Bir dansa kalktım o gece ölümle.
Ah, zavallı kalbim hala atmak istiyordu ama bencil ruhum ise şu kimsesiz bedenimden kopup gitmek için oldukça fazla heyecanlıydı...
Ah, ne yazık bana...
Ne kadarda yazık zavallı bana...
Sanki az sonra ruhumu alıp gitmeyecek gibi, ne kadar da narin tutuyordu bedenimi ölüm denen gerçek...
Ölmek bu kadar basit olmamalı Manolya... Ölüm zor olmalı Manolya... Ruhum, bedenimden bu kadar kolay kopmamalı... Ölüm denen gerçek bu kadar basit olmamalı... Daha acı vermeli Manolya... Ölüm daha çok acı vermeli insana... Bir insanın ruhu bedeninden bu kadar çabuk kopmamalı Manolya... Canım yanıyor... Hayır, yanmıyor... Aksine ölüm canımı yakmıyor...
Ölüm, dudaklarını kulağıma yakkaştırdı. Sanki ben narin bir Manolya'yımda beni incitmek istemiyor gibi...
Fısıldadı sesindeki ölüm huzuruyla;
"Benimle gelirmisin Manolya?"
Hayatımda hiç bu kadar huzurlu bir ses duymamıştım, ölümün huzuru olmalıydı bu, başka açıklaması yoktu...
Melankolik çıktı sesim istemsizce;
"Bugün değil... Belki başka bir zaman..."
Neden hayır demiştim ki?
Oysa ne kadarda çok hazırdım onunla gitmeye,
Ne kadarda çok hevesliydım onun huzuruna erişmeye,
Ne kadarda çok hevesliydim bir Manolya kadar narin bedenimi ve bencil ruhumu ona teslim etmeye.
"Eminmisin Manolya?", diye sordu aynı huzurla.
"Eminim." Dedim bir salak gibi.
Oysa ne kadar da hazırlamıştım kendimi onunla gitmeye.
Oysa ne çok sevmiştim bu huzuru...
"Kendine iyi bak Manolya... "
Bıraktı beni...
Bedenim, karanlık ve dipsiz bir kuyuya düştü...
Bıraktı beni...
Bıraktı beni...
Ölüm, bıraktı beni...
Oysaki ne çok sevmiştim onu...
