Bölüm 5

Gökyüzü o gün bir başka güzeldi. Güneş tüm ormanı ısıtacak kadar parlaktı. Ağaçların arasında saklanmıştı. Nefesi ,kalbini deliyordu. Bulunmak bazen eğlenceli bazense korkutucuydu. Ama hep onun tarafından bulunmak istemişti. Ablası onu hep bulurdu. "Bö! " Yaptı ağacın arkasından koşup ellerini Misty'e sararak. " Seni yine buldum." Gülüşü ormandaki kuş cıvıltıları gibi güzeldi. Aralarında sadece bir yaş vardı. Bu birbirlerine daha çok kenetlenmelerinin sebebiydi. Birbirlerine sahip çıkmışlardı. Misty ellerinden ayrılıp bir kahkaha attı. " Oyun daha bitmedi, Korvina." Diyerek kararlaştırdıkları ağaca doğru hızla koştu. Saçları dağılmış, kıyafeti çamur olmuştu. Ama umrunda değildi işte. Korvina da koşturuyordu. Ağaca ilk dokunan Misty olmuştu. Yorgunluktan yere çöktü. " Artık eve gitmeliyiz. Haydi, Misty mızıkçı Misty. " " Ne. Kaybettin diye hemen kaç. " " İstersen hep sen kazan, kaybeden ben olayım önemli değil ama şimdi eve gitmeliyiz. Bitkileri suya koymalıyız. " Misty , ayağa kalkıp kendi bitki dolu sepetini eline aldı. Beraber eve doğru yürüdüler. Korvina'nın kahverengi saçları örülüydü. Giydiği yeleği ve uzun çizmesinde çamur yoktu. " Hey, sen nasıl bu kadar temizsin? " Korvina güldü. " Ben bir Wizard'ım akıllım. Eve gidince azar işitmek istemezsen sen de kendini temizle. " ... Ormanda ilerlerken sesler duydular. Koşarak geldiklerinde Samantha'yı bir mağaranın yanında, yere yuvarlanmış buldular. Korkuyla yaklaşıyorlardı. Misty annesinin yanına çömeldi. " Anne, " Gözleri yaşlar içindeydi. " İyi misin , ne oldu? Lütfen, lütfen gözlerini kapatma. " Samantha'nın gözleri korkuyla bakıyordu. Ellerinin bir yere demirle bağlı olduğunu gördü. Korvina da korkmuş ve geziye gittikleri için pişmandı. " Seni kurtaracağım anne. "Dedi ve bir yol aradı. Demirin ucunun gittiği yeri takip etti. Bir çalılığın arkasına saklıydı. Korvina çok korkuyordu ama yapması gereken şeyi yapmalıydı. Çalılığın içinden çıkan adam demirin ucunu Korvina'ya salladı. Korvina başına çarpan demirle geriye, yere düştü. Annesi ve Misty'e yaklaştı. " Ne yapabilirim? Kim o? " Dedi Misty, sesi titrek ve güçsüzdü. Adam saldırmaya geçerken Korvina yerdeki dallara gücünü uyguladı. Dallar eğrilip büküldü ve en sonunda büyüyerek adamı sardı. Yalvarışları havaya karışıyordu ama Korvina bunu önemsemiyordu. Asla da önemsemezdi. Ölümcül çiçeklere acımaz , başını keserdi. Misty ayağa kalkıp adamın elinden düşen anahtarı aldı. Hızlıca annesinin yanına gelip demirlikleri açtı. Ama her şey yeni başlıyordu . ormanın içinden diğer kılıçlı adamlar saldırıya geçti. Misty, Korvina ve Samantha büyüleriyle savundular. Samantha her ne kadar yaralı olsa da savaşıyordu. Birkaç adam yere fırlarken , bazırları yanıyor, bazıları ise orman tarafından yutuluyordu . Biri vardı. Misty yorgunluktan yere düşmüştü . Gücünü hiç bu kadar çok kullanmamıştı. Birisi elindeki kılıcı savurdu. Samantha uzaktaydı. Korvina savaşıyordu. Misty bir şey yapamadı. Gözleri kılıcın gümüş sivri yerine takılı kalmıştı. Zaman durmuştu sanki. İlk darbe koluna geldi. Kanın kırmızı damlaları toprağa düştü. Adamın yüzü seçilmiyordu. Sadece boynunda derin bir iz vardı. İkinci kılıç darbesi gelirken Korvina kılıca saldırdı. Çekişme öyle hızlıydı ki Misty yaşadıklarına anlam veremiyordu. Korvina ailesi için savaşırken Misty pısırıklığı yüzünden kendinden nefret etti. Kalan diğer savaşçılar Korvina'yı sardı. Misty o zaman ayağa kalktı. Tüm gücüyle rüzgarı onlara savurdu ama zırhlardan geçmiyordu. Koşarak ittirmeye, bağırarak onu bırakmaları için çabaladı. Samantha da fark ettiğinde çok geçti. Korvina'yı arabaya bağlayıp yola koyuldular. Misty ve Samantha peşlerinden koştu. " Hayır! O bunu hak etmiyor! Sizi pislik herifler, bırakın ablamı! " Araba uzaklaştıkça küçüldü, küçüldükçe her umut kırıntısı yok oldu. Yere çöküp ağladı. Biraz önce avazı çıktığı kadar bağırırken şimdi içi içine ağlıyordu. Sesi çıkmıyor ama çok canı yanıyordu. Samantha Misty'e sarıldı. Ağladı... Korvina Misty'i hep bulurdu. Yardıma ihtiyacı varken hep onun için oradaydı. Şimdi sıra Misty'deydi. Bu sefer ablasını bulacaktı. O gün güneş her yeri ısıtırken bir onların kalbini dondurmuştu. O buz hiç erimedi.