Bölüm 1

Karlı bir dağ köyünün sessizliğini yırtan sancı sesleri, gecenin içini parçalıyordu. Barzanilerin konağında kandiller yanıyor, kadınlar telaşla su ısıtıyor, dua ediyordu. Evin direği sayılan Zelal Hanım, doğum yatağında kıvranıyor, her sancıyla birlikte bir dua, bir umut daha dökülüyordu dudaklarından.O, Azad Barzanî’nin göz bebeğiydi. Yıllar önce ailesine karşı çıkıp onunla kaçmış, aşkı için dünyayı göze almıştı. Azad, ona hem sevgiyle hem saygıyla yaklaşırdı; “Zelal’im” dedi mi, gözlerinin içi gülerdi. Ondan üç evlatları olmuştu: Nevroz, Adar ve Baran. Ama içlerinde hep bir eksiklik kalmıştı. Zelal, her defasında, “Bir kızım olursa adını Avjin koyacağım,” derdi. “Avjin… Sevda demek. Benim içimdeki yangının adı o olacak.”O gece, Azad konağın dışında dolanıp duruyordu. Elleri titriyor, dualar karışıyordu nefesine. “Allah’ım, yeter ki Zelal’im sağ kalsın,” diyordu. Oysa kader çoktan yazılmıştı.Bir anda odadan bir bebek ağlaması yükseldi — ince, narin ama güçlü bir ses… O ses, Azad’ın kalbine hem umut hem korku düşürdü. Kapıyı çaldı, içeri girdiğinde ebeler başlarını eğmişti. Kadınlardan biri elindeki küçük kundağı uzattı.“Azad Ağa… Kızınız oldu.”Azad’ın gözleri doldu, dudaklarından sessizce bir “Elhamdülillah” döküldü.Ama sonra o sessizliğin içinden bir fısıltı geldi:“Zelal Hanım… gitmekte, Ağa…”Zaman o anda durdu. Azad’ın dizlerinin bağı çözüldü. Zelal, kan ter içinde, yastığa yaslanmış haldeydi. Dudakları solgundu ama gözleri hâlâ o bildik sıcaklığı taşıyordu. Azad yanına koştu, elini tuttu.“Zelal’im… bak, Avjin’in doğdu. Bak, gözlerini aç, sevdan burada…”Zelal zorlukla başını çevirdi. Ebe, minicik kundağı yanaştırdı. Kadın, bütün gücünü toplayarak bebeğine baktı. Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Dudakları aralandı, sesi neredeyse bir nefes gibiydi:“Avjin… benim sevdam…”Ve o son nefeste, bir anne susarken bir bebek ağlamaya başladı.O gece dağlarda rüzgâr bile ağladı. Azad Barzanî, sevdiği kadının elini bırakmadı sabaha kadar. Bebeği kucağına alıp Zelal’in yanına koydu.“Bu çocuk senin nefesinle yaşayacak, Zelal’im. Adı Avjin… Senin sevdanın adı.”Dışarıda sabah ezanı yankılandığında, köyün üstüne ince bir kar serildi.Bir kadın toprağa düşerken, bir sevda yeniden doğuyordu.