta da aynı tabaklardan kaç tanesini el sürmeden aşağıya gönderdiklerini ikisi de hatırlamıyordu.

“Dün de hiçbir şey yemedin.”

“Aç değilim.”

“Bir haftadır aç değilsin.”

Leyla telefonun ekranını kapattı.

“Sen yedin mi?”

Doğan dudaklarını birbirine bastırdı.

“Biraz.”

“Yalan söyleme.”

Doğan başını eğdi.

Evde kimse yemek yemiyordu.

Meltem sabahları mutfağa giriyor, yılların alışkanlığıyla Erdem’in çay bardağını da masaya koyuyordu. Sonra bardağı fark edince olduğu yerde kalıyor, kimse görmeden kaldırmaya çalışıyordu. Doğan odasından çıkmıyor, geceleri ışığı sabaha kadar yanıyordu. Ege ise cenazeden beri neredeyse hiç evine dönmemiş, salondaki koltukta uyumaya başlamıştı. Gün içinde gelen telefonlara cevap veriyor, kapıya bırakılan çiçekleri içeri taşıyor, Meltem’in unuttuğu işleri tamamlıyordu.

Fakat onun da her yalnız kaldığında ağladığını Leyla biliyordu.

Ev, bir haftadır yas tutmuyordu yalnızca.

Ev sanki Erdem’le birlikte yaşamayı da bırakmıştı.

Perdeler açılmıyor, televizyon çalışmıyor, mutfaktan tabak sesi gelmiyordu. Erdem’in ceketi hâlâ girişteki askıda, ayakkabıları kapının yanındaydı. Meltem hiçbirini kaldırmaya izin vermemişti.

Evin içinde dolaşan herkes, yanlışlıkla Erdem’in eşyalarına dokunup onun gerçekten geri dönmeyeceğini kabul etmekten korkuyordu.

Doğan yatağın diğer ucuna oturdu.

“Bugün yine gazeteciler aradı.”

Leyla yüzünü buruşturdu.

“Ne istiyorlarmış?”

“Babamın üzerinde çalıştığı dosyaları soruyorlar. Bir de Sinan Amca’yı.”

“Amca deme.”

Doğan irkildi.

Leyla ilk kez başını kaldırıp kız kardeşine baktı.

“Onun adı Sinan. Bir daha ona amca deme.” Ağzının içinde mırıldandı şerefsiz sinan

Doğan’ın gözleri doldu.

“Ben ne olduğunu bilmiyorum ki.”

Leyla hemen bakışlarını kaçırdı.

İşte en ağır olan da buydu.

Meltem, Doğan ve Ege gerçeği bilmiyordu. Erdem’in neden öldürüldüğünü, Sinan’ın gerçekte kimlere hizmet ettiğini, Aureth’i ya da Astér Anahtarı’nın varlığını bilmiyorlardı.

Onlara anlatılan hikâye başkaydı.

Emniyetin resmî açıklamasına göre Erdem Yankı, bir süredir takip ettiği yasa dışı para trafiği ve siyasi bağlantıları bulunan bir suç ağı yüzünden hedef alınmıştı. Sinan Çulhan’ın bu ağla para ilişkisi olduğu, Erdem’in ölümünden önce onunla görüştüğü ve olay gecesi kullandığı telefonun eski göl yolu yakınlarında sinyal verdiği tespit edilmişti.

Şahmar Oteli’nden, Aureth’ten, Astér’den, Evren Valerian’dan ya da Victor Ravenscroft’tan resmî dosyada tek kelimeyle söz edilmiyordu.

Bunların hepsi dikkatle karanlığın içinde bırakılmıştı.

Damien, Lucas ve Raven olayların görünür kısmını başka bir yöne taşımıştı. Erdem’in ölümünün sıradan bir husumet gibi gösterilmesine izin vermemişlerdi ama soruşturmanın Aureth’e yaklaşmasını da engellemişlerdi. Polis, kaçak para transferlerine, Sinan’ın banka hareketlerine ve bazı siyasi bağlantılara yönlendirilmişti

Aureth’in adı korunmuştu.

Bunun bedeliniyse Sinan ödemişti.

Sinan Çulhan, Erdem’in cenazesinden iki gün sonra gözaltına alınmıştı.

İlk başta ifadesi alınarak serbest bırakılacağı düşünülmüştü. Fakat olay gecesi sanayi deposunda bulunduğunu gösteren kamera kayıtları, Erdem’le yaptığı son görüşmeler, telefonunun göl yolunda sinyal vermesi ve hesabından geçen açıklanamayan yüklü paralar dosyaya girince savcılık tutuklanmasını istemişti.

Sinan; örgütlü suça yardım etmek, delilleri gizlemek, yasa dışı para transferi yapmak ve Erdem Yankı cinayetine iştirak şüphesiyle tutuklanarak cezaevine gönderilmişti.

Bu gelişme yalnızca aileyi değil, Aureth’i de hazırlıksız yakalamıştı.

Sinan’ın tutuklanması planlanmamıştı.

Onun konuşup konuşmayacağını, kendisini kurtarmak için kimlerin adını vereceğini ya da Aureth’in sırlarından ne kadarını açıklayacağını hiç kimse bilmiyordu.

Fakat Leyla, Sinan’ın hapse girmesini adalet olarak görmüyordu.

Çünkü tetiği o çekmemişti.

Babasının ensesine silahı dayayan kişi hâlâ dışarıdaydı.

O emri veren kişi de...

Doğan burnunu çekerek sordu:

“Sinan gerçekten babamın öldürülmesine yardım etmiş olabilir mi?”

Leyla bir an cevap vermedi.

Ayin gecesinde Sinan’ın canını kurtarmak için kendisinin adını verdiğini Damien’dan öğrenmişti. Babasını o depoya çeken, ailesinin etrafına karanlığı getiren ve Victor’un önünü açan adamlardan biriydi.

Belki silahı Sinan tutmamıştı.

Ama babasının ölümüne giden kapıyı o açmıştı.

“Evet,” dedi sonunda. “Olabilir.”

Doğan’ın yüzü kırıştı.

“Ama neden?”

“Çünkü bazı insanlar kendi canlarını kurtarmak için başkalarının hayatını harcamaktan çekinmez.”

“Babam ona güveniyordu.”

“Biliyorum.”

“Biz de güveniyorduk.”

Leyla’nın gözleri yeniden doldu.

“Onu eve babam soktu. Babam nereden bilebilirdi?”

Doğan sessizce başını salladı. Birkaç saniye sonra ablasının elindeki ses kayıt cihazına baktı.

“Babam sana ne söyledi?”

Leyla’nın parmakları cihazın çevresinde sıkılaştı.

“Bir şey söylemedi.”

“Bir haftadır aynı kaydı dinliyorsun.”

“Sesini duymak istiyorum.”

“Benden sakladığın bir şey var.”

Leyla başını kaldırdı.

Doğan’ın gözlerinde yalnızca merak yoktu. Kırgınlık da vardı. Ablasının acısının kendilerininkinden farklı bir şey taşıdığını hissetmişti.

“Bize anlatmıyorsun,” dedi. “Damien denen adam da cenazeden önce ve sonra sürekli seninle konuştu. O uzun saçlı Lucas da geldi. Bir de Raven diye biri polislerle görüştü. Hepsi babamın ölümünün içinde gibi davranıyor ama bize hiçbir şey söylemiyorsunuz.”

Leyla ne cevap vereceğini bilemedi.

Gerçeği anlatırsa Doğan’ı da aynı karanlığın içine çekecekti.

Anlatmazsa babasının yaptığı şeyi yapmış olacaktı. Korumak adına susmak...

Doğan ayağa kalktı. “Beni çocuk yerine koyuyorsun.”

“Öyle değil.”

“Öyle.”

“Doğan, şu an anlatabileceğim bir şey yok.”

“Yok mu, yoksa söylemek istemiyor musun?”

Leyla sustu.

Doğan cevabını bu sessizlikten aldı. Kapıya doğru yürüdü.

“Babam da böyle yaptı.” Leyla’nın yüzü gerildi.

Doğan kapının önünde durarak arkasına baktı.

“Bizi koruduğunu sanıp her şeyi tek başına çözmeye çalıştı. Sonunda öldü.”

Kapıyı kapatıp çıktı.

Leyla birkaç saniye boyunca kımıldayamadı.

Kız kardeşinin sözleri odanın içinde yankılanmaya devam ediyordu. **Sonunda öldü.**

Telefonu yeniden eline aldı. Babasının ses kaydını açmak üzereydi ki ekranına bir haber bildirimi düştü.

**ERDEM YANKI CİNAYETİNDE YENİ GELİŞME: SİNAN ÇULHAN CEZAEVİNDEKİ İLK İFADESİNDE SUSMA HAKKINI KULLANDI**

Leyla haberi açtı.

Sinan savcılık ifadesinde suçlamaları reddetmiş, olay gecesi Erdem’i gördüğünü kabul etmiş fakat cinayetle ve yasa dışı yapılanmayla ilgili sorulara cevap vermemişti. Avukatı, müvekkilinin can güvenliği olmadığını öne sürerek tek kişilik koğuş talebinde bulunmuştu.

Can güvenliği...

Leyla’nın dudaklarında öfkeli bir gülümseme oluştu.

Babasının canını düşünmeyen adam şimdi kendi hayatından korkuyordu.

Haberi kapatıp yatağından kalktı. Bir haftadır ilk kez hareketlerinde kararsızlık yoktu. Dolabından siyah bir pantolon ve koyu renk bir kazak çıkardı. Üzerini değiştirdikten sonra saçlarını ensesinde topladı.

Aynanın karşısında durduğunda kendisini tanımakta zorlandı.

Gözlerinin altı morarmış, yüzü solmuştu. Bir haftada sanki birkaç yıl yaşlanmıştı.

Boynundaki Astér Anahtarı’nı tişörtünün üzerinden çıkardı. Yeşilimsi siyah taş, odanın solgun ışığında parladı.

Babasını öldüren insanların aradığı şey buydu.

Sinan, canını kurtarmak için onun adını bu yüzden vermişti.

Victor, Erdem’i bunun yüzünden öldürmüştü.

Ve Damien hâlâ bazı gerçekleri kendisinden saklıyordu.

Leyla, kolyeyi avucunun içine alarak aynadaki yansımasına baktı.

Bir haftadır yalnızca ağlamış, beklemiş ve kendisine söylenenlerle yetinmişti.

Artık beklemeyecekti.

Telefonunu ve çantasını aldı. Odadan çıktığında Meltem salonda, Erdem’in eski fotoğraflarından birini elinde tutuyordu. Ege yanında oturuyor, televizyon ekranındaki sessiz haberleri izliyordu.

Meltem kızının hazırlandığını görünce şaşırdı.

“Nereye gidiyorsun?”

“Biraz hava alacağım.”

“Tek başına mı?”

“Evet.”

Ege hemen ayağa kalktı.

“Ben de geleyim.”

“Gerek yok.”

“Leyla, dışarıda gazeteciler olabilir.”

“Arka kapıdan çıkarım.”

Meltem endişeyle kızına baktı.

“Uzun kalma.”

Leyla annesinin gözlerine bakamadı.

“Tamam.”

Evin arka kapısından çıktığında soğuk hava yüzüne çarptı. Derin bir nefes aldı fakat içindeki ağırlık hafiflemedi.

Sokağın sonuna kadar yürüdü. Evin pencerelerinden görünmeyeceği bir yere ulaştığında telefonunu çıkardı.

Damien’ın numarasını buldu.

Bir an parmağı ekranın üzerinde bekledi.

Sonra arama tuşuna bastı.

Telefon ikinci kez çalmadan açıldı.

“Leyla?”

Leyla, Damien’ın konuşmasına fırsat vermeden söze başladı.

“Bak, siz ne yapıyorsunuz, kimsiniz, hangi bokun içindesiniz bilmiyorum. Ama bu işin peşini bırakmayacağım.”

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

Leyla’nın sesi daha da sertleşti.

“Babamı öldüren kişiyi de o emri vereni de bulacağım. Sakın bana engel olmaya kalkma.”

Damien konuşmak üzere nefes aldı.

“Leyla, bak—”

“Bana sakin ol deme.”

“Önce beni dinle.”

“Hayır. Bir haftadır herkesi dinliyorum. Babamı dinledim, seni dinledim, polisi dinledim. Hepiniz bir şeyleri saklayıp beni koruduğunuzu söylüyorsunuz.”

“Leyla—”

“Artık kimsenin korumasını istemiyorum.”

Damien’ın sesi sertleşti.

“Nerede olduğunu söyle.”

“Beni takip mi ettireceksin?”

“Şu an tek başına dışarıda olman güvenli değil.”

“Umurumda değil.”

“Benim umurumda.”

Leyla’nın gözleri doldu fakat sesi titremedi.

“Senin neyi umursadığını bilmiyorum. Ama bundan sonra ne yapacağıma ben karar vereceğim.”

Telefonu kapattı.

Damien’ın cevap vermesine izin vermedi.

Sokağın ortasında birkaç saniye boyunca hareketsiz durdu. Kalbi öfke ve korkuyla hızlı hızlı atıyordu.

Babasının ölümünden beri ilk kez yalnızca acı hissetmiyordu.

İçinde başka bir şey uyanmıştı.

Öfke...

Ve o öfkenin altında büyüyen karanlık bir kararlılık...

Leyla telefonu çantasına koyup eve doğru döndü.

Birazdan annesinin karşısına geçecek ve Mardin’e döneceğini söyleyecekti. Her şeyin başladığı yere...

Şahmar Oteli’ne...

Astér’in ilk kez fark edildiği geceye...

İstanbul’un diğer ucunda Damien, kapanan telefonun ekranına birkaç saniye sessizce baktı.

Lucas karşısındaki koltukta oturuyor, elindeki dosyaları inceliyordu. Raven ise pencerenin önünde durmuş, Sinan’ın tutuklanmasıyla ilgili raporu okuyordu.

Damien telefonu masaya bıraktı.

“Lanet olsun.”

Lucas başını kaldırdı.

“Leyla mı?”

Damien ceketine uzandı.

“Mardin’e gidecek.”

Raven bakışlarını rapordan ayırdı.

“Bunu sana söyledi mi?”

“Hayır.”

“Öyleyse nereden biliyorsun?”

Damien’ın yüzündeki ifade karardı.

“Çünkü artık onu durdurmaya çalıştığım yere gidecek kadar öfkeli.”

Ceketini giyerken Kael’i aradı.

“Uçağı hazırla.”

Lucas dosyayı kapattı.

“Biz de mi gidiyoruz?”

Damien kapıya yöneldi.

“Leyla karanlığın içine girmeye karar verdiyse, onu orada yalnız bırakamayız.”

GERİ DÖNÜŞ

Leyla eve döndüğünde arka kapının önünde birkaç saniye bekledi. Az önce Damien’a söylediği sözler hâlâ zihninde yankılanıyordu.

Babamı öldüreni ya da öldürenleri bulacağım. Sakın bana engel olmaya kalkışma.

Telefonu kapattığı anda içindeki öfke dinmemişti. Aksine, uzun zamandır ilk kez verdiği bir kararın ağırlığını bütün bedeninde hissediyordu. Ne yapacağını tam olarak bilmiyordu. Elinde babasının yarım bıraktığı ses kaydı, boynunda Astér Anahtarı ve anlamını henüz çözemediği birkaç isim vardı.

Aureth.

Evren Valerian.

Victor Ravenscroft.

Sinan Çulhan.

Şahmar Oteli.

Bunların arasında nasıl bir bağlantı kuracağını, Mardin’e vardığında nereden başlayacağını ya da kime soru soracağını bilmiyordu. Bildiği tek şey, Ankara’da oturup polisten gelecek haberleri beklemeyeceğiydi.

Polis, babasının cinayetini Sinan’ın bağlantılı olduğu suç ağı üzerinden araştırıyordu. Belki bu yol onları birkaç para transferine, birkaç kirli adama ve sahte şirkete götürecekti. Fakat Erdem’in ölmeden önce söylediği kelimeler resmî dosyalarda yoktu.

Astér yoktu.

Aureth yoktu.

Victor yoktu.

Babasının gerçek katiline ulaşmak istiyorsa başlangıç noktasına dönmesi gerekiyordu.

Leyla kapıyı açıp içeri girdi.

Salonda bıraktığı hâlden farklı hiçbir şey yoktu. Televizyon sessizce açık, Meltem koltuğun köşesinde aynı fotoğrafı tutuyor, Ege elindeki telefonla gelen mesajları cevaplıyor, Doğan ise merdivenlerin başında durmuş onu izliyordu.

Meltem, kızının geri geldiğini görünce rahat bir nefes aldı.

“Nereye gittin sen? Telefonunu neden açmadın?”

“Telefonum açıktı.”

“Aradım, meşguldü.”

Leyla çantasını koltuğun üzerine bıraktı.

“Biriyle konuşuyordum.”

Ege başını kaldırdı.

“Kiminle?”

Leyla birkaç saniye tereddüt ettikten sonra doğrudan söyledi:

“Damien’la.”

Meltem’in yüzündeki ifade değişti. Damien’ın ismini duyduğunda içini neden huzursuzluk kapladığını bilmiyordu. Adam cenazede saygılı davranmış, ailenin işlerini kolaylaştırmış ve gazetecilerin eve yaklaşmasını engellemişti. Fakat Erdem’in ölümünden sonra bir yabancının Leyla’nın çevresinde bu kadar sık görünmesi ona normal gelmiyordu.

“Onunla ne konuşuyorsun?”

“Mardin’i.”

Ege telefonunu masaya bıraktı.

“Mardin’in neyi?”

Leyla salondaki herkese tek tek baktı. Annesinin yorgun yüzünü, Doğan’ın şişmiş gözlerini ve son bir haftadır aileyi ayakta tutmaya çalışan Ege’nin gergin hâlini gördü.

Bu evde söylediği her yeni söz, yasın içine başka bir korku bırakacaktı.

Fakat kararını gizleyemezdi.

“Ben Mardin’e dönüyorum.”

Meltem birkaç saniye boyunca kızına baktı. Söylediğini yanlış duyduğunu düşünüyordu.

“Nereye dönüyorsun?”

“Mardin’e.”

“Ne için?”

“Babamın orada neyin peşinde olduğunu bulmak için.”

Meltem elindeki fotoğrafı sehpanın üzerine bırakarak ayağa kalktı.

“Sen ne söylediğinin farkında mısın?”

“Farkındayım.”

“Babanı daha bir hafta önce toprağa verdik.”

“Biliyorum anne.”

“Biliyorsan böyle bir şey söyleyemezsin.”

“Tam da bu yüzden söylüyorum.”

Meltem’in yüzü öfkeyle gerildi.

“Bir haftadır hiçbir şey yemiyorsun, uyumuyorsun, odandan çıkmıyorsun. Şimdi de birdenbire Mardin’e gidip babanın katilini bulacağını söylüyorsun. Sen polis misin Leyla?”

“Polislerin neyi araştırdığını görüyoruz.”

“Sinan tutuklandı.”

“Babamı Sinan öldürmedi.”

Bu cümle salondaki havayı bir anda değiştirdi.

Doğan merdivenlerden aşağı indi.

“Bunu nereden biliyorsun?”

Leyla cevap vermeden önce annesine baktı. Meltem’in gözlerinde de aynı soru vardı.

“Sinan olayın içinde,” dedi dikkatle. “Ama tetiği çeken o değil.”

Ege ayağa kalktı.

“Polis bunu söylemedi.”

“Polis her şeyi bilmiyor.”

“Sen biliyor musun?”

“Bir kısmını.”

Meltem, Leyla’ya doğru birkaç adım attı.

“Bize anlatmadığın ne var?”

Leyla’nın boğazı düğümlendi. Annesine Aureth’ten bahsettiğini, babasının ölümüne yol açan insanların onları da takip edebileceğini düşündü. Bu gerçeği söylediği anda Meltem, Doğan ve Ege de geri dönüşü olmayan bir dünyanın içine girecekti.

Damien’ın neden sustuğunu ilk kez bu kadar iyi anlıyordu.

Fakat onu anlayabilmesi, yaptığı şeye kızmadığı anlamına gelmiyordu.

“Babam Mardin’de bir şeyler görmüş,” dedi. “Sinan’dan şüphelenmeye orada başlamış olabilir. Öldürülmeden önce bana bir ses kaydı gönderdi. Kara kaplı bir defterden bahsetti.”

Meltem kaşlarını çattı.

“Ne defteri?”

“Bilmiyorum. Ama babam bütün öğrendiklerini ona yazmış.”

“Defter nerede?”

“Onu da bilmiyorum.”

Doğan’ın sesi yükseldi.

“Hiçbir şey bilmiyorsan Mardin’de ne arayacaksın?”

Leyla kardeşine döndü.

“Bir yerden başlamak zorundayım.”

“Oraya gidip sokaktaki insanlara babamı kim öldürdü diye mi soracaksın?”

“Gerekirse soracağım.”

“Bu bir plan değil.”

“Burada oturmak da plan değil.”

Doğan’ın gözleri doldu.

“Belki de burada kalıp annemin yanında olman gerekiyor.”

Bu söz Leyla’nın yüzüne çarpılmış gibi oldu. Meltem hemen kızına döndü.

“Doğan.”

“Yanlış mı söylüyorum?” dedi Doğan. “Babam öldü. Hepimiz kötüyüz. Ama Leyla sanki acı çeken yalnızca kendisiymiş gibi davranıyor. Odasına kapanıyor, bizimle hiçbir şey konuşmuyor, sonra da kalkıp gideceğini söylüyor.”

“Ben öyle davranmıyorum.”

“Davranıyorsun.”

“Bana ne yapmamı beklediğinizi söyleyin!” diye bağırdı Leyla. “Babamın fotoğraflarına bakıp ağlamamı mı? Her gün kapı açılacakmış gibi beklememi mi? Polis arayıp dosyada gelişme yok dediğinde teşekkür edip telefonu kapatmamı mı?”

Doğan ağlamaya başladı.

“En azından yanımızda ol.”

Leyla’nın öfkesi bir anda kırıldı. Kız kardeşine bakarken içindeki suçluluk ağırlaştı. Ona sarılmak için bir adım attı fakat Doğan geri çekildi.

“Babam benim de babamdı,” dedi. “Bunu unutuyorsun.”

“Unutmuyorum.”

“Öyleyse bizi bırakıp gitme.”

Leyla’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Ben sizi bırakmıyorum.”

“Gidiyorsun.”

“Geri döneceğim.”

Doğan acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Babam da öyle söyledi.”

Salonda ölüm sessizliği oluştu.

Meltem gözlerini kapatırken Ege başını öne eğdi. Leyla’nın nefesi kesildi. Babasının son konuşması tekrar zihninde canlandı.

Geleceğim.

Bir hafta önce bu sözü tutamayan Erdem’di.

Şimdi aynı sözü kız kardeşine kendisi söylüyordu.

Leyla birkaç saniye konuşamadı. Ardından titreyen bir sesle cevap verdi:

“Onun dönememesinin sebebini bulmaya gidiyorum.”

Meltem’in gözyaşları yanaklarına aktı.

“Ya sen de dönemezsen?”

Leyla annesine baktı.

Bu soruya verebileceği dürüst bir cevap yoktu.

“Döneceğim,” dedi yine de.

Meltem öfkeyle gözlerini sildi.

“Hayır. Gitmeyeceksin.”

“Anne—”

“Baban öldü diye seni de kaybetmeyi göze alamam. Nereye gideceğini, ne aradığını bile bilmiyorsun. Peşinde kim var bilmiyorsun. Tek başına bir şehre gidip ne yapacaksın?”

“Tek başıma daha önce de gittim.”

“Baban yanındaydı.”

Bu cümle Leyla’yı susturdu.

Mardin’e ilk gidişinde uçakta Erdem yan koltuğundaydı. Şahmar Oteli’ne birlikte girmiş, şehrin taş sokaklarında onunla yürümüş ve Mardin’i babasının gözlerinden görmüştü.

Şimdi aynı şehre dönecekti.

Ama bu kez Erdem olmayacaktı.

Leyla çantasını alıp merdivenlere yöneldi.

Meltem arkasından seslendi:

“Nereye gidiyorsun?”

“Eşyalarımı toplamaya.”

“ seninle konuşuyorum.”

“Ben de kararımı söylüyorum.”

Leyla odasına girip dolabının kapaklarını açtı. Büyük bir valiz çıkarmak yerine yatağın altındaki orta boy seyahat çantasını aldı. Ne kadar kalacağını bilmiyordu. Günler mi, haftalar mı, yoksa daha uzun mu sürecekti?

Dolaptan kıyafetlerini çıkarırken Meltem arkasından odaya girdi.

“Bu yaptığın doğru değil.”

Leyla siyah kazağını katlayıp çantaya koydu.

“Neyin doğru olduğunu bilmiyorum artık.”

“Böyle bir hâlde tek başına gidemezsin.”

“İyiyim.”

“İyi değilsin.”

“Burada da iyi olmayacağım.”

Meltem, kızının elindeki giysiyi alıp yatağın üzerine bıraktı.

“Okulun ne olacak?”

Leyla’nın hareketleri durdu.

Bu soruyu düşünmemeye çalışıyordu.

İstanbul’a dönmesi, derslerine devam etmesi, atölyeye girmesi ve hiçbir şey olmamış gibi resim yapması gerekiyordu. Sınıf arkadaşları ona başsağlığı dileyecek, hocaları bir süre anlayış gösterecek, sonra hayat herkes için devam edecekti.

Fakat Leyla’nın hayatı devam etmiyordu.

“Bir süre gitmeyeceğim.”

“Son sınıftasın.”

“Biliyorum.”

“Baban senin mezuniyetini görmek için ne kadar heyecanlanıyordu.”

Leyla’nın gözlerinden yaşlar yeniden aktı.

“Babam artık mezuniyetimi göremeyecek.”

Meltem’in yüzü acıyla buruştu.

“Bu yüzden okulunu bırakmanı ister miydi?”

“Okulu bırakmıyorum.”

“Ne yapıyorsun o zaman?”

“Kaydımı dondururum.”

Meltem şaşkınlıkla kızına baktı.

“Sen ciddi misin?”

“Evet.”

“Bütün hayatını mı durduracaksın?”

“Benim hayatım zaten durdu anne!”

Leyla’nın sesi odanın içinde yankılandı.

“Ben İstanbul’a dönüp tuvale boya süremem. İnsanlar bana renklerden, teslimlerden, dönem sonu projelerinden bahsederken babamın ensesine kurşun sıkan adamın dışarıda olduğunu bile bile oturamam.”

Meltem, yatağın kenarına oturdu. Bir haftadır bastırmaya çalıştığı çaresizlik yüzüne yerleşmişti.

“Babanın ardından böyle yaşamanı istemezdi.”

“Babam bana katilini bul demedi.”

“Öyleyse neden gidiyorsun?”

“Çünkü öldürülmeden önce bana bir yol bıraktı.”

Leyla çantasının yanına bıraktığı telefonunu aldı. Ses kaydını açıp annesine vermek üzereydi fakat Erdem’in Astér ve Sinan hakkında söylediği sözleri hatırlayınca durdu.

Meltem bu kaydı dinlerse sorular soracaktı.

Kolyeyi soracaktı.

Aureth’e giden kapı biraz daha açılacaktı.

Telefonu yeniden yatağın üzerine bıraktı.

“Ne yolu?”

“Defter.”

“Kara kaplı olan mı?”

“Evet.”

“Baban sana nerede olduğunu söylemedi.”

“Ama Mardin’de araştırmaya başladığını biliyorum.”

Meltem başını iki yana salladı.

“Bilmiyorsun Leyla. Tahmin ediyorsun.”

“Bazen başlamak için yalnızca bir tahmin gerekir.”

“Bazen o tahmin insanı öldürür.”

Leyla’nın elleri çantanın fermuarında durdu.

Meltem kızının yüzünü avuçlarının arasına aldı.

“Babanın neden öldüğünü bilmiyorum. Sinan’ın neye karıştığını da bilmiyorum. Ama korkuyorum. Cenazeden beri evin önünde tanımadığım araçlar görüyorum. Damien denen adam sürekli çevrende. Polis, dosyanın gizliliğinden bahsediyor. Siz benden bir şey saklıyorsunuz.”

Leyla annesinin gözlerine bakamadı.

“Seni korumaya çalışıyorum.”

Meltem’in dudaklarında acı bir tebessüm oluştu.

“Baban da bizi korumaya çalıştı.”

Leyla bu söz karşısında sustu.

“Bak,” dedi Meltem. “Gerçeği bulmak istiyorsan buna karşı çıkmıyorum. Ben de kocamı kimin öldürdüğünü bilmek istiyorum. Ama tek başına, nereye gittiğini bilmeden ve okulunu hayatını bırakıp kaçmanı istemiyorum.”

“Kaçmıyorum.”

“Öyle görünüyor.”

“Ben doğrudan başlangıç noktasına gidiyorum.”

Meltem kızının ellerini tuttu.

“Bir hafta daha bekle.”

“Bir haftada ne değişecek?”

“Kendine gelirsin.”

Leyla başını iki yana salladı.

“Kendime gelmek istemiyorum.”

Meltem şaşkınlıkla baktı.

“Ne demek bu?”

“Normal hayatıma dönersem babamı unutmaya başlayacakmışım gibi geliyor.”

“Kızım...”

“Sabah kalkıp kahvaltı edersem, okula gidersem, arkadaşlarımla konuşursam, bir gün gülmeye başlarsam sanki onu geride bırakmış olacağım.”

Meltem ayağa kalkıp Leyla’ya sarıldı.

“Yaşamak unutmak değildir.”

Bu sözün ardından Leyla’nın direnci kırıldı. Başını annesinin omzuna koyup sessizce ağlamaya başladı.

Meltem saçlarını okşadı.

“Baban seni böyle görmek istemezdi.”

“Ben de onu mezarda görmek istemedim.”

“Biliyorum.”

“Anne, gitmem gerekiyor.”

Meltem kızını biraz uzaklaştırıp yüzüne baktı.

“Damien da mı orada olacak?”

“Bilmiyorum.”

“Onu aradın mı?”

“Beni durdurmaya çalışacağını söyledim.”

“Belki de bu kez onu dinlemelisin.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Sen ona güveniyor musun?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden?”

“Çünkü senden daha fazla şey bildiği belli.”

Leyla çantasını kapattı.

“İşte sorun da bu. Her şeyi biliyor ama istediği kadarını söylüyor.”

“Sen ne kadarını biliyorsun?”

“Gerçeğin yarısını bile değil.”

“Öyleyse tek başına gitme.”

Leyla cevap vermedi.

Meltem bunun bir kabul olmadığını biliyordu. Kızının kararını değiştiremediğini anlayınca gözlerini silip kapıya yöneldi.

“Uçuş buldun mu?”

“Bakacağım.”

“Ne zaman?”

“Bu gece.”

Meltem olduğu yerde durdu.

“Bu gece mi?”

“Ne kadar erken gidersem o kadar iyi.”

“Babanın yedisi daha yeni okundu.”

Leyla’nın yüzü gerildi.

“Babasının yedisini bekleyen katiller, sekizinci gün çalışmaya devam ediyor anne.”

Meltem bu cümle karşısında söyleyecek söz bulamadı.

Odadan çıktıktan sonra Leyla yatağın üzerine oturdu ve havayolu uygulamasını açtı. Ankara’dan Mardin’e doğrudan son uçuşun dolu olduğunu gördü. Ertesi sabah erken saatte bir sefer vardı fakat beklemek istemiyordu.

İstanbul aktarmalı seçeneklere baktı.

Gece Ankara’dan İstanbul’a, sabahın ilk saatlerinde İstanbul’dan Mardin’e giden bir uçuş buldu. Aktarma süresi uzundu ama aynı gün Mardin’e ulaşacaktı.

Bilet bilgilerini doldururken telefonu çaldı.

Damien.

Ekrana baktı fakat açmadı.

Arama sona erdi.

Birkaç saniye sonra yeniden çaldı.

Yine açmadı.

Üçüncü aramada telefonu sessize aldı ve ödeme ekranına geçti. Kart bilgilerini girdikten sonra onay tuşuna bastı.

Biletiniz oluşturuldu.

Leyla ekrana baktı.

Artık karar yalnızca zihninde değildi.

Birkaç saat sonra bu evden çıkacak, Ankara’dan ayrılacak ve her şeyin başladığı şehre dönecekti.

Kapının önünden hafif bir ses geldi.

Ege içeri girmeden önce kapıya vurdu.

“Girebilir miyim?”

“Gel.”

Ege odaya girip kapalı çantaya baktı.

“Gerçekten gidiyorsun.”

“Evet.”

“Yalnız mı?”

“Evet.”

Ege sandalye çekip karşısına oturdu.

“Beni de götür.”

Leyla hiç düşünmeden cevap verdi:

“Hayır.”

“Erdem dayı benim de ailemdi.”

“Biliyorum.”

“Cenazeden beri bu evdeyim. Herkes bir şey saklıyor. Sinan’ın neden tutuklandığını, Damien’ın neden sürekli çevrende olduğunu, Mardin’de ne yaşandığını bilmiyorum.”

“Bu yüzden gelmeyeceksin.”

“Bilmiyor olmam mı?”

“Evet.”

Ege kaşlarını çattı.

“Beni aptal mı sanıyorsun?”

“Hayır. Seni bu işin dışında tutmaya çalışıyorum.”

“Babamdan kalan replikleri kullanmayı bırakın artık.”

Leyla’nın yüzü değişti.

Ege devam etti:

“Herkes korumak için susuyor. Sonra işler daha kötü oluyor. Mardin’de ayin gecesi Sinan’ı gördüğümde seni odana gönderdim. Sen neyin peşinde olduğunu söylemedin. Ben de fazla soru sormadım. Şimdi Erdem dayı öldü.”

“Bunun seninle ilgisi yok.”

“Belki ilgisi var.”

“Ege—”

“Ben seni o gece koridordan çıkardım. Sinan’ın yüzündeki korkuyu gördüm. O otelin altında ne olduğunu bilmiyorum ama bir şeylerin normal olmadığını anladım.”

Leyla sessizce kuzenine baktı.

Ege, düşündüğünden daha fazla şey fark etmişti.

“Benimle gelirsen annemle Doğan burada yalnız kalacak.”

“Onları yalnız bırakmam.”

“Öyleyse gelemezsin.”

“Bir gün sonra gelirim.”

“Hayır.”

“Bana emir veremezsin.”

Leyla derin bir nefes aldı.

“Ege, neyle karşılaşacağımı bilmiyorum. İşin içinde silahlı insanlar var.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Leyla sustu.

Ege’nin bakışları sertleşti.

“Babamı öldürenler mi?”

“Erdem benim babamdı.”

“Ben ‘babam’ demedim.”

Leyla, söylediği sözü fark ettiğinde gözlerini kaçırdı. Ege ayağa kalktı.

“Gördün mü? Kafanda bile hepimizi dışarıda bırakıyorsun.”

“Çünkü birinizin bu evde kalması gerekiyor.”

“Sen de kalabilirsin.”

“Ben yapamam.”

Ege birkaç saniye kuzenine baktı. Sonunda daha sakin bir sesle konuştu:

“En azından nereye gittiğini bana söyle.”

“Şahmar Oteli.”

“Damien’ın oteli.”

“Ailesinin.”

“Babanın öldürülmesine sebep olan şey orada mı başladı?”

Leyla boynundaki Astér Anahtarı’nı tişörtünün içine sakladı.

“Büyük ihtimalle.”

Ege kapıya yöneldi. Çıkmadan önce arkasını döndü.

“Başına bir şey gelirse ailene ne söyleyeceğim?”

Leyla cevap veremedi.

“Beni dinlemedi dersin.”

“Bu komik değil.”

“Şaka yapmıyorum.”

Ege’nin yüzündeki öfke, bir anlığına yerini korkuya bıraktı.

“Dikkatli ol.”

Leyla başını salladı.

“Olacağım.”

Ege odadan çıktıktan sonra telefon yeniden titreşti.

Damien bu kez mesaj göndermişti.

Uçuş almadan önce benimle konuş.

Leyla mesajın üzerine basılı tutup bildirim ekranından kapattı.

İkinci mesaj hemen ardından geldi.

Leyla, nerede olduğunu biliyorum. Beni seni durdurmaya zorlamayın.

Leyla öfkeyle cevap yazdı:

Beni durdurmaya çalışırsan seni de karşıma alırım.

Mesaj birkaç saniye içinde okundu.

Damien’ın cevabı gecikmedi:

Zaten karşındayım, küçük hanım. Fakat düşmanın değilim.

Leyla parmaklarını klavyenin üzerinde tuttu. Ne yazacağını düşünürken telefonuna havayolu şirketinden bildirim geldi.

Uçağın kalkışına üç saat kalmıştı.

Damien’a cevap vermedi.

Çantasını omzuna takıp valizini yatağın kenarına çekti. Aynada kendisine son kez baktığında gözlerindeki yorgunluğun altında başka bir ifade olduğunu gördü.

Bir hafta önceki Leyla değildi.

Babasının yanında Mardin’e giden, birkaç günlük bir geziye çıktığını sanan genç kadın artık yoktu.

Bu kez şehre misafir olarak dönmüyordu.

Babasının kanının izini sürmek için gidiyordu.

Aşağı kata indiğinde Meltem, Doğan ve Ege salonda bekliyordu. Kimse kararını kabul etmiş görünmüyordu fakat onu fiziksel olarak durduramayacaklarını anlamışlardı.

Leyla valizini kapının yanına bıraktı.

“Uçağım üç saat sonra.”

Meltem’in gözleri doldu.

“Bu kadar çabuk mu?”

“İstanbul aktarmalı.”

Doğan kollarını göğsünde birleştirerek başka tarafa baktı.

Leyla ona yaklaşmak istedi.

“Doğan.”

Kız kardeşi cevap vermedi.

“Bana bakar mısın?”

“Gitmeye karar verdin. Git.”

“Böyle ayrılmak istemiyorum.”

“Ben de senin gitmeni istemiyorum.”

Leyla ona sarıldı. Doğan ilk anda kollarını kaldırmadı. Birkaç saniye sonra dayanamayarak ablasına sıkıca sarıldı.

“Ne olur sen de ölme.”

Leyla’nın nefesi kesildi.

“Ölmeyeceğim.”

“Babam da ölmeyeceğini düşünüyordu.”

“Ben geri geleceğim.”

“Yine aynı şeyi söyleme.”

Leyla gözlerini kapattı.

“Haklısın.”

Doğan’ı biraz uzaklaştırıp yüzüne baktı.

“Geri gelmek için elimden geleni yapacağım.”

Bu kez söz vermedi.

Çünkü artık bazı sözlerin insanın gücünden daha büyük olduğunu biliyordu.

Meltem kızına sarıldığında uzun süre bırakmadı.

“Her gün arayacaksın.”

“Arayacağım.”

“Nerede kaldığını söyleyeceksin.”

“Tamam.”

“Tek başına hiçbir yere gitmeyeceksin.”

Leyla bu şartın yerine getirilemeyeceğini biliyordu ama annesini daha fazla korkutmamak için başını salladı.

Ege valizi aldı.

“Seni havaalanına götürüyorum.”

“Gerek yok.”

“Bu konuda tartışmayacağız.”

Leyla karşı çıkmadı.

Tam kapıdan çıkacakları sırada dışarıdan bir aracın sesi duyuldu. Ege perdeyi aralayıp sokağa baktı.

Evin önünde siyah bir otomobil durmuştu.

Arka kapı açıldı.

Damien araçtan indi.

Leyla’nın yüzündeki ifade sertleşti.

“Lanet olsun.”

Meltem pencereye yaklaştı.

“Bu adam burada ne arıyor?”

Leyla çantasını omzuna taktı.

“Büyük ihtimalle beni durdurmaya geldi.”

Ege valizi kapının yanına bıraktı.

“İstersen göndereyim.”

Leyla kapıyı açtı.

“Hayır.”

Damien bahçe kapısından içeri girerken gözlerini ondan ayırmıyordu. Üzerinde siyah bir palto vardı. Yüzündeki ifade, telefonda bastırılan öfkenin artık saklanmadığını gösteriyordu.

Leyla kapının önünde onu bekledi.

Damien, yanındaki valize baktı.

“Demek beni dinlemedin.”

Leyla kollarını göğsünde birleştirdi.

“Buna şaşırmış görünmüyorsun.”

“Uçağa binmeden önce konuşacağız.”

“Benim konuşacak bir şeyim yok.”

Damien ona doğru bir adım attı.

“Benim var.”

“Uçağı kaçıracağım.”

“Gerekirse kaçıracaksın.”

Leyla’nın gözleri öfkeyle parladı.

“Beni durdurmaya kalkma demiştim.”

Damien’ın sesi alçaldı.

“Ben de seni durdurmaya zorlamamanı söyledim.”

İkisi, Erdem’in yasının hâlâ ağır biçimde hissedildiği evin kapısında karşı karşıya dururken Meltem, Doğan ve Ege içeriden onları izliyordu.

Leyla Mardin’e gitmekten vazgeçmeyecekti.

Damien ise onu tek başına göndermeyecekti.

Ve ikisi de birkaç dakika içinde yapacakları konuşmanın, aralarındaki savaşı gerçek bir ortaklığa mı yoksa geri dönülmez bir düşmanlığa mı çevireceğini henüz bilmiyordu.

— BENİ DURDURAMAZSIN

Damien, bahçenin ortasında Leyla’nın karşısında duruyordu. Yağmur yağmıyordu ama Ankara’nın ayazı gece çökerken iyice keskinleşmişti. Siyah paltosunun yakasını kapatmamış, sanki buraya aceleyle gelmiş gibi saçlarının ön kısmı dağılmıştı. Aracın yanında bekleyen Kael’in silueti sokak lambasının altında belli belirsiz görünüyordu. Leyla’nın dikkatiyse yalnızca karşısındaki adamdaydı. Bir hafta boyunca cenazede, taziye evinde ve emniyetin koridorlarında Damien’ı birkaç kez görmüştü. Her seferinde mesafeli durmuş, gerektiği kadar konuşmuş ama gözlerini Leyla’nın üzerinden hiç çekmemişti. Şimdi ise onun kararını önceden öğrenmiş ve kapısına kadar gelmişti.

“Benim uçuş bilgilerime nasıl ulaştın?” diye sordu Leyla.

“Şu an tartışmamız gereken konu bu değil.”

“Benim için tam olarak konu bu. Telefonumu mu izliyorsun, kart hareketlerime mi bakıyorsun, yoksa evin önündeki adamlardan biri bavulumu görünce sana haber mi verdi?”

Damien’ın bakışları kısa süreliğine sokağın başına kaydı. Leyla da istemsizce aynı yöne baktı ancak park edilmiş araçların hangisinin normal bir komşuya, hangisinin kendilerini izleyen adamlara ait olduğunu anlayamıyordu.

“Telefonuna girmedim,” dedi Damien. “Kart hareketlerini de takip etmiyorum.”

“Ne kadar naziksin.”

“Leyla, Mardin’e gideceğini anlamak için özel hayatını didiklememe gerek yoktu. Babanın öldürülmesinden sonra başladığın yere dönmek isteyeceğin belliydi.”

“Öyleyse neden geldin? Tahmininin doğru çıktığını yüzüme vurmak için mi?”

“Seni yalnız gitmekten vazgeçirmek için.”

“Vazgeçmeyeceğim.”

“Biliyorum.”

“O zaman vaktimi harcama.”

Leyla valizin sapına uzandığı sırada Damien elini üzerine koydu. Leyla’nın eli onun elinin altında kaldı. Bir an boyunca ikisi de hareket etmedi. Damien’ın dokunuşu sert değildi ama valizi bırakmaya niyeti olmadığı açıktı.

“Elini çek.”

“Uçağa binmeyeceksin.”

Leyla başını kaldırıp öfkeyle yüzüne baktı.

“Sen benim neyim oluyorsun?”

Damien’ın çenesi gerildi. Vereceği birçok cevap vardı fakat hiçbiri Leyla’yı sakinleştirecek türden değildi.

“Şu an karşında duran ve Mardin’de seni nelerin beklediğini bilen tek kişiyim.”

“Ben de tam olarak bunu söylüyorum. Sen biliyorsun. Her şeyi biliyorsun ama bana işine geleni anlatıyorsun. Sonra da hiçbir şey bilmediğim için beni çocuk gibi kenara çekmeye çalışıyorsun.”

“Orada ne arayacağını bile bilmiyorsun.”

“Bulurum.”

“Nasıl?”

“Sorarak, araştırarak, babamın kaldığı yerlere giderek. Sinan’ın kimlerle görüştüğünü öğrenerek. Otelin kayıtlarına bakarak.”

Damien alay etmedi fakat yüzündeki sert ifade, Leyla’nın söylediklerinin ne kadar tehlikeli olduğunu düşündüğünü gösteriyordu.

“Şahmar Oteli’nin kayıtlarına gidip bakacağını mı sanıyorsun?”

“Babanızın oteli değil mi? Yoksa sizin ailede herkes her şeyi mi saklıyor?”

“Orası yalnızca bir otel değil.”

“Bunu artık ben de anladım.”

Damien valizin sapını bırakmadan Leyla’ya biraz daha yaklaştı.

“Şahmar Oteli’ne geri dönüp çalışanlara babanın son günlerini sorarsan, Aureth’in dikkatini doğrudan üzerine çekersin. Binanın altındaki koridorlara inmeye kalkarsan seni daha ilk kapıda fark ederler. Sinan’ın görüştüğü insanları araştırırsan o insanlar senin onları araştırdığını öğrenir. Bunların hiçbiri birkaç internet aramasıyla ortaya çıkarabileceğin sırlar değil.”

“Sen nasıl öğrendin?”

Damien sustu.

Leyla acı dolu bir kahkaha attı.

“İşte yine aynı yere geldik.”

“Ben o dünyanın içinde doğdum.”

“Ve hâlâ içindesin.”

“Evet.”

Bu kadar doğrudan cevap vermesi Leyla’yı kısa bir an durdurdu. Damien artık Aureth’le bağlantısını tamamen inkâr etmiyordu. Fakat Leyla’nın öfkesi azalmadı.

“O zaman babamın ölümünde sizin de payınız var.”

Damien’ın bakışları sertleşti.

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü doğru.”

“Babanı ben öldürmedim.”

“Ama kimlerin öldürebileceğini biliyordun. Victor diye bir adamdan bahsettin. Evren’in adamlarının beni izlediğini söyledin. Sinan’ın ne olduğunu biliyordun. Babam bütün bunların ortasında tek başına kaldı.”

“Erdem Bey’i korumasız bırakmadım.”

“Sonuç ortada.”

Damien bu sözün ardından sessiz kaldı. Leyla’nın yarasına karşı kendisini savunmanın anlamsız olduğunu biliyordu. Kael’in adamları Erdem’i takip etmiş, Victor’un ekibini fark etmiş ama onu kurtarmaya yetişememişti. Ne söylerse söylesin gerçek değişmeyecekti. Erdem, ensesinden tek kurşunla vurulmuştu.

Leyla gözlerini ondan kaçırarak valizi çekmeye çalıştı.

“Bırak.”

Damien bu kez sapı serbest bıraktı ancak önünden çekilmedi.

“Tek başına gitmene izin vermeyeceğim.”

“İzin kelimesini ağzından çıkar.”

“Gerçeği değiştirmiyor.”

“Ben senden izin istemedim.”

“İstemediğin yardımı almak zorunda kalabilirsin.”

Leyla’nın yüzü öfkeyle kızardı.

“Beni zorla mı tutacaksın?”

Damien birkaç saniye boyunca ona baktı. Fiziksel olarak bunu yapabilecek güçteydi. Leyla’yı araca bindirip havaalanına ulaşmasını engellemesi zor olmazdı. Fakat onun gözlerindeki kararlılığı gördüğünde böyle bir şey yaparsa Leyla’yı yalnızca daha büyük bir riske iteceğini anladı. İlk fırsatta kaçacak, kimseye haber vermeden yeniden yola çıkacaktı.

“Seni evine kapatmayacağım,” dedi sonunda.

“Ne büyük lütuf.”

“Benimle geleceksin.”

Leyla anlamamış gibi kaşlarını çattı.

“Nereye?”

“Mardin’e.”

“Ben zaten Mardin’e gidiyorum.”

“Benimle gideceksin.”

“Hayır.”

“Leyla.”

“Senin uçağına binmeyeceğim, senin otelinde kalmayacağım ve senin belirlediğin rotadan yürümeyeceğim. Ben babamın başına ne geldiğini araştırmaya gidiyorum. Şahmar ailesinin düzenlediği kontrollü bir geziye çıkmıyorum.”

Damien derin bir nefes aldı. Sabırla konuşmaya çalışıyordu ama Leyla’nın her cümlesi içindeki öfkeyi biraz daha artırıyordu.

“Ticari uçuşun İstanbul aktarmalı. Sabah saatlerine kadar havalimanında bekleyeceksin. Orada seni kimin izleyeceğini bilmiyorsun. Mardin’e vardığında seni kimin karşılayacağını da bilmiyorsun. Victor’un adamları biletini senden önce öğrenirse havaalanından çıkamadan seni alırlar.”

“Sen öğrendiysen onlar da öğrenebilir, öyle mi?”

“Evet.”

Leyla bu cevabın ardından sustu. Birkaç dakika önce biletini alırken ilk kez somut bir adım attığını düşünmüştü. Şimdi bu hareketin kendisini görünür hâle getirmiş olabileceğini fark ediyordu. Yine de geri adım atmış gibi görünmek istemedi.

“Biletimi iptal etmem.”

“Etmek zorunda değilsin. Uçağa binmeyeceksin.”

“Sen gerçekten insanı çıldırtırsın.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü hiçbir şeyi anlamıyorsun.”

Damien’ın sesi bir anda yükseldi.

“Anlamadığım şey ne, Leyla? Baban öldürüldü ve sen acıdan nefes alamıyorsun. Bir şey yapmazsan onu yarı yolda bırakmış olacağını düşünüyorsun. Evde oturduğun her dakika katillerin senden daha güçlü olduğunu hissediyorsun. Bu yüzden nereye gideceğini bilmeden kendini doğrudan onların önüne atmaya hazırlanıyorsun. Bunların hiçbirini anlamadığımı mı sanıyorsun?”

Leyla karşısındaki adamın ilk kez kontrolünü kaybettiğini gördü. Damien’ın yüzündeki sakin maske birkaç saniyeliğine parçalanmıştı.

“Benim acımı bildiğini söyleme.”

“Biliyorum demedim.”

“Annem öldü diyeceksin şimdi.”

Damien’ın yüzü tamamen kapandı.

Leyla, söylediği cümlenin ona dokunduğunu fark etti ancak geri çekilmedi.

“Sen de birini kaybetmiş olabilirsin ama benim babam bir hafta önce öldürüldü. Ben onun sesini son kez telefondan duydum. Eve geleceğine söz verdi. Sonra ensesinde kurşunla bulundu. Şimdi herkes bana sakin olmamı, beklememi ve güvende kalmamı söylüyor. Hiçbiriniz benim yerimde değilsiniz.”

“Hayır,” dedi Damien. “Değiliz.”

“Öyleyse yolumdan çekil.”

Damien cevap vermeden önce evin kapısı açıldı. Meltem, üzerine aceleyle bir hırka geçirmiş hâlde dışarı çıktı. Ege ile Doğan kapının arkasında kalmıştı. Meltem’in bakışları önce Leyla’ya, ardından Damien’a yöneldi.

“Bahçenin ortasında bağırmanız gerekmiyor. Komşular pencerelere çıktı.”

Leyla çevredeki evlere bakınca bazı perdelerin gerçekten aralandığını fark etti. Cenazeden beri aileleri zaten sürekli göz önündeydi. Şimdi bir de gecenin ortasında kapılarının önünde tartışıyorlardı.

Meltem, Damien’a döndü.

“Leyla’yı durdurmaya mı geldiniz?”

Damien bir an Leyla’ya baktı.

“Tek başına gitmesini engellemeye geldim.”

“Gitmemesini mi, yalnız gitmemesini mi?”

“Gitmemesini sağlayamayacağımı anladım.”

Leyla kollarını göğsünde birleştirdi.

“Ne çabuk.”

Damien onu dikkate almadan Meltem’e konuşmayı sürdürdü.

“Mardin’de aileme ait otelde kalabilir. Güvenliğini ben sağlayacağım.”

Leyla hemen araya girdi.

“Ben Şahmar Oteli’nde kalmayacağım.”

Meltem şaşkınlıkla kızına baktı.

“Neden?”

“Çünkü araştırdığım şeylerin bir kısmı o otelle bağlantılı.”

Damien’ın bakışları sertleşti.

“Bunu burada konuşma.”

“Annem zaten bir şeylerin saklandığını biliyor.”

“Bilmesiyle sokağın ortasında Aureth’i konuşman aynı şey değil.”

Meltem bu kelimeyi yakaladı.

“Ne dediniz?”

Leyla sustu.

Damien kısa bir an gözlerini kapattı. Leyla’nın öfkesi, korumaya çalıştıkları sınırı biraz daha aşmıştı.

Meltem ikisinin arasında baktı.

“Aureth ne?”

Damien sakin bir ifadeyle cevap verdi:

“Erdem Bey’in araştırdığı suç ağı içinde kullanılan bir isim.”

“Suç ağı mı?”

“Henüz doğrulanmış bir bilgi değil.”

Leyla ona döndü.

“Nasıl bu kadar rahat yalan söyleyebiliyorsun?”

Meltem’in yüzündeki korku büyüdü.

“Leyla, ne biliyorsun?”

“Anne, şu an anlatamam.”

“Biraz önce herkesin senden bir şey saklamasına öfkeleniyordun.”

Leyla annesinin bu sözleri karşısında sustu. Meltem haklıydı. Babasının sessizliğine kızmış, Damien’ı kendisinden gerçekleri sakladığı için suçlamış ama şimdi aynı şeyi kendi ailesine yapıyordu.

“Bildiğim şeylerin çoğundan emin değilim,” dedi. “Size yanlış bir şey söylemek istemiyorum.”

“Yanlış olması umurumda değil. Kocam öldü. Kızım gecenin bir yarısı Mardin’e gitmeye hazırlanıyor. Kapımızın önünde tanımadığım adamlar dolaşıyor. Artık bilmem gereken ne varsa söyleyin.”

Damien birkaç saniye Meltem’e baktı. Gerçeğin tamamı söylenemezdi ama kadının hiçbir şey bilmeden Leyla’yı göndermesi de doğru değildi.

“Erdem Bey, Sinan’ın yalnızca para taşıyan bir suç ağının içinde olmadığını fark etmiş,” dedi. “Bu yapılanmanın Mardin’de ve Şahmar Oteli’nde bağlantıları var. Kolyenin de onlar için önemli olduğunu düşünüyoruz.”

Meltem’in bakışları Leyla’nın boynuna kaydı. Leyla kolyeyi kazağının altında saklamıştı ama annesi Erdem’in yıllar önce getirdiği takıyı biliyordu.

“Babasının aldığı kolye mi?”

“Evet.”

“Bir kolye yüzünden mi öldürüldü?”

Leyla gözlerini kapattı. Bu sorunun cevabını henüz kendisi de bilmiyordu.

“Yalnızca kolye yüzünden değil,” dedi Damien. “Erdem Bey bazı şeylere fazla yaklaşmıştı.”

“Ve siz bütün bunları biliyordunuz.”

“Tamamını değil.”

Meltem’in sesi sertleşti.

“Kızımı neden koruyorsunuz?”

Damien’ın bakışları istemsizce Leyla’ya yöneldi. Bu sorunun güvenlik, Astér ve Aureth’le açıklanabilecek tarafları vardı. Fakat içindeki gerçek cevap bunlardan daha karmaşıktı.

“Erdem Bey’in başladığı şey, benim ailemin geçmişine de uzanıyor.”

“Yani sizin de çıkarınız var.”

“Var.”

Leyla acı biçimde güldü.

“En azından bunu itiraf etti.”

Damien ona bakmadan devam etti:

“Fakat Leyla’yı yalnızca çıkarım olduğu için korumuyorum.”

Meltem bu cümlenin devamını bekledi. Damien ise söylemedi. Leyla’nın yüzündeki ifade kısa süreliğine değişmiş olsa da hemen sertleşti.

“Benim korunmaya ihtiyacım yok.”

Ege kapıdan dışarı çıktı.

“Bence var.”

Leyla ona döndü.

“Sen karışma.”

“Bir saat önce başına ne geleceğini bilmeden gidiyordun. Şimdi birilerinin uçuş bilgilerine ulaşabileceğini söylüyorlar.”

“Damien’ın söylediği her şeye inanacak mısınız?”

“Hayır,” dedi Ege. “Ama senin de bir planın yok.”

Leyla sinirle yüzünü çevirdi.

Ege, Damien’a baktı.

“Mardin’e ne zaman gideceksiniz?”

“Bu gece.”

“Leyla’nın uçuşu sabah.”

“Özel uçak hazır.”

Leyla yeniden Damien’a döndü.

“Ben daha kabul etmedim.”

Damien’ın yüzünde sabırsız bir ifade oluştu.

“İki saattir kabul etmeni beklemiyorum. Güvenli bir seçenek sunuyorum.”

“Senin kontrolünde bir seçenek.”

“Evet. Çünkü kontrolsüzlük babanı öldürdü.”

Leyla bir anda Damien’ın karşısına geldi.

“Bunu bir daha söyleme.”

Damien söylediği cümlenin ağırlığını fark etti. Geri almadı ama sesini düşürdü.

“Victor’un adamları Erdem Bey’i tek başına yakaladı. Aynı şeyi sana yapmalarına izin vermeyeceğim.”

“İzin vermeyeceğim, durduracağım, koruyacağım… Sürekli aynı kelimeler. Sen beni bir insan gibi değil, boynunda anahtar taşıyan bir eşya gibi görüyorsun.”

Damien’ın gözleri koyulaştı.

“Öyle görseydim Astér’i çoktan senden alırdım.”

“Belki de doğru zamanı bekliyorsun.”

“Buna gerçekten inanıyor musun?”

Leyla cevap vermedi.

Damien ceketinin iç cebinden küçük bir çakı çıkardı. Kael aracın yanında anında doğruldu fakat Damien yalnızca çakının bıçağını açarak Leyla’ya uzattı.

“Al.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Bu ne?”

“İstersen zinciri şimdi kes. Astér’i bana ver.”

Meltem ve Ege şaşkınlıkla onları izliyordu. Leyla, Damien’ın uzattığı çakıya baktı.

“Ne yapmaya çalışıyorsun?”

“Beni yalnızca anahtar için yanında sanıyorsan ver. Seni yine Mardin’e götüreceğim. Yine koruyacağım. Yine babanın katilini bulmana yardım edeceğim.”

Leyla’nın gözleri Damien’ın yüzünde dolaştı. Adamın şaka yapmadığı açıktı.

“Aureth onu istiyor.”

“Evet.”

“Sen istemiyor musun?”

“Ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”

“Bu aynı şey.”

“Hayır. Onu senden almak isteyenlerle neden sende olduğunu anlamaya çalışanlar aynı değil.”

Leyla çakıyı almadı.

“Babam çıkarmamamı söyledi.”

Damien bıçağı kapatıp cebine yerleştirdi.

“Öyleyse çıkarmayacaksın.”

Meltem, kızıyla Damien arasında geçen konuşmanın çoğunu anlamasa da Erdem’in kolyeyle ilgili bir uyarı bıraktığını öğrenmişti.

“Baban gerçekten bunu mu söyledi?”

Leyla başını salladı.

“Son kaydında.”

“Neden bize dinletmedin?”

“Çünkü sizi korkutmak istemedim.”

Meltem’in gözlerinden yaşlar doldu.

“Biz zaten korkuyoruz.”

Leyla annesine yaklaşıp ellerini tuttu.

“Biliyorum.”

“Gitmeni istemiyorum.”

“Gitmek zorundayım.”

Meltem birkaç saniye Damien’a baktı. Ona güvenmiyordu. Fakat kızının tek başına gitmesinden daha az kötü olan seçeneğin bu adamın yanında gitmesi olduğunu anlamıştı.

“Onu geri getirecek misiniz?” diye sordu.

Damien’ın cevabı gecikmedi.

“Evet.”

Leyla hemen araya girdi.

“Ben teslim edilecek bir paket değilim.”

Meltem kızına sertçe baktı.

“Bir kere de sus.”

Leyla şaşkınlıkla ağzını kapattı. Ege istemsizce yüzünü başka tarafa çevirerek gülümsemesini sakladı. Bir haftadır evde ilk kez gülmeye benzeyen küçücük bir hareket olmuştu ancak kimse bunun üzerinde durmadı.

Meltem, Damien’a yaklaşarak sesini alçalttı.

“Kızım çok inatçıdır.”

“Fark ettim.”

“Başı derde girdiğinde de kendi başına çözmeye kalkar.”

“Onu da fark ettim.”

Leyla sabırsızca ikisine baktı.

“Ben buradayım.”

Meltem devam etti:

“Başına bir şey gelirse—”

“Gelmeyecek.”

“Bu kadar emin konuşmayın. Erdem de döneceğini söylemişti.”

Damien’ın yüzü ciddileşti.

“Size yerine getiremeyeceğim bir söz vermeyeceğim. Ama Leyla’nın yalnız kalmasına izin vermem.”

Meltem başını salladı. Bu cevap, “onu sağ salim getireceğim” sözünden daha dürüst gelmişti.

Ege valizi yeniden eline aldı.

“Uçağa nereden bineceksiniz?”

“Özel terminalden,” dedi Damien.

“Ben de geliyorum.”

Leyla başını çevirdi.

“Ege.”

“Sizi terminale kadar götüreceğim. Mardin’e gelmeyeceğim.”

Damien itiraz etmedi.

Leyla birkaç saniye düşündü. Ticari uçağa binmek için direnmek artık yalnızca inat olacaktı. Damien’ın yanında gitmekten hoşlanmıyordu ama Mardin’e saatler önce ulaşacak, havaalanında beklemek zorunda kalmayacak ve olası takipçilerden daha kolay kaçınacaktı.

“Şartlarım var,” dedi.

Damien’ın kaşı hafifçe kalktı.

“Seni dinliyorum.”

“Şahmar Oteli’nde kalıp kalmayacağıma ben karar vereceğim. Gideceğim yerleri benden saklamayacaksın. Babam hakkında öğrendiğin her şeyi söyleyeceksin. Bir yere gitmemi engellemek için adamlarını kullanmayacaksın.”

Damien kısa bir süre sessiz kaldı.

“Birinci şartı güvenliğe göre değerlendireceğim.”

“Hayır.”

“Otelden daha güvenli bir yer bulursak orada kalırsın. Tek başına bir pansiyona gitmene izin vermem.”

Leyla gözlerini devirdi fakat sözünü kesmedi.

“İkinci şartın için bildiğim her şeyi anlatamam.”

“Yine mi?”

“Aureth’in bazı sırları yalnızca benim değil. Yanlış bir bilgi, annenle kardeşini de hedef hâline getirebilir.”

“Ne kadarını anlatacaksın?”

“Babanın ölümüyle doğrudan ilgili olan her şeyi.”

“Victor’u da?”

“Evet.”

“Evren’i?”

Damien kısa bir an düşündü.

“Gerektiği kadar.”

Leyla alaycı bir ifadeyle başını salladı.

“Ne kadar cömertsin.”

“Üçüncü şartınsa olmayacak.”

“Adamlarını üzerime salamazsın.”

“Tek başına tehlikeli bir yere girmeye kalkarsan seni durdururum.”

“Beni zorla mı?”

“Gerekirse.”

Leyla birkaç saniye öfkeyle ona baktı.

“O zaman anlaşmadık.”

Damien da aynı sakinlikle karşılık verdi:

“Anlaşmak zorunda değiliz. Aynı uçakta olacağız.”

“Ben ticari uçuşuma giderim.”

“Biletinin bilgisi Victor’un eline geçmiş olabilir.”

“Bunu bilmiyorsun.”

“Denemek ister misin?”

Leyla dişlerini sıktı. Damien’ın haklı olma ihtimali, onu daha da sinirlendiriyordu.

“Peki,” dedi sonunda. “Senin uçağınla geleceğim. Ama beni kilit altında tutmaya kalkarsan Mardin’e vardığımız ilk dakika da senden kaçarım.”

Damien’ın dudağının kenarı çok hafif kıvrıldı.

“Bunu yapacağını biliyorum.”

“Gülme.”

“Gülmüyorum.”

“Yüzün gülüyor.”

“Bir haftadır ilk kez bana bağırırken bu kadar canlı görünüyorsun.”

Leyla’nın yüzündeki ifade değişti. Damien’ın sözünde küçümseme yoktu. Onu gerçekten bir haftadır gölge gibi dolaşırken izlemişti.

“Acım geçmedi,” dedi daha alçak bir sesle.

“Geçtiğini söylemedim.”

“Öfkelendiğim için iyileşmiş değilim.”

“Biliyorum.”

“Babamı unutmayacağım.”

Damien’ın bakışları yumuşadı.

“Kimse unutmanı istemiyor.”

Leyla gözlerini ondan kaçırdı. Aralarındaki gerilim birkaç saniyeliğine sessizliğe dönüşmüştü. Ardından valizin tekerlekleri taş zeminde hareket etti. Ege eşyaları araca doğru götürüyordu.

Damien, Kael’e işaret verdi. Kael bagajı açarak valizi yerleştirdi.

Meltem kızına son kez sarıldı. Doğan kapının yanında durmuş, ağlamamak için dudaklarını sıkıyordu. Leyla ona yaklaşıp ellerini tuttu.

“Her gün arayacağım.”

“Bir şey saklamayacaksın.”

Leyla hemen söz vermedi.

Doğan bakışlarını sertleştirdi.

“Bana yalan söyleme.”

“Güvende olduğunu bilmen gereken her şeyi söyleyeceğim.”

“Bu da babamın cümlelerine benziyor.”

Leyla’nın yüzü hüzünle gerildi.

“Haklısın. Elimden geldiğince dürüst olacağım.”

Doğan ablasına sarıldı.

“Orada babamın gittiği yerlere gidersen beni de ara.”

“Ararım.”

“Onun fotoğraf çektiği sokaktan geçersen görüntülü ara.”

Leyla gözlerini kapatıp kardeşine daha sıkı sarıldı.

“Tamam.”

Ege ön yolcu koltuğuna, Leyla ile Damien ise arka koltuğa oturdu. Kael direksiyona geçti. Araç hareket ettiğinde Leyla evin pencerelerine baktı. Meltem ile Doğan kapının önünde durmuş onları izliyordu.

Evin görüntüsü sokağın sonunda kaybolana kadar başını çevirmedi.

Damien sessizce yanında oturuyordu. Leyla onun kendisine baktığını hissetse de yüzünü dönmedi.

“Bana acıyarak bakma.”

“Acıyarak bakmıyorum.”

“Öyleyse neden bakıyorsun?”

“Biraz önce ailene geri geleceğini söylemedin.”

Leyla başını ona çevirdi.

“Tutamayacağım sözler vermemeyi öğrendim.”

Damien’ın yüzünde belli belirsiz bir gölge oluştu.

“Bu kadar kısa sürede öğrenmek zorunda kalmamalıydın.”

Leyla pencereden dışarı baktı.

“Beni öldüren ya da değiştiren şey, ne kadar sürede yaşandığını sormadı.”

Damien bu cümleye cevap vermedi.

Araç özel terminale doğru ilerlerken Leyla boynundaki Astér Anahtarı’nı avucunun içine aldı. Kolyenin soğuk taşı tenine değiyordu.

Mardin’e ilk gidişinde babası yanındaydı.

Bu kez Damien vardı.

Birine güvenerek gitmiyordu. Bir ortaklık kurduğunu da düşünmüyordu. Yalnızca aynı karanlığa yürüyen iki insan, şimdilik aynı yolu kullanıyordu.

Damien’ın telefonu titreştiğinde ekrana baktı. Raven’dan gelen mesaj yalnızca tek satırdı:

Sinan cezaevinde biriyle görüşmek istedi. Söyleyeceklerini yalnızca Leyla’ya anlatacağını söylüyor.

Damien’ın yüzündeki ifade anında sertleşti.

Leyla bunu fark etti.

“Ne oldu?”

Damien telefonu kapattı.

“Sinan konuşmaya karar vermiş olabilir.”

Leyla’nın bütün bedeni gerildi.

“Ne söylemiş?”

“Seninle görüşmek istiyor.”

Leyla’nın gözlerinde bir haftadır biriken öfke yeniden yükseldi.

“Görüşeceğim.”

“Önce neden seni istediğini öğrenmemiz gerekiyor.”

“Hayır. Mardin’e gitmeden önce onunla görüşeceğim.”

“Uçak bekliyor.”

“Beklesin.”

Damien birkaç saniye boyunca ona baktı. Leyla’nın bu konuda geri adım atmayacağı belliydi.

Kael dikiz aynasından onları izledi.

“Cezaevi görüşmesi bu saatte yapılmaz.”

Damien telefonunu yeniden açtı.

“Raven ayarlayabilir.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Raven her şeyi ayarlayabiliyor mu?”

Damien, Raven’ın Aureth içindeki gücünü açıklamak yerine kısa bir cevap verdi:

“Gerektiğinde.”

Leyla’nın sesi sertti.

“Öyleyse gerekeni yapsın.”

Damien, Raven’ı ararken arka koltuğuna yaslandı. Mardin yolculuğunun daha başlamadan yön değiştirdiğini biliyordu.

Sinan neden bir haftalık sessizliğin ardından yalnızca Leyla’yla konuşmak istiyordu?

Vicdanını hafifletmek için mi?

Kendisini kurtarmak için mi?

Yoksa Erdem’in ölümünden önce sakladığı kara kaplı defterin yerini gerçekten biliyor muydu?

Telefon açıldığında Damien tek bir cümle söyledi:

“Görüşmeyi ayarla.”

Leyla gözlerini önündeki karanlık yola dikti.

Mardin’e dönmeden önce, babasını o karanlığa teslim eden adamın gözlerinin içine bakacaktı.

Bu kez Sinan konuşurken susmayacaktı.

— CAMIN ARDINDAKİ İHANET

Kael, özel terminale giden yoldan çıkarak aracın yönünü Ankara’nın dışındaki yüksek güvenlikli cezaevine çevirdiğinde Ege dikiz aynasından ona baktı. Birkaç dakika önce Mardin’e uğurlayacağını düşündüğü kuzeni, şimdi babasının ölümünde adı geçen adamla görüşmeye gidiyordu. Üstelik bütün bunlar, sanki önceden hazırlanmış bir planın parçalarıymış gibi Damien’ın tek telefonuyla gerçekleşmişti.

“Nereye gidiyoruz?” diye sordu Ege.

Leyla gözlerini camdan ayırmadan cevap verdi.

“Sinan’la görüşeceğim.”

Ege’nin yüzü anında gerildi.

“Şimdi mi?”

“Evet.”

“Cezaevleri gecenin bu saatinde görüşme mi yaptırıyor?”

Damien telefonundaki mesajı okurken konuştu.

“Savcılığa yeni ifade vereceğini söyledi. Görüşme, ifade öncesinde ve gözetim altında yapılacak.”

Ege başını ona çevirdi.

“Bir telefonla bunu ayarladınız yani.”

Damien sakin bir ifadeyle karşılık verdi.

“Ben ayarlamadım.”

“Raven mı?”

Damien’ın bakışları kısa bir an Leyla’ya kaydı. Ege’nin bu ismi hatırlamasını beklememişti.

“Evet.”

Ege alayla güldü.

“Ne güzel. Biriniz otelleri yönetiyor, biriniz cezaevlerinin kapısını açıyor. Diğeriniz de insanların ne zaman nereye gideceğini belirliyor.”

Kael direksiyondan gözünü ayırmadan araya girdi.

“Kapıyı açtırmakla cezaevini yönetmek aynı şey değil.”

“Bana gayet aynı geliyor.”

Leyla yorgun bir sesle konuştu.

“Ege, lütfen.”

“Ne lütfen? Birkaç saattir hiçbir şey bilmediğim insanlarla aynı arabadayım. Sen Mardin’e gidiyorsun, şimdi de babanı satan adamla gece yarısı görüşmeye götürülüyorsun. Ben soru sorunca herkes yüzüme bakıyor.”

“Ben de her şeyi bilmiyorum ve bilmek istiyorum.”

“Fark ettim.”

Leyla başını ona çevirdi. Ege’nin öfkeli görünmesine rağmen ellerini dizlerinin üzerinde sıkıca kenetlediğini gördü. O da korkuyordu. Leyla’ya yardım etmek istiyor ancak kendisine verilen tek rolün ailesinin yanında beklemek olduğunu hissediyordu.

“Bu görüşmeden sonra seni eve bırakacağız,” dedi Leyla.

“Terminale kadar gelecektim.”

“Plan değişti.”

“Senin planların saat başı değişiyor.”

“Çünkü her saat yeni bir şey çıkıyor.”

Ege birkaç saniye sustu. Ardından Damien’a baktı.

“İçeri onunla girecek misiniz?”

“Sinan yalnızca Leyla’yla konuşmak istiyor.”

“Onu tek başına mı bırakacaksınız?”

“Aralarında cam ve görevliler olacak.”

“Bu adama güveniyor musunuz?”

Damien’ın cevabı kesindi.

“Hayır.”

“Öyleyse neden istediğini yapıyorsunuz?”

“Çünkü konuşmasını istiyoruz.”

Leyla, Damien’ın kullandığı çoğul ifadeyi fark etti. Onun için mesele yalnızca Erdem’in ölümü değildi. Sinan’ın anlatacakları Aureth’i, Evren’i ve Victor’u da ilgilendiriyordu. Damien, kendisine yardım ediyor olabilirdi ama bu yardımın içinde kendi geçmişine ulaşma isteği de vardı.

“Konuşurken bizi dinleyecek misiniz?” diye sordu Leyla.

Damien doğrudan cevap verdi.

“Evet.”

“Sinan yalnızca benimle görüşmek istedi.”

“Odada yalnız olacaksın. Görüntü ve ses güvenlik odasına aktarılacak.”

“Bunu istemezsem?”

“Savcılık kaydı zaten alacak.”

Leyla kaşlarını çattı.

“Ben savcılığı sormuyorum.”

“Neyi sorduğunu biliyorum.”

“Öyleyse cevap ver.”

Damien birkaç saniye ona baktı.

“Ben de dinleyeceğim.”

“Niye?”

“Çünkü Sinan sana gerçeğin arasına yalan yerleştirecek.”

“Bunu kendim anlayabilirim.”

“Bir haftadır uyumadın, yemek yemedin ve karşında babanın ölümüne giden yolu açan adam olacak. Şu an soğukkanlı davranacağını düşünüyorsan kendine yalan söylüyorsun.”

Leyla’nın yüzü sertleşti.

“Ne yapacağımı söylemeyi bırak.”

“Ne yapacağını söylemiyorum. Yalnız olmadığını söylüyorum.”

“İkisi senin ağzından çıkınca aynı anlama geliyor.”

Damien cevap vermedi. Kael aracı cezaevine uzanan kontrol yoluna çevirdiğinde yüksek beton duvarlar ve projektörlerle aydınlatılmış tel örgüler görünmeye başladı. Leyla, birkaç gün önce haberlerde Sinan’ın buraya getirilişini izlemişti. Başını eğmiş, iki jandarmanın arasında yürümüş ve kameralardan yüzünü saklamaya çalışmıştı. Yıllarca evlerine giren, babasıyla aynı sofraya oturan adam şimdi bu duvarların arkasındaydı.

Fakat babası toprağın altındaydı.

Bu düşünce, Sinan’ın tutuklanmasının Leyla’ya neden en küçük bir rahatlama vermediğini yeniden hatırlattı.

Araç ilk kontrol noktasında durdu. Görevli kimlikleri aldıktan sonra listede bulunan isimleri kontrol etti. Ege’nin giriş izni olmadığı anlaşıldığında Kael onu yakındaki bekleme bölümüne götüreceklerini söyledi.

Ege hemen karşı çıktı.

“Leyla’yı görmeden hiçbir yere gitmiyorum.”

Leyla elini kuzeninin koluna koydu.

“Buradayım.”

“İçeri girince yanında olamayacağım.”

“Zaten tek başıma görüşeceğim.”

“İşte mesele de bu.”

Damien kapıyı açmadan önce Ege’ye baktı.

“Leyla’ya burada bir şey olmayacak.”

Ege’nin yüzünde sert bir gülümseme oluştu.

“Bunu söyleyen herkesten şüphelenmeye başladım.”

Damien, bu cümleye kızmak yerine başını hafifçe eğdi.

“Doğru yapıyorsun.”

Ege kısa süreliğine şaşırdı. Damien devam etti:

“Bize de hemen güvenme. Ama şu an bulunduğumuz yerde ona zarar verebilecek kişi Sinan değil.”

Leyla araya girdi.

“Beni teslim eder gibi konuşmayı bırakın.”

Ege kuzenine sarıldı. Leyla ilk anda bu ani harekete şaşırsa da kollarını onun çevresine doladı.

“Bir şey öğrenince bana da söyleyeceksin,” dedi Ege.

“Elimden geldiğince.”

“Bu cümleden nefret ediyorum.”

“Ben de.”

Ege onu biraz uzaklaştırdı.

“Sinirlenip cama kafa atma.”

Leyla’nın dudağı istemsizce kıpırdadı.

“Yapmam.”

“Sinan’ın kafasını cama vurmak isteyebilirsin ama.”

“Onu da yapmam.”

Ege bu kez çok kısa bir gülümsemeyle başını salladı.

“İşte buna inanmadım.”

Kael, Ege’yi bekleme alanına götürürken Leyla, Damien ve iki görevliyle iç kapıya yöneldi. Telefonu, çantası ve üzerindeki metal eşyaları emanete bırakması istendi. Boynundaki Astér Anahtarı metal dedektöründe sinyal verdiğinde görevli kolyeyi çıkarmasını söyledi.

Leyla’nın eli anında zincirin üzerine gitti.

“Çıkaramam.”

Görevli kaşlarını çattı.

“Metal eşyalarla içeri giremezsiniz.”

Damien, cebinden çıkardığı belgeyi görevliye uzattı.

“Savcılığın özel izni var.”

Görevli kâğıdı inceleyerek diğer memura baktı. Kısa bir telefon görüşmesinden sonra Leyla’nın kolyeyle geçmesine izin verildi. Leyla dedektörden geçerken Damien’ın bu ayrıntıyı bile önceden düşündüğünü fark etti.

“Babam çıkarmamamı söylediği için mi izin aldın?” diye sordu.

“Evet.”

“Bana söylemeden.”

“Söyleseydim ne değişecekti?”

“En azından benim adıma karar verdiğini bilirdim.”

Damien bir an durdu.

“Leyla, burada kolyeyi emanete bırakmana izin veremezdim.”

“Biri çalabilir diye mi?”

“Biri değiştirebilir, fotoğrafını çekebilir veya üzerinde ne olduğunu inceleyebilirdi.”

“Cezaevinin içinde mi?”

“Astér’in peşindeki insanların giremeyeceği bir yer olduğunu düşünme.”

Leyla’nın bakışları istemsizce koridorun kameralarına kaydı.

“Sinan gerçekten burada güvende mi?”

“Hayır.”

“Öldürülebilir mi?”

“Konuşacağı anlaşılırsa evet.”

“Kim öldürür? Victor mu, Evren mi?”

Damien’ın yüzü sertleşti.

“İkisi de konuşmasının kendilerine zarar vereceğini düşünürse aynı sonucu isteyebilir.”

“Sen?”

Damien durdu.

Leyla gözlerini ondan ayırmadan sorusunu tekrarladı.

“Sen Sinan’ın susmasını ister misin?”

“Hayır.”

“Bize zarar verecek şeyler söylerse?”

“Yine de hayır.”

“Niye?”

“Çünkü artık sessizlik kimseyi korumuyor.”

Bu cevap Leyla’nın beklediğinden farklıydı. Damien’ın Aureth’in sırlarını korumaya çalıştığını düşünüyordu. Erdem’in ölümünün ardından olayları suç örgütü ve para trafiği yönüne çekenlerden biri de oydu.

“O zaman babamın soruşturmasını neden başka yöne çevirdiniz?”

Damien birkaç saniye sustu. Koridordaki görevli ilerlemeleri için işaret verince yürümeye devam ettiler.

“Polis Aureth’in ismine açıkça ulaşsaydı dosyaya giren herkes izlenirdi. Savcılar, polisler, annen, kardeşin, Ege... Victor soruşturmayı durdurmak için daha fazla insan öldürürdü. Evren ise Aureth’in varlığını korumak için bütün izleri temizlerdi.”

“Yani onları korudun.”

“Aileni korumaya çalıştım.”

“Babam da aynı cümleyi kullanıyordu.”

“Biliyorum.”

“Sonu ne oldu, onu da biliyorsun.”

Damien cevap vermedi. Görüşme bölümünün önüne ulaştıklarında Raven onları bekliyordu. Üzerinde koyu renk takım elbise vardı. Her zamanki soğuk ifadesiyle elindeki dosyaya bakıyor, yanındaki savcı yardımcısıyla alçak sesle konuşuyordu.

Leyla onu Mardin’den beri ilk kez bu kadar yakından görüyordu. Cenazede birkaç kez uzaktan karşılaşmışlardı ancak Raven aileye yaklaşmamış, soruşturmayı yürüten görevlilerle görüşmekle yetinmişti.

Raven, Damien’ı gördüğünde dosyayı kapattı.

“Görüşme için yirmi dakika verdiler.”

Leyla hemen konuştu.

“Yetmez.”

“Sinan’ın vereceği ek ifadeden önce bu kadar süre tanındı.”

“Benim babamdan çaldığı süre yirmi dakikadan fazlaydı.”

Raven’ın bakışlarında çok hafif bir değişiklik oldu.

“Bunun farkındayım.”

Leyla onun karşısına geçti.

“Sinan’ın tutuklanmasını siz mi sağladınız?”

“Delilleri savcılığa ulaştırdım.”

“Gerçek delilleri mi, sizin seçtiklerinizi mi?”

Raven, Damien’a kısa bir bakış attı. Bu sorunun geleceğini tahmin etmiş gibiydi.

“Sinan’ın para transferleri, sanayi deposundaki görüntüleri, telefon kayıtları ve olay gecesi bulunduğu konum gerçek.”

“Aureth neden dosyada yok?”

Raven’ın sesi soğuktu.

“Çünkü kanıtlayamayacağınız bir isim, babanızın cinayet dosyasını güçlendirmez. Tam tersine bütün soruşturmayı komplo iddiasına dönüştürür.”

“Ne kadar düşüncelisiniz.”

“Düşünceli değilim. Sonuç odaklıyım.”

“Sonuç ne? Sinan içeride, babam mezarda, katili dışarıda.”

Raven’ın yüzünde pişmanlık görünmedi. Fakat sesi önceki kadar sert çıkmadı.

“Bu sonuç değil. Sürecin başlangıcı.”

Leyla bir adım daha yaklaştı.

“Benim babam sizin sürecinizin parçası değil.”

“Hayır. O, Victor’un meydan okumasının kurbanı.”

“Victor’un adını bu kadar rahat söyleyip neden yakalamıyorsunuz?”

“Çünkü elinizde onun emri verdiğini kanıtlayacak hiçbir şey yok.”

“Sinan gördü.”

“Sinan konuşursa bir tanığımız olur.”

Leyla başını görüşme kapısına çevirdi.

“O hâlde konuşacak.”

Raven elindeki dosyayı ona uzatmadı ancak kapağını açarak ilk sayfayı gösterdi. Sinan’ın avukatına verdiği kısa yazılı talep vardı:

Leyla Beren Yankı ile görüşmeden hiçbir isim vermeyeceğim. Kara kaplı defter hakkında bildiklerim var.

Leyla’nın kalbi hızlandı.

“Defterin yerini biliyor mu?”

“Bilmiyoruz,” dedi Raven. “Bunu söyleyerek seni buraya çekmeye de çalışıyor olabilir.”

“Niye?”

Damien cevap verdi.

“Kendisini korumamız için.”

Leyla ona baktı.

“Benden ne isteyebilir?”

“Evren’in onu cezaevinde öldürmesine engel olmamızı.”

Raven düzeltti:

“Ya da Victor’un.”

Leyla dosyadaki cümleyi yeniden okudu. Babasının son kaydı kulaklarında yankılandı.

Kara kaplı defteri bulmadan kimsenin söylediğine inanma.

“İçeri gireceğim.”

Damien yanına yaklaştı.

“Sinan seni öfkelendirmeye çalışırsa görüşmeyi bitir.”

“Bana ne söyleyeceğini öğretme.”

“Öğretmiyorum. Seni yönlendirmesine izin verme diyorum.”

“Beni yıllarca tanıdı. Nasıl konuşacağını bilir.”

“Bu yüzden söylüyorum.”

Leyla kapının koluna uzanmadan önce Damien’a döndü.

“Beni gerçekten dinleyecek misin?”

“Evet.”

“Ben çıkana kadar içeri girmeyeceksin.”

“Fiziksel bir tehlike olmadığı sürece girmeyeceğim.”

“Bağırırsam da gelme.”

Damien’ın kaşı hafifçe kalktı.

“Buna söz vermem.”

“Benim görüşmem.”

“Senin güvenliğin.”

Leyla cevap vermek üzereydi fakat Raven araya girdi.

“Süreniz başladı.”

Leyla gözlerini Damien’dan ayırıp kapıyı açtı.

Görüşme odası beklediğinden daha küçüktü. Ortada kalın camla ayrılmış iki bölüm ve her iki tarafta duvara bağlı telefonlar vardı. Sinan henüz getirilmemişti. Leyla sandalyeye oturmadı. Camın önünde ayakta beklerken kendi yansımasını gördü.

Solgun yüzünü, uykusuz gözlerini ve boynunda duran Astér Anahtarı’nı...

Bir hafta önce babasının cenazesinde siyahlar içinde duran genç kadınla bugün buraya gelen kişi aynı görünüyordu. Ama içinde aynı şeyler yoktu.

Karşı taraftaki kapı açıldığında iki infaz koruma memuru Sinan’ı içeri getirdi. Üzerinde koyu renk cezaevi kıyafeti vardı. Saçları dağılmış, birkaç gün içinde sakalları uzamıştı. Bileklerindeki kelepçeler çözülmeden sandalyeye oturtuldu.

Sinan başını kaldırıp Leyla’yı gördüğünde yüzündeki bütün savunma çöktü.

Leyla camın karşısında durmaya devam etti.

Sinan ahizeyi aldı.

Leyla birkaç saniye bekledikten sonra kendi tarafındaki telefonu kulağına götürdü.

İkisi de konuşmadı.

Yıllarca aynı evde bayram masalarına oturmuş, Erdem’in yaptığı şakalara birlikte gülmüş ve birbirlerine aile gibi davranmışlardı. Şimdi aralarında kurşun geçirmeyen kalın bir cam vardı.

Sessizliği ilk bozan Sinan oldu.

“Başın sağ olsun.”

Leyla’nın yüzünde hiçbir ifade değişmedi.

“Babam öldüğünde oradaydın.”

Sinan’ın boğazı hareket etti.

“Evet.”

“Bunu haberlerde söylemediler.”

“Savcıya henüz anlatmadım.”

“Bana anlatacaksın.”

“Anlatacağım.”

“Önce bir şeyi öğrenmek istiyorum.”

Sinan başını eğdi.

“Sor.”

“Ayin gecesi beni onlara sen mi verdin?”

Sinan’ın gözleri kapandı.

“Leyla—”

“Evet ya da hayır.”

Sinan birkaç saniye sustu.

“Evet.”

Leyla’nın ahizeyi tuttuğu eli sıkılaştı.

“Babam sana kardeşim diyordu.”

“Biliyorum.”

“Annem sana sofra kuruyordu.”

“Biliyorum.”

“Doğan seni aileden sanıyordu. Ben de sana amca diyordum.”

Sinan’ın gözleri doldu.

“Biliyorum.”

“Bildiğin hâlde benim adımı verdin.”

“Beni öldüreceklerdi.”

Leyla’nın dudaklarında acı bir gülümseme oluştu.

“İşte bunu merak ediyordum. Bir hafta boyunca seni düşünürken aklıma hep aynı soru geldi. İnsan, canını kurtarmak için başka birinin hayatını verirken ne hisseder?”

Sinan başını kaldırıp ona baktı.

“Korku.”

“Pişmanlık değil mi?”

“O sonra geliyor.”

“Babamı vurduklarında mı geldi?”

Sinan’ın yüzü gerildi.

“Olanları anlatmak için buradayım.”

“Hayır. Kendini kurtarmak için buradasın.”

“İkisi birden olabilir.”

“En azından ilk kez dürüst konuştun.”

Sinan derin bir nefes aldı.

“Ayin gecesinde beni öldüreceklerdi. Verilen görevleri tamamlayamadım. Mardin’de senin kolyeni gördüğümde yıllar önce açtığım bir dosyayı hatırladım. Astér sembolü oradaydı. Evren’in önünde tek kurtuluşumun bu bilgiyi vermek olduğunu düşündüm.”

“Beni tanıdığın için mi seçtin?”

“Seni seçmedim.”

“Adımı söyledin.”

“Leyla, o anda yalnızca hayatta kalmayı düşündüm.”

“Biliyorum. Babam öldürülürken de yalnızca hayatta kalmayı düşündün.”

Sinan bu kez cevap vermedi.

Leyla sandalyeye oturdu fakat gözlerini ondan ayırmadı.

“Depoda babama ne yaptılar?”

“Cahit sorguladı.”

“Ne öğrendi?”

“Kolyeyi nereden aldığını sordu. Erdem hatırlamadığını söyledi.”

“Babam yalan mı söyledi ?”

“Büyük ihtimalle.”

“Sonra?”

“Evren, serbest bırakılmasını emretti. Onu takip ederek anahtarın kaynağına ulaşmak istiyordu.”

“Sen mi çıkardın?”

“Evet.”

“Arabada sana ne söyledi?”

Sinan’ın gözleri doldu.

“Bir daha evine yaklaşmamamı.”

“Başka?”

“Kızlarına yaklaşmamamı.”

Leyla’nın çenesi titredi ancak sesini korudu.

“Sonra onu bıraktın.”

“Evet.”

“Babam ofisine gitti.”

“Bunu daha sonra öğrendim.”

“Victor’un adamları peşine düştü.”

“Evet.”

“Sen de onları takip ettin.”

Sinan başını yavaşça salladı.

“Eski göl yolunda buldum.”

Leyla birkaç saniye nefes alamadı. Önceden bildiği ayrıntılar, Sinan’ın ağzından çıkınca yeniden yaşanıyormuş gibi ağırlaşıyordu.

“Babam hayatta mıydı?”

“Evet.”

“Seni gördü mü?”

“Gördü.”

“Yardım istedi mi?”

Sinan’ın gözlerinden biri yanağına aktı.

“Hayır.”

“Neden?”

“Bana güvenmiyordu.”

Leyla’nın sesi sertleşti.

“Doğru yapmış.”

Sinan başını eğdi.

“Silahımı onlara doğrulttum.”

“Sonra?”

“Üç kişi vardı.”

“Sonra ne yaptın?”

Sinan konuşamadı.

Leyla ahizeyi biraz daha sıkı kavradı.

“Babamı öldürürlerken ne yaptın?”

“Silahımı bıraktım.”

Bu cümle, görüşme odasındaki bütün havayı çekip aldı.

Leyla uzun süre gözlerini kırpmadı.

“Ne?”

“Bana da silah doğrultmuşlardı.”

“Sen yine kendini seçtin.”

Sinan’ın sesi kırıldı.

“Evet.”