Karanlık bir gece, yıldızlarla dolu gökyüzü.
Kırık kalpli insanlar için harika bir gün...
Sevgisiz kalpler, evini arıyan evsizler için parlıyor yıldızlar.
Müziğin melodisi arındırıyor insanların ruhlarını...
Kalbi kırık zavallı Manolya... Yaprağı kopmuş, dalı kırılmış... Ne canı acımış, ne bağırmış... Gözleri dolu zavallı Manolya... Canımı acımış? Ölümün hasretini çeken zavallı Manolya... Kışmı gelmiş? Kar'ın altında donan zavallı Manolya... Yardım etmemişmi kimse ona?
Bir tatlı rüzgar esti, savurdu saçlarımı.
Ölümün nefesiydi bu...
O huzur dolu ses duyuldu bir daha, ne kadar da çok özlemişim yeni fark ettim...
"Manolya..."
Bir melodi gibi huzurlu, melankolik, aşık ediciydi sesi...
Sustum, konuşmadım. O konuşsun, koca Dünya sussun da sadece o konuşsun istedim...
Ben ömrümü adardım onu dinlemeye, sadece o konuşsa yeterdi...
"Manolya..."
Kırık kalpli güzel çiçek Manolya...
Susturdum aklımdaki düşünceleri anında, tüm hücrelerimle sadece onu dinlemek istedim...
Benden bir cevap alamayınca kadife gibi teniyle dokundu benim çatlamış ellerime...
"Manolya"
Dedi bir melodi gibi.
Açtım ağzımı sonunda;
"Söyle canımın içi"
Sesim melankolik çıkmıştı yine istemsizce.
"Gelecekmisin Manolya? "
Geleceğim canımın içi, dedi ruhum.
"Bugün değil,belki başka bir zaman" , dedi bedenim...
"O gün hangi gün Manolya?"
"Yıldızların ışığı söndüğü gün canımın içi. "
"Yıldızların ışığı sönermi hiç Manolya?"
"Sabah olduğunda elbet söner canımın içi"
"İyi geceler Manolya..."
Daha ben iyi geceler diyemeden bıraktı ellerimi ve rüzgar gibi ederek gitti.
Tatlı bir yel'di bu...
Ölüm'ü andıran bir yel'di...
Yarın görüşürüz canımın içi...
Oysaki ne çok sevmiştim seni...