Gece boyunca bir o yana, bir bu yana dönüp durdum. Kafamın içinde sürekli John'un sözleri yankılanıyordu. Gecenin zifiri karanlığında dönüp dururken, sonunda sabah oldu.
Yatağımdan kalkıp elimi yüzümü yıkadım. Pijamalarımı çıkarıp bikinimi giydim, üzerine de şortumu geçirdim. Kahvaltı yapmak için mutfağa indiğimde annemle teyzemin evde olmadığını fark ettim. Pek umursamadım. Dolaptaki malzemelerle kendime bir sandviç hazırlayıp hızlıca yedim. Ardından havlumu alıp denize doğru yürüdüm. Sahile vardığımda şortumu çıkarıp kendimi hiç düşünmeden denizin serin, dalgalı sularına bıraktım.
Kafamı kaldırdığımda, kumların üzerinde oturmuş beni izleyen Daniel'i gördüm. Sudan çıkıp ona doğru yürüdüm. Islak saçlarımdan süzülen damlalar omuzlarıma düşerken gülümseyerek yanına oturdum.
"Günaydın, Dany." dedim.
Daniel gülümseyip bana baktı.
"Sana da günaydın, Olivia."
Bir süre sessizce yüzümü inceledi. Kaşlarını hafifçe çatıp meraklı bir ifadeyle konuştu.
"Galiba bu gece pek iyi uyuyamamışsın. Gözlerin biraz şişmiş."
Gülümseyerek ayağa kalktım, şortumu üzerime geçirirken istemsizce gözlerime dokundum.
"Evet... Sanırım pek uyuyamadım." dedim omuz silkip. "Ama boş ver, önemli değil."
Tekrar kumların üzerine oturduğum sırada Daniel ayağa kalktı.
"Ben bir Emma'yla William'a bakıp geleyim. Sen burada bekle, hemen dönerim." dedi.
"Görüşürüz." dedi ve sahilden uzaklaştı. Ben de kendimi yumuşacık kumların üzerine bıraktım. Gözlerimi kapatıp güneşin tenimi ısıtmasına izin verdim. Tam huzurun tadını çıkarmaya başlamıştım ki yüzüme düşen soğuk su damlalarıyla irkilerek gözlerimi açtım.
Karşımda, denizden yeni çıkmış John duruyordu. Islak saçlarından süzülen damlaları bilerek yüzüme doğru savurmuştu. Yüzünde her zamanki o muzip gülümseme vardı. Bana doğru eğildiği anda ela gözleri mavi gözlerimle buluştu. O an zaman sanki birkaç saniyeliğine durdu.
Dudaklarının kenarında beliren o gamze... Gülünce yüzüne öyle yakışıyordu ki, istemesem de gözlerimi ondan alamadım. Güneşin ışıkları ıslak saçlarının arasından süzülüyor, tenindeki su damlaları parlıyordu. Kalbim, anlam veremediğim bir şekilde hızlanmıştı. Sinir olmam gerekirken, onu izlemekten kendimi alamıyordum. O gülümseme... İnsanın aklını başından alacak kadar tehlikeli derecede tatlıydı.
Refleksle yerimden doğrulup kaşlarımı çattım.
"John!"
O ise kahkaha atarak iki adım geri çekildi.
"Ne var? Güneşte eriyordun, biraz serinletmek istedim."
Elime bir avuç kum alıp ona doğru savurdum. Kumların bir kısmı omzuna isabet edince sahte bir şaşkınlıkla göğsünü tuttu.
"Vay canına... Şiddete mi başvuruyoruz?
Sinirle karışık gülümsemeyle
"Hak ettin."
Dedim dudaklarındaki gülümseme bir an bile kaybolmadı. Kollarını göğsünde birleştirip başını hafifçe yana eğdi.
"Sinirlenince daha komik oluyorsun."
"Komik değilim."
"Bence öylesin."
Gözlerimi devirip tekrar havluma uzanacakken, John bir anda yanıma çömeldi. Yüzündeki o alaycı ifade yerini meraklı bir bakışa bıraktı.
"Bu arada... Daniel'le uzun uzun ne konuştunuz?"
Sorusu beklemediğim kadar ani gelmişti.
"Neden merak ettin?"
İç çekrek cevap verdi
"Merak etmedim."
Gülerek
"Öyle mi?"
İnadıma giderek
"Öyle."
Dedi dudaklarımın kenarında küçük bir gülümseme belirdi.
"O zaman söylememe gerek yok."
John birkaç saniye sessiz kaldı. Gözlerini kaçırıp denize baktı, sonra omuz silkti.
"Söyleme o zaman."
Tam kalkıp gideceğini düşünürken arkamdan tekrar konuştu.
"Bu arada..."
Arkamı döndüm.
"Bugün voleybol maçı yapıyoruz. Eğer kaybetmek istemiyorsan benim takımımda ol."
Kendinden emin tavrı yüzünden istemsizce güldüm.
"Buna sen karar vermiyorsun."
Sırıtrak cevap verdi
"Emin misin?"
Kendimden emin bir şekilde
"Kesinlikle."
Dedim John gülümseyip geriye doğru yürümeye başladı.
"Görürüz, Oliviacım."
Sonra arkasını dönüp arkadaşlarının yanına doğru koştu.
Ben ise onu gözden kaybolana kadar fark etmeden izledim. İçimde oluşan o garip heyecana hâlâ bir isim veremiyordum. Ama bildiğim tek bir şey vardı...
John'un olduğu hiçbir an, sıradan geçmiyordu.
