Bölüm 16

BÖLÜM 16 — KARANLIK AYİN

Mardin’de sabah, eski taş evlerin üzerine ağır ağır yayılıyordu. Geceden kalan serinlik henüz tamamen çekilmemişti. Şahmar ailesine ait evin avlusunda masanın üzeri, birkaç gündür olduğu gibi dosyalar, fotokopiler, not kâğıtları ve açılmış zarflarla doluydu.

Leyla, Erdem’in el yazısıyla tuttuğu notlardan birini önüne çekmişti. Aynı paragrafı birkaç kez okuduğu belliydi. Parmağı bir satırın üzerinde durmuş, gözleri oradan ayrılmıyordu.

Damien karşısında kahvesinden bir yudum aldıktan sonra onu bir süre sessizce izledi.

— O kâğıdı biraz daha dikkatli okursan baban sayfanın arasından çıkıp sana kendisi anlatacak.

Leyla gözlerini kaldırdı.

— Çok komik.

— Güldürmeye çalışmadım.

— Belli oluyor.

Damien fincanını masaya bıraktı.

— Yarım saattir aynı sayfadasın.

Leyla önündeki kâğıdı çevirdi.

— Bir şeyi atlamak istemiyorum. Babam bunları boşuna saklamadı.

— Atlamayacaksın. Ama gözün artık yazıyı görmüyorsa beşinci kez okumak da işe yaramaz.

Leyla ona baktı.

— Şimdi bana dinlenmem gerektiğini söyleyeceksen hiç başlama.

— Söylemeyecektim.

— Güzel.

— Kahvaltı yap diyecektim.

Leyla gözlerini devirdi.

— O da aynı şeyin başka çeşidi.

Damien cevap verecekken avlunun kapısı açıldı. Kael içeri girdi. Elindeki telefon ve yüzündeki ifade, iyi bir şey getirmediğini daha kapıdan belli ediyordu.

Damien hemen doğruldu.

— Ne oldu?

Kael masaya yaklaşarak boş sandalyelerden birini çekti.

— Raven aradı. Sinan bu sabah yeniden ifade verdi.

Leyla’nın dikkati anında Kael’e döndü.

— Babamla ilgili mi?

— Evet.

Leyla elindeki kâğıdı bıraktı.

— Ne söyledi?

Kael birkaç saniye düşündü. Söyleyeceği şeyi dolandırmanın anlamı yoktu.

— Lucien Graves’in adını verdi. Bu sefer kesin ve net olarak.

Leyla’nın yüzündeki ifade dondu.

Damien ise yalnızca Kael’e bakıyordu.

— Ne anlamda verdi?

— Erdem’in öldürüldüğü gece tetiği çeken kişinin Lucien olduğunu söyledi.

Avlunun içindeki hava bir anda değişti.

Leyla bir süre hiç konuşamadı. Bu isme daha önce Erdem’in dosyasında, Victor’un çevresinde ve Sinan’ın parçalı ifadelerinde rastlamıştı. Fakat bir ismin şüpheli olmasıyla, babasının katili olarak açıkça söylenmesi aynı şey değildi.

— Emin mi? diye sordu sonunda.

— Raven da aynı şeyi sormuş. Sinan “Gördüm.” demiş.

Leyla sandalyenin arkasına yaslandı.

— O zaman katili biliyoruz.

Kael kaşlarını hafifçe çattı.

— Neyi kesinleştirdiğimizi sanıyorsun?

— Katili biliyoruz. Lucien öldürdü. Victor yaptırdı. Sinan da babamın yerini verdi.

Damien sakin ama kesin bir sesle araya girdi.

— Zincirin bir kısmını biliyoruz. Tamamını değil.

Leyla ona döndü.

— Daha ne kaldı?

— Emri Victor’un verdiğini kesinleştirmek kaldı.

— Başka kim verecek?

— Leyla, tahminle dosya kapatamayız.

— Ben dosya kapatmıyorum Damien. Babamdan bahsediyorum.

Sesinin sertleştiğini fark etti ama geri çekilmedi.

Damien da ona karşı sesini yükseltmedi.

— Ben de tam olarak bu yüzden kesin konuşmak istiyorum. Birini Victor’a bağlayacaksak elimizde “öyle görünüyor” değil, kanıt olacak.

Kael ikisinin arasına girmeden devam etti:

— Sinan, Victor’un adını da verdi. Ancak emri doğrudan duyduğunu söylemiyor; yalnızca Lucien’in “Ravenscroft işi” dediğini aktarıyor. Bu bağlantı daha önce de gündeme gelmişti ama o zaman kesin değildi.

Leyla birkaç saniye sustu.

— Sinan ne kadarını biliyormuş?

— İşin o tarafı düşündüğümüzden farklı.

Damien’ın bakışları Kael’e döndü.

— Nasıl?

— Sinan, Erdem’in konumunu verdiğini kabul ediyor. Ama Erdem’in öldürüleceğini bilmediğini söylüyor. Onu korkutmak, dosyayı almak ve ne öğrendiğini çözmek için götüreceklerini sanmış.

Leyla acı bir ifadeyle güldü.

— Ne kadar rahatlatıcı.

— Onu aklamıyorum, dedi Kael.

— Ben de zaten aklanmasını istemiyorum. Babamın yerini verdi. Sonucunu bilsin ya da bilmesin, verdi.

Kael başını salladı.

— Raven da aynısını söylemiş.

Damien sandalyesine biraz daha yaslandı.

— Sinan’ı kurban gibi göstermeye çalışıyorlar mı?

— Hayır. Ama başka bir şey ortaya çıkıyor. Victor’un adamları Sinan’ı da kullanmış olabilir. Sinan, o gece emir zincirinin tamamını anlamamış. Sonrasında Lucien’e ulaşmaya çalışınca tehdit edilmiş. Ailesinin fotoğrafları gönderilmiş.

Leyla’nın yüzü bir an değişti.

— Zehra ve Emir.

— Evet.

Kael masadaki dosyanın üzerine telefonunu bıraktı.

— Bu Sinan’ı masum yapmıyor. Fakat cinayetin planlayıcısı olmadığını güçlendiriyor.

Damien kısa bir nefes verdi.

— Yani Victor bir taşla iki kişiyi kullanmış. Erdem’i öldürmüş, Sinan’ı da gerektiğinde suçun üzerine bırakabileceği adam hâline getirmiş.

— Raven’ın düşüncesi de bu.

Avlunun girişinden baston sesi duyuldu.

Hazer Şahmar, konuşmanın yalnızca son kısmını duyarak yavaş adımlarla yanlarına geldi.

Son birkaç gündür evin içinde görünmesine rağmen konuşmaların çoğuna karışmıyordu. O sabah ise hiç duraksamadan masaya yaklaştı.

— Victor’un insanları kullanıp sonra suçu üzerlerine bırakması yeni değil.

Damien başını çevirdi.

— Dede, konuşmanın ne kadarını duydun?

— Lucien’in adını ve Victor’la ilgili söylediklerinizi duyacak kadar.

Hazer boş sandalyeye oturdu.

Leyla ona döndü.

— Lucien’i tanıyor musunuz?

Hazer bir süre Leyla’ya baktı.

— Şahsen değil. Adını biliyorum.

Damien’ın kaşları çatıldı.

— Nereden?

— Senin doğduğun yıllardan çok öncesinden.

Kael de artık dikkat kesilmişti.

Hazer ellerini bastonunun üzerine koydu.

— Lucien Graves, Victor’un yanında sonradan ortaya çıkmış bir adam değil. Graves ailesinin Aureth’e borcu eski.

Leyla kaşlarını çattı.

— Borç derken?

— Aureth’te bazı aileler üye olur. Bazı aileler ise nesiller boyunca bir işleve bağlanır. Korur, taşır, saklar, öldürür... Sonra da bunun adına gelenek derler.

Damien sertçe baktı.

— Bunları daha önce neden anlatmadın?

Hazer onun bakışını karşıladı.

— Çünkü senin bu yapının daha derinine inmeni istemedim.

Damien kısa ve öfkeli bir kahkaha attı.

— Çok işe yaramış.

— Damien.

— Hayır dede. Annemle ilgili yıllarca sustun. Aureth’le ilgili bildiklerini parça parça verdin. Şimdi Erdem’in katilinin ailesini bile tanıdığını söylüyorsun.

Hazer’in yüzü sertleşti.

— Ailesini tanımak başka, adamı tanımak başka.

— Bana kelime oyunu yapma.

Leyla Damien’ın iyice gerildiğini görünce araya girmedi. Bu konuşmanın yapılması gerektiğini biliyordu.

Hazer birkaç saniye torununa baktıktan sonra daha sakin konuştu.

— Asuman’ın yaptığı hatayı senin de yapmanı istemedim.

Damien’ın yüzü bir anda değişti.

— Annemin yaptığı neydi?

Hazer sustu.

— Ne yaptı? diye tekrarladı Damien.

— Gerçeğin peşinde fazla derine indi.

— Sonra öldü.

Hazer’in parmakları bastonunun sapında sıkıldı.

Damien bunu fark etti.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Dede, yüzüne bakıyorum. Bu, “hiç” değil.

Hazer cevap vermedi.

Leyla da artık ona bakıyordu.

— Asuman Hanım, benim babamın araştırdığı şeyleri mi araştırıyordu?

Hazer gözlerini Leyla’ya çevirdi.

— Bir kısmını.

— Astér’i?

— Astér’i, eski taşıyıcı aileleri ve On Üçüncü Kapı’ya hangi soyların bağlandığını.

Leyla’nın kaşları çatıldı.

— Benim ailem de mi?

Hazer hemen cevap vermedi.

Damien masaya doğru eğildi.

— Dede.

Hazer sonunda konuştu.

— Yankı soyadıyla değil.

Leyla’nın yüzü gerildi.

— Ne demek bu?

— Annenin ailesinin eski bir kolu başka bir soyadıyla kayıtlara geçmiş.

Leyla birkaç saniye düşündü.

Sonra aklına geldi.

— Şahinler.

Hazer başını kaldırdı.

— Evet.

Leyla şaşkınlıkla ona baktı.

— Annemin ailesinin eski soyadını nereden biliyorsunuz?

— Çünkü o isim Aureth’in eski kayıtlarında var.

Damien da ilk kez bunu duyuyordu.

— Ne olarak?

Hazer başını iki yana salladı.

— Tam metni görmedim. Yıllar önce yalnızca bir listede rastladım. Şahinler adı, Astér’le bağlantılı ailelerin arasında geçiyordu.

Leyla’nın kalbi hızlandı.

— O zaman annemin ailesinin bu işlerle bağlantısı var.

— Büyük ihtimalle sizin bildiğinizden çok daha eski bir bağlantı.

— Annem hiçbir şey bilmiyor.

— Bilmemesi mümkün.

Damien Hazer’in yüzünü izliyordu.

— Tam kayıtları kim gördü?

Hazer bu kez sustu.

Damien’ın sesi sertleşti.

— Kim?

Hazer yavaşça cevap verdi.

— Asuman.

Damien’ın yüzündeki bütün ifade çekildi.

— Annem mi?

— Evet.

— Nerede gördü?

— Aureth’in eski soy arşivinde.

— O kayıt şimdi nerede?

Hazer’in gözleri torununun gözlerine kilitlendi.

— Bir kısmını yanında götürdü.

Damien ayağa kalktı.

— “Yanında götürdü” ne demek?

Hazer’in cevap vermesi birkaç saniye sürdü.

— Ölmeden önce kopyalarını sakladı.

Damien’ın yüzündeki öfke bu kez başka bir şeye dönüştü.

— Nerede?

Hazer başını önüne eğmedi.

— Bilmiyorum.

— Yalan.

— Damien...

— Bana öyle seslenme. Şu an doğruyu söyle.

Kael sessizce oturuyor, Leyla ise Damien’a bakıyordu.

Hazer uzun bir nefes aldı.

— Henüz bilmen gereken her şeyi söylemedim.

Damien’ın dudaklarından neşesiz bir gülüş çıktı.

— Yine gerçeğin yalnızca bir kısmını söylüyorsun.

Telefon sesi konuşmayı böldü.

Damien’ın ekranında Raven’ın adı vardı.

Damien bir an dedesine baktı.

— Bu konuşmayı bitireceğiz.

Çağrıyı açarak avlunun diğer tarafına geçti.

________________________________________

Aynı saatlerde Ankara’da Doğan, odasının penceresinin önündeki koltukta dizlerini kendine çekmiş oturuyordu.

Telefon ekranında Raven’ın birkaç dakika önce gönderdiği mesaj duruyordu.

Raven: Uyanık mısın?

Doğan bilerek biraz bekledikten sonra cevap verdi.

Doğan: Artık uyandım.

Cevap hemen geldi.

Raven: Bana hâlâ kızgın mısın?

Doğan kaşlarını kaldırdı.

Doğan: “Hâlâ” kısmı çok iyimser.

Telefon birkaç saniye sonra çaldı.

Doğan gülümsemesini bastırıp aramayı açtı.

— Efendim?

— Mesajla bu konuşma bitmeyecek.

— Sen konuşmaları yarıda bırakmayı seviyorsun ama.

Raven bir an sustu.

— Dün gece iş çıktı.

— Her gece iş çıkıyor.

— Benim işimde bu normal.

— Ben de buna alışmaya çalışıyorum zaten.

Raven’ın sesi biraz yumuşadı.

— Alışmanı istemiyorum.

Doğan kaşlarını çattı.

— Neye?

— Bana.

Doğan birkaç saniye sustu.

— Bu biraz geç olmadı mı?

Raven cevap vermedi.

— Raven?

— Buradayım.

— Bana uzak durmaya çalışıyorsun, farkındayım.

— Çalışıyorum.

— Neden?

— Doğan, mesele yalnızca tehlike değil.

— Hayatının tehlikeli olduğunu biliyorum. Ailemin sorun çıkarıp çıkarmayacağını henüz bilmiyoruz. Yaş farkını da ikimiz de görüyoruz. Bunların hiçbirini benim yerime karar vermek için kullanma.

Raven istemeden güldü.

— Sonuncuyu bu kadar rahat söylemen gerekmiyordu.

— Neden? Yaşını mı saklıyorsun?

— Hayır.

— O zaman?

Raven birkaç saniye sessiz kaldı.

— Aramızdaki yaş farkı az değil.

Doğan omuzlarını koltuğa yasladı.

— İyi de ben büyüyünce sen küçülmeyeceksin ki.

Raven bu kez gerçekten güldü.

Doğan’ın da yüzü güldü.

— Bak, gülünce daha insana benziyorsun.

— Normalde neye benziyorum?

— Cenaze müdürüne.

— Çok teşekkür ederim.

— Rica ederim.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Raven’ın sesi ciddileşti.

— Ben seni hafife almıyorum Doğan. Yanlış anlama.

— Ama benim yerime karar veriyorsun.

— Kendimi senden uzak tutmaya çalışıyorum.

— Ben de onu söylüyorum zaten. Neden buna tek başına karar veriyorsun?

Raven cevap vermekte zorlandı.

Doğan bunu fark etti.

— Benden hoşlanıyorsun.

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Doğan’ın gülümsemesi büyüdü.

— Hah.

— Ne “hah”ı?

— Cevap vermedin.

— Her sorunun cevabını almak zorunda değilsin.

— Bu cevap sayılır.

Raven derin bir nefes verdi.

— Sen gerçekten yorucusun.

— Ama arıyorsun.

Bu kez Raven cevap veremedi.

Doğan yumuşak bir sesle sordu:

— Benimle konuşmak istemesen aramazdın, değil mi?

Raven’ın cevabı bu kez saklanmadı.

— İstiyorum.

Doğan sustu.

— Fazlasıyla, diye ekledi Raven.

Doğan’ın yüzündeki oyunbaz ifade bir anda kayboldu.

Raven devam etti:

— Sorun da bu zaten.

— Bence sorun değil.

— Senin için olmayabilir.

— Ailem için mi?

— Ailenin dikkatini çekmeye başladığımızı düşünüyorsan, evet, o da bir mesele.

Doğan yatağın kenarındaki açık kapıya baktı.

— Annem son zamanlarda kiminle bu kadar konuştuğumu soruyor.

— Ne dedin?

— Arkadaşım dedim.

Raven biraz sessiz kaldı.

— Ben arkadaşın mıyım?

Doğan’ın dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.

— Sen söyle.

Raven cevap vermedi.

Ama ikisi de artık cevabın “sadece arkadaş” olmadığını biliyordu.

________________________________________

Mardin’de Ege, Artemis’i eski taş yapının arka terasında bulduğunda güneş çoktan yükselmişti.

Artemis telefonuyla uğraşıyordu. Ege’yi görünce ekranı hemen kapattı.

Ege bunu fark etti.

— Benden mi saklıyorsun?

Artemis kaşlarını çattı.

— Ne demek istiyorsun?

— Telefonu.

— Hayır.

— O zaman beni görünce neden kapattın?

Artemis’in yüzü gerildi.

— Her yaptığımı sorgulamak zorunda mısın?

Ege birkaç saniye yüzüne baktı.

— Son günlerde zorunda bırakıyorsun.

Artemis cevap vermedi.

Ege cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

— Bunu gördüm.

Artemis’in yüzündeki renk değişti.

Kâğıtta Valerian Vakfı’na ait araç giriş kaydı bulunuyordu.

Artemis hemen ona baktı.

— Bunu nereden buldun?

— Kael’in adamları senin o gece kullandığın aracın güzergâhını çıkarmış.

Artemis’in bakışları sertleşti.

— Beni takip mi ettiniz?

— Ben ettirmedim.

— Ama öğrenince kullanıyorsun.

— Çünkü bana yalan söyledin.

Artemis sustu.

Ege kâğıdı açtı.

— “Ailemin evine ulaştım” dedin. Valerian Konağı’na gitmişsin.

Artemis gözlerini ondan kaçırdı.

Ege’nin sesi bu kez daha soğuktu.

— Evren’a mı gittin?

Artemis hâlâ cevap vermeyince Ege başını salladı.

— Tamam.

— Ege, bekle.

— Ne kadar zamandır onun için çalışıyorsun?

— Sandığın gibi değil.

Ege’nin yüzü gerildi.

— Şu cümleyi kurduğun anda daha kötü oldu.

— Babamın dosyası Evren’da.

Ege’nin öfkesi bir an yavaşladı.

Artemis devam etti:

— Yıllardır babamın ölümünü araştırıyorum. Evren elinde belgeler olduğunu söyledi. Bana parça parça veriyor.

— Karşılığında ne istiyor?

Artemis konuşmadı.

Ege’nin yüzünde cevabı anladığı an görüldü.

— Leyla.

Artemis başını kaldırdı.

— Ege, lütfen dinle.

— Leyla hakkında bilgi istiyor.

— Evet.

Ege birkaç saniye susup ona baktı.

— Bana da onun için yaklaştın.

Artemis’in gözleri doldu.

— Başta.

Bu tek kelime, Ege’nin beklediğinden daha ağır geldi.

— Vay be.

— Sonra öyle olmadı.

— Ama başlangıç öyleydi.

— Evet.

Ege yüzünü başka tarafa çevirdi.

Artemis yaklaşmaya çalıştı.

— Seni kullanmak istemedim.

— Ama kullandın.

— Babam için yaptım.

Ege ona döndü.

— Baban için Leyla’yı tehlikeye atabilecek bir adama bilgi verdin.

Artemis’in sesi yükseldi.

— Leyla’nın zarar görmesini istemedim!

— Evren’in ne yapacağını sen mi kontrol ediyorsun?

Artemis sustu.

Ege’nin sesi yeniden düştü.

— Bunu Leyla’ya anlatacaksın.

Artemis’in gözleri büyüdü.

— Ege...

— Benden duymasın.

— Sen?

— Ben ne?

Artemis birkaç saniye onu izledi.

— Benimle bir daha konuşacak mısın?

Ege’nin yüzünde öfkenin altında kırgınlık vardı.

— Şu an konuşmak istemiyorum.

Artemis başını eğdi.

Ege birkaç adım uzaklaştı.

Artemis arkasından seslendi:

— Sana karşı hissettiklerim bir görev değildi.

Ege durdu.

Ama dönmedi.

— Şu an hangisinin gerçek olduğunu ayıramıyorum, dedi.

Ardından yürüyüp gitti.

Artemis terasta tek başına kaldı.

Birkaç metre ötede, görünmemek için köşede duran Bennu ile Lucas birbirlerine baktı.

Bennu fısıldadı:

— Kavga ettiler.

Lucas’ın yüzü ciddiydi.

— Duydum.

— Ne yapacağız?

Lucas başını iki yana salladı.

— Şimdilik hiçbir şey. Ege bunu bize anlatmak isterse anlatır.

Bennu Artemis’e baktı.

— Ama bu kız birazdan ağlayacak.

— Bennu.

— Tamam. Karışmıyorum.

İki saniye geçti.

— Şimdilik.

Lucas başını gökyüzüne kaldırdı.

— Tabii.

________________________________________

İstanbul’da Valerian Konağı’nın çalışma odasında Evren yalnız değildi.

Cahit Doğan masanın diğer tarafında durmuş, önündeki iki siyah zarfı inceliyordu.

İkisinin de üzerinde Kadim Divan’ın mührü vardı.

Cahit zarflardan birini kaldırdı.

— Bunu doğrudan size göndermişler.

Evren elini uzattı.

— Aç.

Cahit mührü kırıp içindeki tek sayfayı çıkardı.

İlk satırı okuduğunda kaşları çatıldı.

Evren sabırsızlandı.

— Ne yazıyor?

Cahit kâğıdı masanın üzerine bıraktı.

Evren okudu.

İKİNCİ ÇEMBER AÇILDI.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Cahit onu dikkatle izledi.

— Bu sizin emriniz değil.

— Değil.

— Victor’un?

Evren başını kaldırdı.

— Victor’un Kadim Divan adına çember açacak yetkisi yok.

— O zaman kim?

Evren cevap veremeden odadaki büyük ekran kendiliğinden açıldı.

Siyah zemin üzerinde Aureth’in eski mührü belirdi.

Ardından görüntü değişti.

Baş Arkhon Severin Arkhad ekranda duruyordu.

Sağında Yüksek Yargıç Seraphine Vaelor, solunda Mühür Efendisi Odran Caligo vardı.

Evren’in yüzü sertleşti.

— Baş Arkhon.

Severin’in sesi sakin fakat tartışmaya kapalıydı.

— Majest Valerian.

— İkinci Çember’i kim açtı?

Seraphine cevap verdi.

— Soru yanlış.

Evren’in kaşları çatıldı.

— Ne demek istiyorsunuz?

— Çemberi kimin açtığı değil, neden şimdi açıldığı önemli.

— Ben izin vermedim.

Odran ilk kez konuştu.

— İzniniz istenmedi.

Evren’in yüzündeki öfke belirginleşti.

— Taşıyıcı benim gözetimimde.

Severin’in bakışları ağırlaştı.

— Taşıyıcı hiçbir Majest’in mülkü değildir.

Cahit sessizce onları izliyordu.

Evren masaya doğru eğildi.

— Leyla ritüel alanında değil.

Seraphine’in cevabı gecikmedi.

— Olması gerekmiyor.

Evren bir an sustu.

Cahit kaşlarını çattı.

— Bu nasıl mümkün?

Odran cevap verdi:

— Astér bir kez uyandıktan sonra taşıyıcı ile mühür arasındaki bağ mekâna bağlı kalmaz.

Evren’in yüzündeki öfkenin yerini ilk kez gerçek bir endişe aldı.

— Ayin ne zaman?

Severin birkaç saniye ona baktı.

— Çoktan başladı.

Ekran karardı.

Cahit ile Evren bir süre konuşmadı.

Sonunda Cahit sordu:

— Damien’ın haberi var mı?

— Hayır.

— Leyla’nın?

— Hayır.

Cahit başını kaldırdı.

— Haber vermeyecek misiniz?

Evren ona döndü.

— Önce bunun arkasında kimin olduğunu öğreneceğim.

— Ya o zamana kadar geç olursa?

Evren cevap vermedi.

Çünkü aynı soruyu kendisi de düşünüyordu.

________________________________________

Avrupa’nın küçük bir kıyı kasabasında, yıllardır başka bir isimle yaşayan kadın telefon ekranındaki tek cümleyi okudu.

İkinci Çember açıldı.

Asuman Şahmar’ın yüzündeki renk çekildi.

Sandalyeden hızla kalkarak odanın diğer tarafındaki eski ahşap dolaba gitti. Alt çekmeceden küçük bir anahtar çıkardı.

Yıllardır açmadığı kilitli bölmeyi açtı.

İçinde siyah kaplı eski bir defter, birkaç fotoğraf ve sararmış belgeler vardı.

Belgelerden birini açtı.

Sayfanın üzerinde eski Aureth yazısıyla iki aile adı bulunuyordu.

ŞAHMAR

Altında ise:

ŞAHİNLER

Asuman’ın parmakları ikinci ismin üzerinde durdu.

— Çok erken...

Eski fotoğraflardan birini çevirdi.

Arka yüzünde Hazer’in yıllar önce yazdığı tarih vardı.

Asuman bir süre fotoğrafa baktıktan sonra telefonunu aldı.

Yıllardır çevirmediği numarayı ezberinden tuşladı.

________________________________________

Mardin’de Hazer’in telefonu çaldı.

Damien, Raven’la görüşmesini yeni bitirmiş, avluya dönüyordu.

Hazer ekrana baktığı anda olduğu yerde kaldı.

Damien bunu fark etti.

— Kim arıyor?

Hazer cevap vermedi.

Telefon çalmaya devam etti.

Damien dedesinin yüzüne baktığında ilk kez gerçek korku gördü.

— Dede?

Hazer telefonu eline aldı.

Ekrandaki yabancı numaraya birkaç saniye baktı.

Sonra aramayı açtı.

— Alo?

Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi.

Ardından yıllardır duymadığı kadın sesi kulağına ulaştı.

— Baba, beni duyuyor musun?

Hazer’in gözleri kapandı.

Damien birkaç adım ötede durmuş, onun yüzündeki değişimi izliyordu.

Hazer güçlükle nefes aldı.

— Asuman...

Damien’ın yüzü dondu.

Damien birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Hazer’in ağzından çıkan tek kelime, avlunun ortasına bırakılmış bir bomba gibi havada asılı kalmıştı.

— Asuman...

Damien’ın bakışları önce dedesinin yüzünde, sonra elindeki telefonda kaldı.

— Ne dedin sen?

Hazer cevap vermedi.

Telefonun diğer ucundaki kadın sesi yeniden duyuldu.

— Baba, beni duyuyor musun?

Damien’ın yüzündeki bütün renk çekildi.

Hazer gözlerini kapattı.

— Duyuyorum.

Damien bir adım yaklaştı.

— Telefonu bana ver.

Hazer başını kaldırdı.

— Damien...

— Telefonu bana ver dedim.

Leyla ve Kael de avlunun diğer tarafından yaklaşmıştı. Leyla, Damien’ın yüzünü gördüğü anda bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.

— Damien?

Damien ona bakmadı.

Hazer, telefonu kulağından yavaşça uzaklaştırdı ama Damien’a vermedi.

— Önce beni dinle.

Damien’ın sesi yükseldi.

— Yıllardır annemin öldüğünü biliyorum ben. Şimdi telefonu açıp “Asuman” diyorsun, sonra da beni dinle diyorsun. Telefonu ver!

Hazer’in eli titredi.

Telefondaki ses bu kez daha net geldi.

— Damien...

Damien olduğu yerde dondu.

Çocukluğundan beri kimsenin onunla kuramadığı bir tondu bu. Bir kelimenin içindeki tanıdıklık, insanın bütün mantığını yerinden oynatmaya yetiyordu.

Damien birkaç saniye nefes alamadı.

— Kim bu?

Karşı tarafta sessizlik oldu.

Sonra:

— Benim.

Damien’ın çenesi gerildi.

— “Benim” kim?

Asuman’ın sesi çatladı.

— Annen.

Damien elini Hazer’in telefonuna uzatıp bu kez telefonu aldı.

— Benim annem öldü.

Leyla gözlerini Damien’dan ayıramıyordu.

Telefonun diğer ucunda Asuman’ın nefesi duyuldu.

— Sana öyle söylediler.

Damien’ın yüzü bir anda öfkeyle sertleşti.

— Bana kim söyledi?

Asuman cevap vermedi.

Damien telefonu daha sıkı tuttu.

— Annem öldü. Cenazesi kaldırıldı. Mezarına gittim ben.

Hazer başını önüne eğdi.

Asuman’ın sesi alçaldı.

— Biliyorum.

— Biliyor musun?

Damien acı bir kahkaha attı.

— Biliyorsun yani.

Leyla ona yaklaşmak istedi ama Damien’ın şu an kimsenin dokunmasını istemediğini fark edip durdu.

— Yıllardır neredesin? diye sordu Damien.

— Güvende kalabileceğim yerlerde.

— Güvende mi?

— Damien...

— Bana öyle seslenme!

Avludaki herkes sustu.

Damien’ın sesi ilk kez kontrolünü kaybetmişti.

— Ben seni öldü bildim. Dedem seni öldü bildiğimi biliyordu. Ben çocukluğumdan beri senin mezarınla konuştum. Şimdi çıkıp bana “güvendeydim” deme.

Hazer başını kaldırdı.

— Ben onun yaşadığını her zaman bilmiyordum.

Damien dedesine baktı.

— Sus.

Tek kelimeydi ama Hazer gerçekten sustu.

Asuman:

— Bana kızmakta haklısın, dedi.

Damien’ın gözleri kapandı.

— Bu cümleyi kurma.

— Başka ne söyleyebilirim bilmiyorum.

— Gerçeği.

Asuman birkaç saniye sustu.

— Gerçek şu ki öldüğüm sanılmak zorundaydı.

Damien acı bir ifadeyle güldü.

— Ne kadar rahat.

— Rahat değildi.

— Benim için de değildi.

Asuman’ın sesi titredi.

— Biliyorum.

— Hayır. Bilmiyorsun.

Bu kez Leyla sessizce Damien’ın yanına geldi. Ona dokunmadı. Sadece yanında durdu.

Damien bunu fark etti ama gözlerini telefondan ayırmadı.

— Neden şimdi aradın?

Asuman’ın cevabı gecikmedi.

— İkinci Çember açıldı.

Damien’ın yüzündeki öfkeye başka bir ifade karıştı.

— Ne demek istiyorsun?

Kael de dikkat kesildi.

Hazer bastonunu sıkıca tuttu.

Asuman devam etti:

— Aureth ikinci ayini başlattı.

Damien’ın bakışları Hazer’e kaydı.

— Sen biliyor muydun?

— Hayır.

— Gerçekten mi?

— Gerçekten.

Asuman:

— Hazer bilmiyordu. Ben de birkaç saat önce öğrendim.

Damien kaşlarını çattı.

— Kim başlattı?

— Mesajda anahtarın kim olduğu yazmıyor.

— Kadim Divan mı?

Asuman kısa süre sustu.

— Çember onların mührü olmadan açılamaz. Ama bu, fikrin onlardan çıktığı anlamına gelmez.

Kael araya girdi.

— Victor?

Asuman’ın sesi ilk kez sertleşti.

— Victor böyle bir şeyi tek başına yapamaz. Ama onu tetiklemiş olabilir.

Leyla sonunda konuştu.

— Bu ayinin benimle ilgisi var mı?

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Damien hemen Leyla’ya baktı.

Asuman:

— Sen Leyla olmalısın.

Leyla’nın kaşları çatıldı.

— Beni tanıyor musunuz?

— Seni değil. Soyunu.

Bu cümle, avludaki herkesi susturdu.

Leyla bir adım öne çıktı.

— Şahinler mi?

Asuman’ın nefesi duyuldu.

— Demek Hazer söyledi.

— Bir kısmını.

— O hâlde artık saklamanın anlamı kalmamış.

Damien sertçe konuştu.

— Bundan sonra kimse hiçbir şeyi saklamayacak.

Asuman:

— Haklısın.

Damien’ın bakışları karardı.

— Şu an herkes bana “haklısın” deyip on yıl daha sır saklayacakmış gibi geliyor.

Leyla elini masanın kenarına koydu.

— Asuman Hanım, Şahinler ailesinin Aureth’le bağlantısı ne?

Asuman birkaç saniye sessiz kaldı.

— Taşıyıcı değillerdi.

Leyla’nın yüzü değişti.

— O zaman?

— Gözcüydüler.

Kael kaşlarını çattı.

— Ne gözcüsü?

— Astér taşıyıcısının soyunu saklayan, gerektiğinde yerini değiştiren ailelerden biri.

Hazer başını kaldırdı.

— Bundan emin misin?

— Evet.

— Ben kayıtlarda yalnızca isimlerini gördüm.

— Çünkü tam kayıt bende.

Damien hemen araya girdi.

— Nerede?

— Yanımda.

— O zaman geri gel.

Hazer başını hızla Damien’a çevirdi.

Asuman ise sustu.

Damien devam etti:

— Madem yaşıyorsun, madem bütün bu kayıtlar sende, madem ikinci ayin başladı... geri gel.

— Bu kadar kolay değil.

— Ne kolay değil?

— Geri dönersem beni gören herkes tehlikeye girer.

Damien’ın sesi buz gibi oldu.

— Yıllardır zaten tehlikedeyiz.

Asuman cevap veremedi.

Damien devam etti:

— Ben annemin mezarına giderek büyüdüm. Şimdi bana geri dönemem deme.

Leyla, Damien’ın parmaklarının telefonda titrediğini fark etti.

Asuman’ın sesi çok daha yumuşak çıktı.

— Döneceğim.

Damien’ın gözleri ilk kez değişti.

— Ne demek istiyorsun?

— Ama doğrudan Mardin’e değil. Önce güvenli bir noktaya geçeceğim. Sonra Hazer’le bağlantı kuracağım.

Damien dudaklarını sıktı.

— Benimle kuracaksın.

— Kuracağım.

— Dedemin arkasından iş çevirmeyeceksin. Bana doğrudan ulaşacaksın.

— Tamam.

— Ne zaman?

— En geç iki gün içinde.

Damien kısa bir nefes verdi.

— İki gün.

— Damien...

Damien bu kez sesini yükseltmedi.

— Damien.

Asuman sustu.

— Bana Damien de.

Karşı taraftan çok hafif bir nefes geldi.

— Tamam... Damien.

Bunu yıllardır beklememişti; yine de annesinin ağzından adını duyunca yüzündeki sertlik kırıldı.

Damien çağrıyı kapatmadı.

— Bir şey daha.

— Söyle.

— Bu ayin Leyla’ya ne yapacak?

Asuman’ın cevabı gecikti.

— Eğer ikinci çember gerçekten açıldıysa, bu kez onun orada bulunması gerekmeyebilir.

Leyla’nın eli istemsizce boynundaki Astér’e gitti.

Damien:

— Ne demek bu?

— Taş uyanmışsa bağlantı uzaktan kurulabilir.

Kael hemen sordu:

— Nasıl durdurulur?

— Mesajda anahtarın kim olduğu yazmıyor.

Damien’ın yüzü yeniden sertleşti.

— İki günün yok o zaman.

Asuman:

— Elimden geleni yapacağım.

— Yapma. Bul.

Asuman bu kez itiraz etmedi.

Çağrı sona erdiğinde Damien birkaç saniye telefonu elinde tuttu.

Hazer yavaşça ayağa kalktı.

— Damien...

Damien ona baktı.

— Şu an konuşma.

— Ama—

— Şu an konuşursan ikimiz de daha çok kırılırız.

Hazer sustu.

Leyla Damien’a döndü.

— İyi misin?

Damien ona baktı.

Bir an cevap verecekmiş gibi oldu.

Sonra başını iki yana salladı.

— Hayır.

Leyla elini uzattı.

Bu kez Damien geri çekilmedi.

Parmaklarını Leyla’nın eline geçirdi.

— Ama sonra konuşuruz, dedi. Şu an ayine bakalım.

Kael onu birkaç saniye izledi.

— Raven’ı arıyorum.

Damien başını salladı.

— Ara.

________________________________________

Raven, güvenli evin küçük sorgu odasında Sinan’ın karşısında oturuyordu.

Masada yalnızca bir kayıt cihazı, su şişesi ve birkaç fotoğraf vardı.

Sinan’ın yüzü uykusuzluktan çökmüş görünüyordu.

Raven önündeki fotoğrafı çevirdi.

Lucien Graves.

— Bir kez daha anlat.

Sinan başını kaldırdı.

— Kaç kere anlatacağım?

— Ben yeter diyene kadar.

Sinan derin bir nefes verdi.

Raven fotoğrafı masanın ortasına itti.

— Erdem Yankı’nın öldürüldüğü gece bu adam oradaydı mı?

— Evet.

— Silah kimdeydi?

Sinan bir an sustu.

— Lucien’de.

— Erdem’i kim vurdu?

Sinan gözlerini kapattı.

— Lucien.

Raven’ın yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.

— Sen ne yaptın?

Sinan dudaklarını sıktı.

— Konumu verdim.

— Neden?

— Beni sıkıştırmışlardı.

— Kim?

— Victor’un adamları.

— İsim.

Sinan bir süre sustu.

— Marcus Vale bana ulaştı.

Raven’ın kaşları hafifçe çatıldı.

— Marcus sana doğrudan mı ulaştı?

— İlk başta hayır. İki kişi geldi. Sonra Marcus’la görüştüm.

— Ne istedi?

— Erdem’in elindeki dosyayı.

— Öldürülmesini söyledi mi?

Sinan başını iki yana salladı.

— Hayır.

Raven sessizce onu izledi.

— Yalan söyleme.

Sinan öfkeyle başını kaldırdı.

— Yalan söylemiyorum!

— O zaman açık konuş.

Sinan ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

— Bana Erdem’in yerini bulmam söylendi. Dosyayı alacaklardı. Onu korkutacaklarını, gerekirse birkaç gün ortadan kaldıracaklarını sandım.

Raven’ın sesi soğuktu.

— İnsan kaçırmayı normal buldun yani.

Sinan başını önüne eğdi.

— Normal bulmadım.

— Ama yaptın.

— Evet.

— Neden?

Sinan bir anda sesini yükseltti.

— Çünkü oğlumun fotoğrafını gönderdiler!

Raven sustu.

Sinan’ın sesi çatladı.

— Emir okuldan çıkarken çekilmiş. Zehra marketteyken çekilmiş. Bana “Bir kişiyi seç.” dediler.

Raven’ın yüzündeki ifade değişmedi ama gözleri sertleşti.

— Kim gönderdi?

— Marcus.

— Victor’un emri miydi?

Sinan başını salladı.

— Bana öyle söyledi.

— “Victor istiyor” mu dedi?

— “Ravenscroft bu dosyayı istiyor,” dedi.

Raven birkaç saniye sustu.

— Cinayet emrini duydun mu?

— Hayır.

— Peki Lucien’i nasıl gördün?

Sinan yutkundu.

— Erdem’in olduğu yere gittim.

Raven kaşlarını çattı.

— Neden?

— Dosyayı teslim edeceklerini sanıyordum. Ben de orada olursam işleri büyütmezler diye düşündüm.

Raven’ın yüzünde kısa bir küçümseme belirdi.

— Gerçekten bu kadar saf mıydın?

Sinan acı bir ifadeyle güldü.

— Hayır. Korkaktım.

Raven cevap vermedi.

Sinan devam etti:

— Erdem arabadan indi. Lucien karşısındaydı. Bir şeyler tartıştılar. Erdem geri dönmeye çalıştı.

Sinan’ın sesi yavaşladı.

— Sonra Lucien silahı çıkardı.

Raven:

— Victor’un adını söyledi mi?

Sinan’ın gözleri masadaki fotoğrafa kaydı.

— “Ravenscroft seni uyarmıştı.” dedi.

Raven ilk kez hafifçe doğruldu.

— Bundan emin misin?

— Kelimesi kelimesine.

— Sonra?

Sinan’ın yüzü gerildi.

— Vurdu.

Raven birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sinan’ın sesi çok daha alçak çıktı.

— Ben orada kaldım.

— Kaçmadın mı?

— Ayaklarım tutmadı.

— Sonra Lucien ne yaptı?

— Bana döndü.

Sinan başını kaldırdı.

— “Artık sen de içindesin,” dedi.

Raven’ın gözleri daraldı.

— Yani seni bilerek tanık bıraktılar.

— Evet.

— Neden?

Sinan acı bir gülümsemeyle başını salladı.

— Çünkü gerektiğinde suçu üzerime atacaklardı.

Raven fotoğraflardan bir diğerini çıkardı.

Victor Ravenscroft.

— Victor’un cinayet emrini verdiğini kanıtlayabilir misin?

Sinan uzun süre fotoğrafa baktı.

— Bir kayıt olabilir.

Raven’ın bakışları anında değişti.

— Nerede?

— Eski telefonumda değil.

— Nerede?

Sinan dudaklarını ıslattı.

— Marcus’la yaptığım görüşmelerin bir kısmını yedeklemiştim.

— Nereye?

— Buluta.

Raven’ın yüzü sertleşti.

— Hesap?

Sinan birkaç saniye tereddüt etti.

— Şifreyi verirsem ailemi koruyacaksınız.

Raven’ın sesi çok netti.

— Ailen zaten koruma altında.

— Yetmez.

— Ne istiyorsun?

Sinan doğrudan gözlerinin içine baktı.

— Onları Mardin’den çıkarın.

Raven birkaç saniye düşündü.

— Bunu ben tek başıma kararlaştıramam.

— O zaman karar verebilen kişiyi ara.

Raven telefonunu eline aldı.

Tam o sırada ekran yandı.

Damien.

Raven çağrıyı açtı.

— Söyle.

Damien’ın sesi alışıldığından daha sertti.

— İkinci ayin başlamış.

Raven’ın bakışları değişti.

— Ne demek istiyorsun?

Sinan başını kaldırdı.

Damien:

— Kadim Divan çemberi açmış. Leyla’nın orada olması gerekmiyormuş.

Raven ayağa kalktı.

— Bunu nereden biliyorsun?

Kısa bir sessizlik oldu.

Damien:

— Annemden.

Raven birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

— Ne dedin?

— Sonra anlatacağım. Asuman yaşıyor.

Raven’ın yüzünde ilk kez gerçek şaşkınlık belirdi.

Sinan ikisini anlamaya çalışıyordu.

Damien devam etti:

— Sinan hâlâ yanında mı?

— Evet.

— Ona sor. İkinci çember hakkında ne biliyor?

Raven telefonu hoparlöre aldı.

— Duydun.

Sinan’ın yüzü bembeyaz olmuştu.

— Hayır.

Raven kaşlarını çattı.

— Ne demek istiyorsun?

— İkinci çember açıldıysa iş değişti.

Damien’ın sesi telefondan geldi.

— Nasıl değişti?

Sinan’ın nefesi hızlandı.

— Birinci ayin taşıyıcıyı tanımak içindi.

Raven:

— İkincisi?

Sinan cevap vermedi.

Raven masaya eğildi.

— Sinan.

Sinan güçlükle konuştu.

— Bağlamak için.

________________________________________

Mardin’de Ege, o gün Artemis’le bir daha konuşmadı.

Artemis birkaç kez yanına yaklaşmaya çalışmış, Ege her seferinde başka tarafa geçmişti.

Bennu bunu öğle yemeğinde iyice fark etti.

Lucas’ın yanına eğildi.

— Bu ikisi kavga etti.

Lucas çatalını tabağına bıraktı.

— Biliyorum.

— Nereden biliyorsun?

— Sabah duydum.

Bennu’nun gözleri büyüdü.

— Sen neden bana söylemedin?

Lucas ona baktı.

— Sen de yanımdaydın.

Bennu birkaç saniye düşündü.

— Doğru.

Lucas gülmemek için dudağını ısırdı.

Bennu masanın diğer ucuna baktı.

Ege telefonuyla ilgileniyor, Artemis ise tabağındaki yemeğe dokunmuyordu.

— Kötü kavga etmişler.

— Evet.

— Ne oldu?

Lucas başını hafifçe iki yana salladı.

— Bu onların meselesi.

Bennu hemen itiraz etti.

— Biz arkadaşlarıyız.

— Arkadaş olmak her kavgaya burnumuzu sokmak demek değil.

Bennu ona baktı.

— Bunu bana mı söylüyorsun?

— Özellikle sana.

Bennu sandalyesine yaslandı.

— Ben sadece yardımcı olacaktım.

Lucas kaşını kaldırdı.

— Nasıl?

— Bilmiyorum. İkisini aynı odaya kilitleriz.

Lucas kahkahayı bastırdı.

— Asla.

— Çok işe yarar.

— Cinayetle sonuçlanır.

— En azından konuşurlar.

Lucas başını iki yana salladı.

Ege masadan kalktı.

— Ben biraz dışarı çıkacağım.

Artemis istemsizce başını kaldırdı.

Ege ona bakmadan yürüdü.

Bennu’nun yüzü düştü.

— Bu uzun sürecek.

Lucas da Artemis’e baktı.

— Muhtemelen.

Artemis birkaç saniye sonra sandalyesinden kalktı.

Bennu onu durdurmadı.

Ama Artemis yanlarından geçerken Bennu seslendi:

— İyi misin?

Artemis durdu.

Bir an “iyiyim” diyecekmiş gibi oldu.

Sonra başını salladı.

— Değilim.

Bennu’nun yüzü yumuşadı.

— Tamam.

Artemis şaşırdı.

— Ne tamam?

— Şu an anlatmak istemiyorsan anlatma. Ama yalnız kalmak istersen de gerçekten yalnız kal. Ege’nin peşinden koşup daha çok sinirlendirme.

Lucas Bennu’ya baktı.

— Sen bunu mu söylüyorsun?

Bennu ona dirseğiyle vurdu.

— Sus.

Artemis’in dudaklarında çok kısa bir gülümseme oluştu.

— Teşekkür ederim.

Bennu başını salladı.

— Birkaç gün sonra hâlâ böyleyseniz karışırım ama.

Artemis’in gülümsemesi silindi.

— Şaşırmadım.

Lucas başını önüne eğdi.

— Ben de.

________________________________________

Ankara’da Doğan mutfakta su içerken telefonu yeniden titreşti.

Raven.

Raven: Akşam konuşabilir miyiz?

Doğan mesajı okuyup istemsizce gülümsedi.

Tam o sırada Meltem içeri girdi.

Doğan telefonu hızla ters çevirdi.

Meltem bunu gördü.

— Kim?

Doğan su bardağını tezgâha bıraktı.

— Arkadaşım.

Meltem kaşlarını kaldırdı.

— Bu son günlerde çok konuştuğun arkadaş mı?

Doğan bir an durdu.

— Belki.

— Kız mı erkek mi?

Doğan dudaklarını birbirine bastırdı.

Meltem’in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

— Tamam. Anladım.

— Anne, lütfen üstüme gelme.

— Tamam; ama hazır olduğunda bana anlatmanı istiyorum.

— Anlatırım. Şimdilik ortada kesin bir şey yok.

— Telefonu ters çevirdiğine göre bayağı bir şey anladım.

Doğan yüzünü buruşturdu.

— Daha ortada bir şey yok.

Meltem bu kez daha dikkatli baktı.

— Kaç yaşında?

Doğan dondu.

— Ne alaka?

Meltem’in kaşı kalktı.

— Demek yaş meselesi var.

— Anne, yeter!

Meltem gülmeye başladı.

— Ben hiçbir şey demedim.

Doğan telefonu alıp mutfaktan çıkmaya yöneldi.

Meltem arkasından seslendi:

— İsmini de öğreneceğim!

Doğan dönmeden cevap verdi:

— Öğrenemezsin!

Telefonu yeniden titreşti.

Raven: Cevap vermedin.

Doğan yürürken yazdı:

Doğan: Annem seni öğrenmek üzere. Tebrikler.

Raven’dan cevap gelmesi biraz sürdü.

Raven: Ben ne yaptım?

Doğan gülerek yazdı:

Doğan: Sakın şimdi suçu bana atmaya çalışma. 😑

Raven:

Raven: Aklımdan bile geçmedi.

Doğan: Güzel. Çünkü bu sefer gerçekten seni engellerdim.

Raven:

Raven: Korktum.

Doğan telefonu göğsüne bastırıp güldü.

İlişkilerinin adı henüz yoktu.

Ama Meltem’in dikkatinden kaçacak kadar da görünmez değildi artık.

________________________________________

İstanbul’da Victor Ravenscroft, yeraltındaki özel toplantı odasında Lucien Graves’in karşısında duruyordu.

Marcus Vale masanın diğer tarafındaydı.

Ortadaki siyah taş masanın üzerinde Aureth’in ikinci çemberine ait eski bir çizim bulunuyordu.

Lucien çizime baktı.

— Başladılar.

Victor sakin bir ifadeyle karşılık verdi.

— Başlamaları gerekiyordu.

Marcus kaşlarını çattı.

— Kadim Divan bunu kendi kararıyla yapmaz.

Victor ona baktı.

— Yapmadı zaten.

Lucien’in gözleri Victor’a döndü.

— Siz mi tetiklediniz?

Victor cevap vermeden masanın üzerindeki küçük metal kutuyu açtı.

İçinden Erdem Yankı’ya ait eski bir belge çıktı.

Marcus belgeyi tanıdı.

— Bunu Erdem’den mi aldınız?

Victor’un dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.

— Lucien aldı.

Lucien’in yüzünde hiçbir pişmanlık yoktu.

Victor belgeyi masaya bıraktı.

— Erdem’in ölümü yalnızca susturmak için değildi. Elindeki bilgi, ikinci çemberi açacak kadar eskiydi.

Marcus belgeyi eline aldı.

— Bu kayıt olmadan Divan harekete geçmezdi.

— Doğru.

Lucien sakin bir sesle konuştu.

— Sinan konuşuyor.

Victor başını kaldırdı.

— Biliyorum.

— Beni verecek.

— Zaten vermesini bekliyordum.

Marcus şaşkınlıkla Victor’a baktı.

— Sinan’ın hayatta kalmasını bilerek mi istediniz?

Victor’un gülümsemesi büyüdü.

— Bazen tanıklar cesetlerden daha faydalıdır.

Lucien’in yüzü sertleşti.

— Beni suç zincirinin sonuna mı koyuyorsunuz?

Victor ona baktı.

— Erdem’i sen öldürdün.

— Sizin emrinizle.

Victor birkaç saniye sustu.

— Bunu kanıtlayabilir misin?

Lucien’in bakışları değişti.

Marcus aralarındaki havayı fark edip gerildi.

Victor sakinliğini bozmadan devam etti:

— İşte bu yüzden insanlar emir alırken dikkatli olmalı.

Lucien’in eli yumruk oldu.

Victor bunu gördü.

— Sinirlenme Lucien. Daha sana ihtiyacım var.

— Ne için?

Victor, ikinci çember çiziminin merkezine parmağını koydu.

— Taşıyıcı bağlandığında üçüncü aşama başlayacak.

Marcus başını kaldırdı.

— On Üçüncü Kapı.

Victor’un bakışları karardı.

— Sonunda.

Ve o anda, ne Damien’ın, ne Leyla’nın, ne Evren’in bildiği gerçek ortaya çıkıyordu:

Erdem Yankı’nın öldürülmesi yalnızca geçmişi kapatmak için yapılmamıştı.

Ölümü, ayini başlatan zincirin ilk halkalarından biriydi.

Raven, Damien’la konuşmayı bitirdikten sonra telefonu masaya bıraktı.

Sinan hâlâ karşısında oturuyordu. Birkaç dakika önce yüzünde gördüğü korku, Victor’un ya da Lucien’in adı geçtiğinde ortaya çıkan korkudan farklıydı. “İkinci Çember” sözünü duyduğu anda adamın omuzları çökmüş, bütün savunması bir anda dağılmıştı.

Raven sandalyesine yeniden oturdu.

— Az önce “bağlamak için” dedin.

Sinan gözlerini masadan kaldırmadı.

— Evet.

— Neyi neye bağlamak için?

Sinan derin bir nefes aldı.

— Taşıyıcıyı Astér’e değil. Astér zaten taşıyıcıya bağlı. İkinci ayin, taşıyıcıyı kapının borcuna bağlar.

Raven’ın kaşları çatıldı.

— Daha açık konuş.

Sinan birkaç saniye düşündü.

— Birinci çemberde kim olduğu doğrulanır. Soy, taş, kan... hepsi birbirini tanır. İkinci çemberde geri dönüş yolu kapanır.

Raven’ın yüzü sertleşti.

— Leyla için mi?

— Leyla için.

— Ölecek mi?

Sinan hemen başını kaldırdı.

— Bilmiyorum.

— “Bilmiyorum” deme.

— Gerçekten bilmiyorum! Ayinin tamamını hiç görmedim.

Raven öne doğru eğildi.

— Ama adını biliyorsun.

— Aureth’in alt katlarında çalışan herkes bazı şeyleri duyar. İkinci Çember’in adı bile yüksek sesle söylenmezdi. Eski üyeler, taşıyıcının ikinci mühürden sonra artık yalnızca kendi hayatını yaşamadığını söylerdi.

— Bu ne demek?

Sinan’ın sesi alçaldı.

— Kapı uyanırsa o da uyanır. Kapı çağırırsa taşıyıcı cevap verir.

Raven birkaç saniye onu izledi.

— Kim başlatabilir?

— Majest değil.

Bu cevap Raven’ın dikkatini çekti.

— Emin misin?

— Evren birinci çember üzerinde etkili olabilir. Taşıyıcıyı izletebilir, ritüel alanına getirebilir, insanlara emir verebilir. Ama ikinci çember eski yetki ister.

— Kadim Divan.

Sinan başını salladı.

— Ya da Divan’ı harekete geçirecek kadar eski bir belge.

Raven’ın gözleri daraldı.

Erdem, Victor ve Lucien arasındaki parçalar ilk kez aynı noktada birleşiyordu.

Raven masadaki Victor fotoğrafını yeniden Sinan’ın önüne itti.

— Erdem’in elindeki dosyanın ikinci çemberle ilgisi var mıydı?

Sinan sustu.

— Sinan.

— Bilmiyorum.

Raven’ın bakışları sertleşti.

Sinan hemen ekledi:

— Ama Marcus o dosyayı almak için normalden fazla korkuyordu. Bunu hatırlıyorum.

— Marcus Vale?

— Evet.

— Ne söyledi?

Sinan gözlerini kapatarak hatırlamaya çalıştı.

— “O adam ne bulduğunu bilmiyor,” dedi. Sonra bir şey daha söyledi.

Raven bekledi.

— “Bunu Divan görürse zincir yeniden başlar.”

Raven’ın yüzü değişti.

— Bundan neden daha önce bahsetmedin?

Sinan acı bir ifadeyle ona baktı.

— Çünkü o gece ne demek istediğini anlamadım.

— Şimdi anlıyor musun?

Sinan başını salladı.

— Evet.

Raven telefonu yeniden eline aldı.

— Önce bulut hesabını açacağız.

Sinan’ın yüzü gerildi.

— Ailem—

— Ailen için gerekli düzenlemeyi yapacağız. Ama o kaydı şimdi istiyorum.

Sinan bir süre Raven’ın yüzünü inceledi.

Sonunda başını eğdi.

— Telefonu ver.

Raven cihazı önüne bıraktı.

Sinan kullanıcı adını yazdı, ardından uzun bir şifre girdi. Bir doğrulama ekranı açıldı.

— Eski numaraya kod gönderecek.

— O hat bizde.

Raven birkaç saniye içinde kodu aldı.

Hesap açıldığında klasörlerin arasında yıllar öncesinden kalmış dosyalar, ses kayıtları ve fotoğraflar vardı.

Sinan ekranda aşağı indi.

Bir klasörde durdu.

M.V.

Raven ona baktı.

— Marcus Vale.

Sinan başını salladı.

Klasörü açtı.

İçinde altı ses kaydı vardı.

En eski tarih, Erdem’in ölümünden yaklaşık iki ay öncesine aitti.

Raven ilkini açtı.

Marcus’un sesi birkaç saniyelik parazit sonrası netleşti.

— Erdem’in hangi belgeleri topladığını öğren. Kime ulaştığını, kimlerle görüştüğünü, özellikle de Valerian ve Şahmar isimleriyle ne kadar ilerlediğini bilmek istiyoruz.

Sinan’ın eski kayıttaki sesi geldi:

— Ben adamın evine girip dosya çalamam.

Marcus soğukça cevap verdi:

— Kimse senden kahramanlık istemiyor. Sadece yerini söyleyeceksin.

Kayıt bitti.

Raven ikinci dosyayı açtı.

Bu kez Marcus daha gergindi.

— Ravenscroft sabrını kaybediyor. Erdem elindeki sayfayı Divan’a ulaştırmadan dosya alınacak.

Raven kaydı durdurdu.

Sinan’ın yüzüne baktı.

— Bu doğrudan Victor’a bağlanıyor.

Sinan sessizce başını salladı.

— Devamı var.

Üçüncü kaydı açtılar.

Marcus’un sesi:

— Yarın akşam Erdem tek başına olacak mı?

Sinan:

— Olabilir ama size yerini vermeden önce ne yapacağınızı bilmek istiyorum.

Marcus kısa bir kahkaha attı.

— Fazla soru sormaya başladın.

— Adam aile dostum.

— O zaman ailesini düşün. Kendi aileni de.

Kayıt bittiğinde Raven birkaç saniye konuşmadı.

Dördüncü dosyaya geçti.

Bu kez kaydın başında uzun bir sessizlik vardı.

Sonra başka bir erkek sesi duyuldu.

Lucien.

— Konumu aldık.

Sinan’ın sesi titriyordu.

— Dosyayı alıp bırakacaksınız, değil mi?

Lucien’in cevabı sakindi.

— Sen üzerine düşeni yaptın. Gerisi seni ilgilendirmez.

Sinan:

— Ben kimsenin ölmesini istemiyorum.

Kısa bir sessizlik.

Lucien’in sesi yeniden geldi:

— O zaman bu konuşmayı hiç yapmamışız gibi davran.

Raven kaydı kapattı.

Sinan başını önüne eğmişti.

— Bu hâlâ beni temizlemiyor.

Raven doğrudan karşılık verdi.

— Hayır. Temizlemiyor.

Sinan gözlerini kaldırdı.

Raven devam etti:

— Ama cinayet zincirini ispatlıyor.

Beşinci kayıt, Erdem’in ölümünden yalnızca saatler öncesine aitti.

Marcus konuşuyordu.

— Ravenscroft’un emri değişmedi. Dosya alınacak. Erdem konuşmayacak.

Raven’ın eli kayıt üzerinde durdu.

Sinan ona baktı.

— İşte bu.

Raven kaydı bir kez daha oynattı.

Ravenscroft’un emri.

Bu kez tahmin yoktu.

Victor’un adı, emrin içinde açıkça geçiyordu.

Raven telefonu alıp Kael’i aradı.

— Kayıtları bulduk.

Kael’in sesi hemen ciddileşti.

— Ne var?

— Victor’u cinayet zincirine doğrudan bağlayan konuşma.

— Kesin mi?

— Marcus Vale’in sesi. “Ravenscroft’un emri değişmedi. Erdem konuşmayacak.” diyor.

Kael birkaç saniye sustu.

— Damien’a haber veriyorum.

Raven, Sinan’a baktı.

— Bir de ikinci çemberle ilgili konuşmamız lazım.

Kael’in sesi değişti.

— Ne öğrendin?

— Erdem’in elindeki dosya Divan’ı harekete geçirmiş olabilir.

— Yani Erdem’in ölümü dosyayı durdurmadı.

Raven’ın bakışları Victor’un fotoğrafına kaydı.

— Tam tersine. Belki de Victor’un istediği şeyi başlattı.

________________________________________

Mardin’de Damien, Kael’in telefonundan gelen kaydı avluda ayakta dinledi.

Leyla birkaç adım karşısında durmuştu.

Marcus’un sesi telefondan duyuldu.

— Ravenscroft’un emri değişmedi. Dosya alınacak. Erdem konuşmayacak.

Kayıt sona erdiğinde kimse hemen konuşmadı.

Leyla’nın yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Damien telefonu yavaşça indirdi.

— Leyla...

— Bir daha aç.

Damien kaşlarını çattı.

— Ne demek istiyorsun?

— Bir daha dinlemek istiyorum.

— Emin misin?

Leyla gözlerini ondan ayırmadı.

— Aç.

Damien kaydı yeniden oynattı.

Aynı cümle ikinci kez avlunun içinde yankılandı.

Bu kez Leyla gözlerini kapattı.

Erdem’in ölümünün çevresinde haftalardır dolaşan sis, ilk kez bu kadar açık dağılıyordu.

Victor emri vermiş, Marcus iletmiş, Sinan konumu paylaşmış, Lucien de tetiği çekmişti. Zincirdeki herkesin yeri artık belliydi.

Kayıt bittiğinde Leyla konuştu.

— Victor emri verdi.

Damien başını salladı.

— Evet.

— Marcus iletti.

— Evet.

— Sinan babamın yerini verdi.

— Evet.

Leyla’nın sesi inceldi.

— Lucien de öldürdü.

Damien bu kez cevap vermekte zorlandı.

— Evet.

Leyla birkaç saniye önüne baktı.

Sonra sandalyesini çekip oturdu.

Ağlamadı.

Bu, Damien’ı daha çok endişelendirdi.

Yanına gidip karşısındaki sandalyeye oturdu.

— Bana bak.

Leyla bakmadı.

— Leyla.

— Ne söyleyeceksin?

— Şu an hiçbir şey söylemeyeceğim. Sadece yüzüne bakmak istiyorum.

Leyla yavaşça gözlerini kaldırdı.

— Babamı öldürenleri biliyoruz.

— Biliyoruz.

— Haftalardır bunu istiyordum.

— Biliyorum.

Leyla dudaklarını birbirine bastırdı.

— Neden iyi hissetmiyorum?

Damien’ın yüzü yumuşadı.

— Çünkü katilin adını öğrenmek babanı geri getirmiyor.

Leyla’nın gözleri doldu.

— Öğrendiğim gün rahatlayacağımı sanmışım.

Damien sandalyesini ona biraz daha yaklaştırdı.

— Rahatlamak zorunda değilsin.

Leyla ellerine baktı.

— Sinan’ı hâlâ affetmeyeceğim.

— Kimse senden istemiyor.

— Ailesiyle tehdit edilmiş.

— Evet.