Bölüm 2

BÖLÜM 2Genç adam hemen telefonu kaptı ve tek kelime yazdı: “Anlamadım.”Yanıt neredeyse anında geldi: “Ben Bal, sen?”Omuzlarını silkerek yanıtladı: “Demir.”“Memnun oldum Demir. Profi*line baktım, hangi okulda okuduğun yazmıyor.”Demir pencereden dışarıdaki gri İstanbul manzarasına bakarak yanıtladı: “Salak saçma bilgiler eklemiyorum pro*filime, ama seninle aynı okuldayım. Hatta Nida ile aynı sınıftayım.”Bal’dan gelen mesaj, ekranda kocaman harflerle belirdi: “Ciddi misin? Ben de o sınıftayım! Bir haftadır gelmeyen meşhur Demir sensin demek ki.”“Evet. Bu aralar evden çıkmak yorucu oluyor.”Mesajlar dönüp duruyordu. Bugün Cuma günüydü.Bal: “Yarın sinemaya gidelim mi?”Demir tereddütsüz reddetti. Zihnindeki ses, "Neden yorulasın ki?" diye fısıldıyordu.Bal ise pes etmedi. Birbirini kovalayan mesajlarda saymaya başladı: “Kafeye gidelim? Yeni bir konser var, ona gidelim? Parka gidelim? Sahile gidelim? Hadi ama Demir, seç birini!”Demir hepsini reddediyordu. Her teklif, onun için gereksiz bir çaba ve boşa harcanmış bir zaman anlamına geliyordu. Bal, son bir mesaj attı. Bu mesaj, Demir'in tüm savunma duvarlarını yıkıp geçti:“O zaman bana konum at. Tabi ailen sorun çıkarmazsa sana geleyim.”Demir'in zihninde şimşekler çaktı. Sorun çıkaracak kimse mi? Ah, keşke... Hemen konum gönderdi ve mesaja ekledi: “Sorun çıkaracak kimsem yok.”Yaklaşık bir saat sonra Bal, Demir’in kapısının önündeydi. Kapı açıldığında, genç kız anlık bir hata yaptığını düşündü. Sonuçta, liseden tanımadığı, sürekli okulu asan genç bir adamın evine gelmişti; üstelik adam evde tek yaşıyordu. Demir'in içindeki karanlık ruh halinden habersizdi ama yüzündeki o yorgun ifade, bir şeylerin farklı olduğunu söylüyordu.Ancak Demir, Bal’ın Instagram DM kutusundaki ya da çevresindeki diğer erkeklerden farklıydı. O, Bal ile sadece sohbet ediyordu ve başka bir niyeti yoktu. Gözlerinden anlaşılıyordu ki, Bal'ı bir arzu nesnesi olarak görmüyor, sadece onun varlığına şaşırıyordu. Bal'ın getirdiği anlık gürültü ve canlılık, Demir'in kasvetli sessizliğini kırmıştı. İlk defa, birinin onu kendi isteğiyle bulması, ona hafif bir şaşkınlık ve merak veriyordu.Akşam olduğunda, Bal evine gidecekti. Demir, onu durdurdu.“Bekle, lütfen,” dedi. Bu, haftalardır, belki aylardır hissettiği en güçlü duygusal tepkiydi.Telefonunu açtı, rehbere girdi. 'Şöför' yazan numarayı aradı.“Aşağıya bir hanımefendi geliyor, ismi Bal. Onu evine kadar bırakmanızı istiyorum,” dedi tok bir sesle.Şöför gelince Bal da aşağı inmişti. Şoför, lüks arabasının arka koltuğunu Bal’a açtı. Bal, şaşkın ve biraz da Şaşkın bir ifadeyle Demir’e baktı. Demir sadece, varlığından bile yorulan birinin gösterdiği en büyük nezaketle başını hafifçe eğdi.