Bölüm 2

Koridorlar sessizdi ama tuhaf bir gerginlik havada asılıydı. Aras, Lena, Demir, Kai ve Vera, sınıfın köşesinde birbirlerine bakarken nefeslerini tutuyordu. Dışarıdan garip, boğuk homurtular geliyordu; zombilerin sesleri artık daha belirgindi. Her biri birbirinin gözlerinde korkuyu görebiliyordu, ama kaçacak bir yol yoktu.“Biz… biz buradan çıkmalıyız,” dedi Vera, sesi titreyerek. “Ama kapılar… hepsi kilitli.”Demir, sınıfın camına yaklaştı. Pencereden dışarı bakınca koridorun hemen köşesinde bir grup hareket eden bedeni gördü. Aras sessizce arkasından geldi.“Onlar… bekliyor,” dedi Aras. “Ama biz bir plan yapabiliriz. Hala zamanımız var.”Lena, çantasından bir çekiç çıkardı ve Demir’e uzattı. “Bunlar işe yarayabilir. Eğer biri saldırırsa…”Her şey sessizdi, ama sessizlik bir anda parçalandı. Uzaktan gelen tiz bir çığlık, kalplerini duracakmış gibi çarptırdı. Kai, panikle kapıya koştu ve kilidi kontrol etti; boşunaydı. Kapılar sıkı sıkıya kilitlenmişti.“Pencere!” dedi Demir. “Ama aşağı düşebiliriz.”Vera, sınıfın arkasındaki küçük bir merdiveni fark etti. “Belki buradan kaçabiliriz, ama hızlı olmalıyız. Sesleri duyuyorlar.”Hepsi sessizce merdivene yöneldi. Adımlarının her biri sanki koridordaki sessizliği daha da büyütüyordu. Merdivenin altına yaklaştıklarında, birden gölgeler arasında bir hareket fark ettiler.Lena, nefesini tuttu. “Orada bir şey var…”Ama o “şey”, insan değildi. Zombilerden biri, acımasızca onların yolunu kesti. Sıçradı ve Demir’i yakaladı.“Demir!” Aras bağırdı ama bir şey yapamadı.Demir, arkadaşlarının gözleri önünde elinden kurtulmaya çalıştı ama zombinin pençeleri güçlüydü. Bir çığlık, sınıfın içinde yankılandı ve sonra sessizlik.“K—kalkmalıyız, şimdi!” Vera titreyerek bağırdı.Geri kalan dört kişi, merdiveni hızla tırmandı ve çatıda küçük bir çıkış buldular. Dışarı baktıklarında okulun arka bahçesinin perili bir sessizlikle onları beklediğini gördüler.Kai, “Hayatta kalmak için birlikte hareket etmeliyiz,” dedi. “Artık bölünemeyiz.”Lena, gözyaşlarını silerken başını salladı. “Demir… affet bizi.”Geceyi üstlerinden bir karanlık battaniye gibi sardı. Zombilerin ulumaları, okulun içinde ve dışında yankılanırken, arkadaşlar birlikte kaçacak bir yol aramaya devam ettiler. Ama artık bildikleri bir şey vardı: okul güvenli değildi ve her adım, ölümle dans etmek anlamına geliyordu.