Bölüm 4

İki Yıl Önce – Ravenwood Malikanesi Hava bugün olduğu gibi yine çok sakindi. Güneş batmak üzereydi ve malikanenin bahçesi renkli fenerlerle süslenmişti. Julian’ın kız kardeşi Lily, üzerinde beyaz elbisesiyle on sekizinci yaş gününü kutlayacağı için heyecanlıydı. Pastasındaki mumları üflemek için abisinin yanına geldiğinde, Julian’ın gözlerindeki o tuhaf, sinsi parıltıyı fark etmemişti. "Hadi ama Lily," dedi Julian, elindeki kamerayı kardeşinin yüzüne doğru tutarak. "Bu özel bir an. Arkadaşların senin için bodrum katındaki oyun odasında büyük bir sürpriz hazırladı." Lily, abisine güvenerek merdivenlerden aşağı indi. Ancak kapı açıldığında içeride balonlar veya konfetiler yoktu. Julian’ın en yakın beş arkadaşı; Liam, Mark ve diğerleri oradaydı. Yüzlerinde eğlenmekten uzak, vahşi bir ifade vardı. Julian kamerayı sabit bir köşeye yerleştirdi. Kırmızı ışık yanıp sönmeye başladı: KAYIT. Lily kaçmaya yeltendiğinde Liam onu kolundan yakalayıp koltuğa fırlattı. Lily’nin çığlığı bodrumun taş duvarlarında yankılandı ama yukarıdaki yüksek sesli müzik bu çığlığı yutuyordu. İşte o an, insanlığın bittiği yerdi. Beş erkek Lily’nin üzerine çullanırken, Julian odanın köşesinde durmuş, elindeki kadehi yavaşça sallayarak izliyordu. Hiçbir şey yapmadı. Sadece izledi. Kız kardeşi acı içinde haykırırken, odadaki diğer kızlar ve Julian bir ağızdan tempo tutmaya başladılar. Lily’nin yalvarışları, onların alaycı korosu altında eziliyordu: "İyi ki doğdun Lily... İyi ki doğdun Lily..." Julian kameraya yaklaştı, merceğe doğru sırıttı ve fısıldadı: "İyi ki doğdun kardeşim. Bu geceyi asla unutmayacaksın." Lily’nin beyaz elbisesi yırtılmış, hayalleri paramparça olmuştu. Gözleri kapının aralığında birini aradı: Annesini. Ama annesi o sırada yukarıda, çocuklarının "eğlendiğini" sanarak mutfakta pasta kesiyordu. O gece o odada sadece bir genç kızın onuru değil, bir ailenin ruhu öldü. Julian, kamerayı kapattığında Lily artık nefes alan bir ölüydü. Ve Elias... O gece Lily'yi kurtarmaya çalışan ama Julian'ın adamları tarafından darp edilip susturulan o çocuk, her şeyi görmüştü. Günümüze Dönüş... Julian, malikanenin salonunda ekranın karşısında titrerken, geçmişin bu sahneleri gözlerinin önünden bir film şeridi gibi geçti. Ekrandaki görüntü karardı ve o boğuk ses tekrar duyuldu: "Kamera hâlâ kayıtta, Julian. Ve bu sefer yönetmen benim."