tüm anılarım yansın istedim,ama hayat anılarımı değil beni yakmayı seçmişti küçük bedenim çok darbe almıştı,çoğu kez ölmek istedim ruhum bedenimi terk etsin ve bu acı bitsin istedim ama bilmediğim birşey vardı biten acılarım değil ,bendim!
Salon'da oturuyorduk Selim'i korumalar götürmüştü herkes sinirliydi ,yine herkes benden bir cevap bekliyordu haklıydılar ama benim yaşadıklarım kolay değildi kolay kolay anlatamıyordum aklıma gelince bile boğazım düğümleniyordu cektiğim işkenceleri anlatamıyordum konuşunca ölücek gibi oluyordum
Eskiden olsa ölmek için elimden geleni yapardım ama demirhanlar'dan sonra ölüm korkunç geliyordu,biliyordum İstanbul beni bir türlü kabul edemiyordu ben sonumu iyi biliyordum o bir zamanlar istediğim ölüm şuan korktuğum ölüm benim gerçeğim olacaktı.
Ellerim sıcak ellerle buluştu eğmiş olduğum başımı kaldırdım demir abim karşımda dizlerinin üzerine çökmüştü"bu sabah konuştuğumuz konu"
Psikiyatriden bahsediyordu
"Yarın gidelim tamamı abim" anlamıştı anlatamadığımı,canımın yandığını abim anlamıştı sustum bu benim için evet demekti.
Kimse sormamıştı"bir ölüm daha" ne demekti? daha önce kim ölmüştü? benim neyden korktuğumu kimse sormamıştı çünkü korkuyorlardı alıcakları cevap benim gibi onlarıda yıkacaktı
Akşam olmuştu herkes odasına çekilmişti bende dahil
Yatağıma uzanmış tavana bakıyordum düşünüyordum
Eski evim, kendime ait olan evimde çığlık çığlığa ağladığım günleri düşündüm ,ben kimim? neden bunları yaşadım? diye ağladığım geceleri düşündüm
Benliğimi ,kim olduğumu bulmuştum fakat yine aynı acı içinde kıvranıyordum sorular farklıydı ama acı aynıydı
Gözümden akan yaş yastığımı ıslatmıştı nefesim kesiliyordu,yatakta doğruldum üzerimdeki bataniyeyi çektim üzerimden tıpkı eski günlerdeki gibi aynanın karşısına geçtim yüzüme baktım sonra gözlerimi aşağıya indirdim üzerimde şortlu takımım vardı bacaklarıma,kollarıma ,boynuma baktım eskiden morluklar, kemer izleri ,yanık izleriyle dolardı sonra selim en iyi ilaçları melhemleri getirirdi izlerden geriye kalan tekşey ruhumdaki izlerdi şimdi oralarda izler yoktu ama acıları hala vardı gözlerimden yaşlar akmaya devam ediyordu ayaklarım benden bağımsız odamı terk etti merdivenlerden aşağıya indim nereye gidiyordum bilmiyorum o kadar yavaş gidiyordum ki beynim hayır gitme diyordu ama ayaklarım beni dinlemiyor ve bodrum katına gidiyordu birden durdum bodrum katında kapının önündeydim elim kapının koluna gitti bedenim titriyordu yüzleşicektim, anılarımda boğulucaktım belkide ölücektim ama yüzleşicektim kapıyı açtım içeriye girdim kapı kendiliğinden kapandı etrafa baktım etrafımda döndüm sonra durdum ama etraf dönmeye devam etti sesler geliyordu
"biraz Bodrum'da kalda aklın başına gelsin"yere itildim bacaklarım soğuk zeminde sürtüldü
"Işıkları açmıyorsunuz,yemek,su hiçbir şey vermiyorsunuz aç kalsında evden kaçmak nedir görsün" sonra sertçe bodrumun kapısı kapandı yere bakıyordum kapı kapanınca hızla kapıya baktım ayağa kalkıp kapıya koştum"baba,baba bırakma beni burda nolur baba" yine yalvarıyordum hıçkırıklarımı herkes duydu ama sağır taklidi yaptılar bir kaç saniye sonra ışıklar kapandı çığlık attım karanlıktan hep korkardım çünkü karanlık benim her zaman cezamdı bacaklarım beni taşıyamadı ve yere düştüm çığlık çığlığa bağırdım "açın kapıyı,beni burda bırakmayın öldüründe kurtulayım" hıçkırıklara boğuldum
Bodrum'un ışıkları kapandı heryer zifiri karanlıktı bodrum karanlıkta boğuluyordu, bende Bodrum'da boğuluyordum bacaklarım beni taşıyamadı ve yere düştüm bacaklarım yerde sürtüldü etrafa baktım " baba kurtar beni"fısıldadım boğazımdaki düğümler inadıma daha da çoğaldı ellerim saçlarıma gitti çekiştirdim ağladım daha çok bağırdım ağladım ellerimle yüzüme vurdum tokatladım kendimi sonra kollarımı tırnakladım canım yansın istedim sanki az yanmış gibi daha çok yakmak istedim yaşadığımı anlayayım diye daha çok vurdum kendime ellerimi yere vurdum hıçkıra hıçkıra ağladım
" Çok canım yanıyor Allah'ım nolur bitsin bu acı bitsin"
Kollarımı kendime sardım az önce kendime vurduğum ellerimle sevmeye çalıştım kendimi en çok bunu isterdim sevilmek ama yine acı çektim kendime sardığım kollarım bile zarar verdi bana tırnaklarımı batırdım kollarıma bağırarak ağladım nefesim kesiliyordu ama inadına daha çok bağırdım canım daha çok yandı ben yaşamak istedim ama anladım ki yaşamak benim kurtuluşum değildi selim'den kurtulunca yaşarım sandım ama ben her türlü ölüyordum
babam yine birşeye sinirlenmişti saçlarımdan tutup Bodrum'a atmıştı saatler geçmişti ağlamalarım durmuş bir köşede oturuyordum birden kapı açıldı irkildim kafamı kaldırıp kapıya baktım selim amca gelmişti kurtarıcaktı belki beni "Aslı iyimisin" başımı olumsuzca salladım"iyi olacaksın " beni kurtarıcak sanıp mutlu olmuştum Bodrum'un kapısı kapandı ve kilitlendi ne olduğunu anlamamıştım selim amca beni burdan kurtarmaya gelmişti neden kapı kilitlenmişti
"Gel yanıma " ayağa kalkıp yanına gittim üzerime doğru adımladı sırtım duvara çarptı" selim amca napıyorsun"
"şşştt korkma selim amca yok selim var sadece biraz eğleneceğiz" dedi kollarımdan tutup yere fırlatı çığlık attım üzerime geldi ve oturdu kurtulmak için çırpındım
ama nafileydi küçük bedenim onu durdurmaya yetmiyordu" yapma yalvarırım yapma selim amca bırak beni nolur" kollarımı iki yandan sabitledi Selim'in ilk tecavüz girişimi bodrumdu,burası benim acılarıma şahit olan ilk yerdi en büyük dayaklarıda burda yerdim,aç kalırdım tecavüz edilirdim o gün benim çığlıklarımı yine kimse duymamıştı hep böyle olurdu zaten kimse duymazdı çığlıklarımı herkesin kulağı bir bana sağır olurdu ilk Bodrum'da öldüm sonraki acı çekişlerimdi
Yerde uzanmış ağlıyordum kollarımı kendime sarılmıştım.
Bodrum'un kapısından sesler geldi kapı açıldı içeriye biri yada birileri girdi sırtım kapıya dönüktü ağlamalarım devam ediyordu biri vücuduma dokunduğu dakika bağırdım" bırak,bırak yalvarırım dokunma bana, yapma canım acıyor yeter dayanamıyorum selim bırak beni"
Gözlerimin önünde demir abimi gördüm ama o yüz Selim'in yüzüne dönüştü ,karşımda selim vardı sanki gözlerimi kapatım ,ağladım"bırak beni"sesim kısık selim beni kucağına aldı ayağa kalktı" bırak beni,bırak yapma dokunma bana canım acıyor,yapma yalvarırım selim yapma dokunma bana" çığlık çığlığa bağırdım ağladım canım acıdı ama demir abimin de canının yandığını bilmiyordum gözlerim kapalıydı kullaklarım hiçbir şey duymuyordu
DEMİR
Demir odasında bugün olanları düşünüyordu çok canı yanıyordu kardeşinin canının yandığı zamanları düşündü neler yaptılar bildikleri bu kadar acıtı canlarını Aslı daha ne yaşamıştı sesler duydu ağlama sesleri hemen odasından çıktı Aslının odasına koştu annesi babası sarp Alp herkes burdaydı içeriye baktı Aslı odasında yoktu ağlama sesleri nerden geliyordu" kızım nerde fatih" diye ağlamaya başladı annem aşağıdan geldiğini fark ettim koştum alt kata zemin katı hemen inceledim yoktu nerdeydi bu kız sesin daha da aşağıdan geldiğini fark ettim çığlıklar ağlama sesleri artı korktum arkamdan ailem geldi koştuk aşağıya Aslının Bodrum'da ne işi vardı neden orda ağlıyordu korktuk başına birşey mi? geldi
Bodrum'a indiğimizde yerde yatan kardeşimi gördüm kıvranıyor acı çekiyordu yanına adımladım yere çöktüm gözleri kısıktı vücudu burdaydı ama ruhu geçmişindeydi kardeşimin geçmişi onu öldürüyordu koluna dokundum
"bırak,bırak yalvarırım dokunma bana, yapma canım acıyor yeter dayanamıyorum selim bırak beni" bu sözleri beni yıkıma uğratı canım yandı kardeşim beni selim şerefsizi sandı ruhum can çekişti sanki ruhum bedenimi terk etti ve ben öldüm ,hem ağlıyordu bende sayıklıyordu
"bırak beni" yapma güzelim öldürme beni bu acıyı yaşatma dedim içimden soğuk zeminden kaldırdım onu
"bırak beni,bırak yapma dokunma bana canım acıyor,yapma yalvarırım selim yapma dokunma bana" dayanamadım kardeşim için ağladım erkekler ağlamaz diyenlere inat kardeşim için ağladım annem arkada sarpa sarılmış sessizce ağlıyordu evdeki herkes sessizce Aslı için göz yaşı döküyordu
Aslının odasına götürdüm yatağına bıraktım gözlerini araladı "Bodrum beni öldürüyor" dedi Aslının acı geçmişinde bodrum büyük bir rol oynuyordu bu bariz ortadaydı bu kadar korktuğu alana ise neden gittiğini anlamadım benim kardeşime kimler ne yapmıştı
Kendinde değildi eli karnına gitti okşadı orayı korktum aklıma olmasını istemediğim şeyler geldi Aslı yatakta kıvranıyor ve karnını tutuyordu karnı mı ağrıyor diye düşündüm saçmalamak istedim
"Bir can daha veremem"
DEMİRHANLAR
Aslının son sözü herkesi şoka uğratmıştı selim bir candan bahsediyordu ama Aslı kimin canınından bahsediyordu Zeynep korkuyla kızının yanına gitti yatağa oturdu önce saçlarını okşadı demir yataktan kalktı ve annesini izledi Zeynep kızının ellerini öptü kollarına baktı hep kendini yaralamıştı Aslı Zeynep acıyla inceledi kızını sonra kızının elini karnından kaldırdı yatağa bıraktı ve üzerindeki pijamanın eteklerini yukarıya çekti gördüğü yara iziyle elini ağzına koydu Zeynep bu yaranın ne anlama geldiğini çok iyi anlamıştı can çekişti Zeynep kıvrandı bağırmadı onun çığlıkları içindeydi sessizce ağladı can cekişerek sesler cıkardı herkes korktu ne olmuştu Zeynep ne görmüştü "hayır,hayır yapmamış olun benim kızıma naptınız ,naptılar fatih öldürmüşler"
Zeynep kızıyla aynı acıyı çekmişti ve nefret etmişti bu durumdan fatih zeynebi tutu kaldırdı yataktan kollarını karısına sardı herkes Aslının karnındaki izi gördüler
Ama kimse Zeynebin anladığı şeyi anlamadı
Zeynebin kızı evlat acısı çekmişti ama bunu sadece Zeynep anlamıştı
________________________
evet yeni bölüm biraz kasvetli ama olsun artık biraz gerçekler ortaya çıkmalıydı
sizce Demirhan ailesi gerçeği öğrenince neler olucak
yorumlarinizi bekliyorum
