Hayat yaşamaya değer mi? Yani... Bu kadar kısa bir ömür de başladığın birşeyi bitireceğin kesin değildir. Hayatın acılarını çekmek geçici küçük zevklere değer mi? Kendi kendimize koyduğumuz bu kurallar ve belirlediğimiz bu standartlar doğru mu? Ebedi mutluluk ancak böyle mi erişilir. Yoksa bunların hepsi birer yalan ve tek gerekli olan tanrıyı kutsamak mı? Bu kısa yaşam bunları yaşamaya değmez. Kalan bu tüm zamanımda tanrıya ibadet etmeliyim.
Karmaşık düşüncelerle dolan odam nefes alamayacak kadar daralmıştı. Eve geldiğimden beri üstümü bile çıkarmamıştım. Yaptığım ve yapmadıklarımı adeta yere kusuyordum. Artık bir adım atmam gerektiğini düşünüp dua ettim. Bu acınası durumdan kurtulabilmek için. Hala genç olsam bile geçliğim ölmüş sanki. Ben neden bunları düşünüyorum? Günahlarım için pişmanlık duyuyorum. Onunla olanlar güzeldi ilk defa mutlu oldum şuanda mutluyum. Ama bunlar nerden birden aklıma geldi? Bu bir işaret mi? Saat gece 3 olsa bile uykum yok. Çok sıcakladığım için kazağımı çıkardım. Odamın ışığı kapalı ve açık pencereden hafif bir esinti geliyor. Elimi karışık saçımda gezdirirken onu ne kadar çok sevdiğimi düşünüyordum. Umarım diğerleri gibi beni terk etmez. Umarım beni böylesine bırakmaz. Umarım... Umarım beni seven birisi çıkar.