Bölüm 1

BÖLÜM 1Uykunun o ağır, yapışkan örtüsü nihayet aralandığında, göz kapakları bir ceset taşıyormuş gibi hissettiriyordu. Pencereden sızan mat gri ışık, yeni bir günün başladığını, ama onun için pek bir şey ifade etmediğini fısıldıyordu. Yatakta biraz daha oyalandı, varoluşun her saniyesinin omuzlarına bindirdiği ağırlığı iliklerinde hissederek. Sonra, sanki görünmez bir kuvvet onu zorluyormuş gibi, ağır adımlarla yataktan kalktı. Üzerindeki uyku tişörtü ve eşofman altıyla mutfağa doğru yürüdü. Her adım, bitmek bilmeyen bir maratonun yeni bir kilometresi gibiydi.Mutfağa vardığında, parlak tezgâhlar ve son model beyaz eşyalar gözüne batıyordu. Milyonlarca lirası olan bir evde yaşıyordu, ama içi bomboştu. Kahve makinesinin tuşuna basarken bile parmağı yoruldu. Sıcak su, öğütülmüş çekirdeklerden geçerken çıkan ses, bu evdeki tek canlı sesti. Bir kupa dolusu kahveyi aldı ve pencerenin önüne geçti. İstanbul'un sıradan bir apartman dairesiydi bu, kimse onun gerçekte ne kadar zengin olduğunu bilmezdi. Zaten bilmelerini de istemiyordu. Burası onun koruma alanıydı, kendini herkesten ve her şeyden sakladığı küçük hücresi.Cep telefonu mutfak masasında öylece duruyordu. Ekranda yüzlerce bildirim yanıp sönüyordu. Instagram, TikTok, Twitter… Hepsi bağırıyor, yaşamın gürültüsünü kulaklarına tıkıyordu. Bir anlığına kahvesini masaya bıraktı, uzun parmaklarıyla telefonu kavradı. Tek tek her bildirim üzerine dokunup incelemeye başladı. Okul arkadaşları, anlamsız videolar, sahte gülücüklerle dolu fotoğraflar, "mutluyuz" diye bağıran hikâyeler… Her birine baktıkça dudaklarından tek bir kelime dökülüyordu: "Gerizekalılar."Sonra, sınıfından Nida'nın story'sine takıldı gözleri. Nida, bal rengi saçlı, beyaz tenli, kahverengi gözlü tatlı bir kızla fotoğraf paylaşmıştı. Altına da "Birtanemm" yazmış, bir de Instagram hesabı etiketlemişti. Bir an duraksadı, elindeki kahvenin buharı genzini yaksa da umursamadı. Yüzünde garip bir ifade vardı; merak mıydı, imrenme mi, yoksa sadece anlık bir saplantı mı? Bilemiyordu. Hesaba tıkladı, parmakları otomatik olarak "Takip Et" butonuna gitti ve istek attı.İstek gönderildi.İki gün, sonra üç gün geçti. Hiçbir geri dönüş yoktu. Sinirlenmeye başladı. Bu kadar basit bir şey bile ona yüz çeviriyordu. "Ne bekliyordum ki?" diye düşündü, içinden kendine kızarak. Belki de bu da, hayatın ona bir kez daha "Sen yoksul kalacaksın" deme şekliydi. Parmakları ekranda gezindi, sinirle isteği geri çekti.Tam o anda, ekranında yeni bir bildirim belirdi. Mesaj kutusunda, o kızdan gelen bir mesaj:"Sanırım bu kadar dayanabildin."