Ertesi sabah...
Maison Noir'ın ortak çalışma alanı beklenmedik şekilde sakindi.
En azından...
Lara içeri girene kadar.
Kapıyı omzuyla iterek açtı.
Elinde üç kahve, iki poğaça, bir simit ve sıkışmış bir telefon vardı.
"Düşürüyorum!"
İpek başını kaldırdı.
"Neyi?"
"Hepsini!"
Tam o anda telefon omzundan kaydı.
Refleksle tutmaya çalışırken kahvelerden biri havalandı.
Kerem tam kapıdan giriyordu.
Kahve doğruca ona doğru geliyordu.
Kerem bir adım yana çekildi.
Bardağı tek eliyle havada yakaladı.
Salonda üç saniyelik sessizlik oldu.
Lara şaşkınlıkla gözlerini açtı.
"...Vay."
Kerem bardağı uzattı.
"Kahven."
Lara bardağı aldı.
"Teşekkür ederim."
Sonra durdu.
"Bir dakika."
Kerem kaşını kaldırdı.
"Ne?"
"Sen bunu nasıl tuttun?"
"Bilmiyorum."
"Film sahnesi gibiydi."
Ege uzaktan seslendi.
"Ben olsam kesin üstüme dökülürdü."
İpek başını salladı.
"Ben de."
Lara ciddi ciddi Kerem'e baktı.
"Tamam."
"Neye tamam?"
"Bugün seni biraz daha az sinir bozucu buluyorum."
Kerem gülümsedi.
"Bu da iltifat sayılır."
---
Yaklaşık bir saat sonra...
Elena yine elinde tabletiyle içeri girdi.
Herkes aynı anda ona baktı.
Lara iç çekti.
"Yine görev."
Elena gülümsedi.
"Evet."
"Ben hissetmiştim."
Elena masaya küçük kartlar bıraktı.
"Bellanova, ekiplerin birbirini ne kadar tanıdığını görmek istiyor."
Lara kartlardan birini aldı.
"Test mi olacağız?"
"Bir oyun."
İpek heyecanlandı.
"Bu güzel."
Kerem kartı çevirdi.
Üzerinde şu yazıyordu:
**'Partneriniz hakkında soruları cevaplayın. En çok doğru bilen ekip ödül kazanacak.'**
Lara kıkırdadı.
"Biz kesin sonuncu oluruz."
Kerem omzunu silkti.
"Belki."
---
İlk soru...
Elena yüksek sesle okudu.
"Partnerinizin en sevdiği renk."
İpek hiç düşünmeden yazdı.
"Mavi."
Ege de aynı anda yazdı.
"Beyaz."
Kâğıtlar açıldı.
İpek gerçekten beyazı seviyordu.
Ege ise maviyi.
İkisi de doğru bilmişti.
Lara kalemini çevirmeye başladı.
"Kerem..."
"Efendim?"
"En sevdiğin renk?"
"Onu yazman gerekiyor."
"Bilmiyorum."
"Tahmin et."
Lara düşündü.
"Siyah."
Kerem güldü.
"Çok klişe."
"Peki ne?"
"Lacivert."
Lara suratını buruşturdu.
"İkisi aynı şey."
"Değil."
"Benim için aynı."
---
İkinci soru...
"Partnerinizin çocukken en büyük korkusu."
İpek duraksadı.
Ege de düşündü.
Sonunda cevaplarını yazdılar.
İkisi de yanlış çıktı.
Birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.
Lara ise kalemini masaya bıraktı.
"Kerem."
"Ne?"
"Senin çocukluk korkunu nereden bileyim?"
"Tahmin et."
"Matematik."
Atölye kahkahaya boğuldu.
Kerem başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Peki ne?"
"Kaz."
Lara'nın yüzü ciddileşti.
"...Ne?"
"Kaz."
"Şu 'gaak gaak' yapan mı?"
"Evet."
Lara beş saniye sustu.
Sonra kontrolsüzce gülmeye başladı.
"Sen..."
Kahkahasının arasında konuşmaya çalışıyordu.
"...Koskoca CEO..."
"...kazdan mı korkuyorsun?"
Kerem utana sıkıla omuz silkti.
"Çocukken peşimden koşmuştu."
Lara artık sandalyeye tutunarak gülüyordu.
İpek'in gözlerinden yaş gelmişti.
Ege bile kahkahasını gizleyemiyordu.
Lara nefes nefese kaldı.
"Tamam."
"Gülme artık."
"Söz veremem."
---
Sıra Kerem'e geldi.
"Partnerinizin en sevdiği tatlı."
Kerem düşündü.
"Lara'nın..."
Bir anda aklına geldi.
"Cheesecake."
Lara şaşkınlıkla baktı.
"Nereden bildin?"
"Geçen hafta otelde üç dilim yemiştin."
Lara birkaç saniye konuşamadı.
"Sen..."
"Beni dinlemiyor sanıyordun."
"Dinlemiyormuş gibi görünüyorsun."
"Öyle görünmek bazen işe yarıyor."
Lara ilk kez hafifçe utandı.
İpek bunu görünce sırıtmaya başladı.
---
Son soru...
Elena kartı kaldırdı.
"Partnerinizin en büyük hayali."
İpek ile Ege uzun uzun düşündüler.
Lara da ilk kez ciddileşti.
Kimse konuşmuyordu.
Birkaç dakika sonra cevaplar açıldı.
İpek ve Ege'ninki birbirine çok yakındı.
Sonra Lara ile Kerem'in cevapları açıldı.
Kerem yazmıştı:
**"Kendi tasarladığı bir koleksiyonun dünya çapında sergilenmesi."**
Lara donup kaldı.
Bu...
Gerçekten de en büyük hayaliydi.
Lara ise Kerem için şunu yazmıştı:
**"Babandan daha iyi bir CEO olmak."**
Bu kez şaşıran Kerem oldu.
İkisi de birbirine baktı.
İlk kez...
Hiçbiri konuşamadı.
Elena gülümsedi.
"Tebrikler."
"En yüksek puanı Lara ve Kerem aldı."
İpek alkışlamaya başladı.
"Eee..."
"Daha birbirinizi tanımıyormuşsunuz hani?"
Lara boğazını temizledi.
"Şans."
Kerem gülümseyerek başını salladı.
"Kesinlikle."
Ama ikisi de bunun sadece şans olmadığını içten içe biliyordu.
Ve bunu kabul etmeye de henüz hazır değillerdi.