"Egem!" Diye bağırdı arkamdaki ses. Gözlerimdeki korkuyu gören özgür ise nedenini anlamamıştı.
Duymazlıktan gelip bir adım atmıştım ki beni takip edip evimizi bulabileceğini düşününce yavaşça ona doğru döndüm. Küçük egemi terkeden kişiye... babama...
"Kızım!" Diye bağırarak hızlı adımlarla yanıma geldi. Alkol kokuyordu. Her zamanki gibi...
Ben geri çekilince duraksadı. "Kim bu egem?" Dedi özgür ona bakarken.
Babam diyemedim, dilim varmadı.
"Babasıyım." Dedi boş bir gururla. Tekrar bana yaklaşacaktı ki özgür önüme geçti.
"Kız istemiyor belli ki seni, niye yaklaşıyorsun hala?" Dedi özgür.
"Kızım istemiyor musun beni?" Dedi duygulu bir şekilde ama bir o kadar da duygusuz bir şekilde.
"Kızın falan değilim ben senin!? Defol git rahat bırak bizi!" Diye bağırdım.
"Annenle abinin canı cehenneme! Ben seni istiyorum!" Dedi o da bağırarak.
"Ne diyorsun lan sen!?" Dedi hepimizden daha gür bir şekilde bağırarak. "Bas git delirtme adamı." Omzundan ittirdi.
"Ne yapıyorsun lan sen!?" Diyerek o da özgürün omzundan ittirdi.
Özgürün koluna dokundum "yapma sakın, başına bela alma." Dedim.
"Ayakta zor duruyor zaten, bir de vurursam hastaneyi boylar." Dedi.
Elini uzattı bana doğru "hadi kızım gel gidelim. Mutlu bir hayat yaşayalım." Dedi.
"Annem sana o mutlu yaşamı sunduğu halde terk ettin gittin bizi! Şimdi şu haline bak! Seninle mutlu olacağımı bilsem bile ailemi bırakıp seninle gelmem! Ki böyle bir şey de gerçekleşmez! İmkansız!"
"Ailen benim," dedi.
"Hayır ailem sen falan değilsin! Benim ailem abim ve annemden ibaret! Ve o ailenin içinde hiçbir zaman yer almayacaksın alamayacaksın! Defol git!"
Bana yaklaşacaktı ki özgür elini göğsüne koydu ve durdurdu. "bak bey amca, çok önemli olan konuşmamızı böldün şimdi bir de yanımdaki kıza yaklaşmaya çalışıyorsun. Bence elimden bir kaza çıkmadan uzaklaş." Dedi tane tane.
Önce özgüre ardından bana baktı. "Başka bir gün tekrar geleceğim, o güne kadar bekle beni."
Özgür "Bak hala..." dediğinde özgüre baktı ve ardından arkasını döndü ve gitti.
Özgür uzaklaştığından emin olduktan sonra bana döndü. "Bu sürekli böyle rahatsız mı ediyor seni?"
Gözlerim dolarken akan yaşlarımı sildim. "Özür dilerim," dedi.
"Niye özür diliyorsun?" Diye sordum soğuktan dolayı burnumda akmıştı.
Cebinden peçete çıkarıp bana uzattı. "Yani sonuçta özel hayatın sormamam gerekirdi."
"O benim özel hayatımın sınırında bile yer almıyor." Dedim sinirle.
Etrafına baktı ardından tekrar bana döndü. "Evine kadar eşlik edebilirim istersen?"
Tek gitmek istemiyordum. İyi olabilirdi.
"Olur." Dedim.
"Gel gidelim o zaman, hava soğudu daha fazla üşüme." Dediğinde ona döndüm.
"Üşümeyelim yani. Devamını getirecektim de nefesim yetmedi." Dedi gülerek.
Ben de güldüm. "Teşekkür ederim bu arada."
"Ne için?" Dedi.
"Yani az önce..." diyecektim ki sözümü kesti. "Lafı bile olmaz zor durumdaydın yardım ettim." Dedi.
Gülümsediğimde tekrar söze girdi. "Evinizi biliyor mu?"
"Hayır." Dedim emin bir şekilde.
İki yıl önce aynı sokaktaki başka bir apartmana taşınmıştık. O ise ne taşındığımızı biliyordu ne de nereye taşındığımızı...
Apartmanın önüne geldiğimizde ona döndüm. "Tekrar teşekkür ederim."
"Rica ederim." Dedi kibarca.
"Bu arada izin veriyorum, kendini affettirebilirsen ne mutlu sana. Affedersem tabi." Dedim kaşlarımı kaldırarak.
Sevindiğini fazlasıyla belli etti. "Teşekkür ederim." Gülmekten konuşamıyordu bile.
Peşpeşe korna sesi duyunca sesin geldiği yere döndüğümde abim oduğunu gördüm.
Hızla özgüre döndüm. "Tamam hadi git sen!" Dedim telaşla.
Abim hızlı bir şekilde önümüze gelip frene bastı ve aynı saniyede kapıyı açtı ve büyük adımlarla özgüre yaklaştı. Yakasından kavrayacaktı ki önüne geçtim. "Abi yapma!"
"Ne işi var bunun burada!?" Dedi abim bağırarak.
"Eve gidelim anlatacağım ben sana söz." Dedim.
"Çok istiyorsan sen git, özgür bey anlatır bana kardeşimle neden burada olduğunu ve gülüştüğünüzü. Ardından eve gelirim bir turda senden dinlerim." Dedi bakışları özgürde takılı kalırken.
"Kötü bir amacım yoktu, sadece yardım etmek istedim." Dedi özgür masum masum.
Abim kahkaha attı ve bana döndü baştan aşağa baktı bana ardından tekrar özgüre döndü. "Ayakları var, bacakları var. Neyine yardım ettin lan!? Sana attığım yumruk yetmedi galiba!"
Abim elini kaldırınca aniden "babam geldi!" Diye bağırdım.
Duraksadı. Yavaşça elini indirdi ve bana döndü. "Ne!?" Dedi şaşkınlıkla. Birkaç saniye sonra kendine gelip sarıldı bana. "İyisin sen değil mi? Yine elini kaldırmadı değil mi sana?" Dedi endişeyle.
"Sana el mi kaldırdı?" Diye sordu özgür şaşkınlıkla.
Abim onu duymazlıktan geldi. "Niye bana haber vermedin? Niye aramadın beni egem?"
"İşin vardı çalışıyordun."
"Arasan gelirdim hemen!" Dedi.
"Neyse ben gideyim artık." Dedi özgür.
Abim hızla ona döndü. "Egem sana gereğinden fazla teşekkür sunmuştur zaten, gülüştüğünüze göre!" Dedi imayla.
Tebessüm etti özgür. "İyi akşamlar." Diyerek arkasını döndü ve yürüdü.
Biz de daha fazla dışarda durmayarak eve girdik.