Bölüm 4: İstanbul
Uçaktan indiğimde akşam olmuştu. Havaalanının kalabalığı, koşturan insanlar, yüksek sesler… her şey bana boğucu geliyordu. Valizimi alıp çıkarken telefonum çaldı. Annem arıyordu. Açmadım.
Dışarı çıktım. İstanbul havası... nemli, serin ve karmaşık. Sanki bana “Hoş geldin, ama burası da kolay olmayacak” diyordu.
Taksiye binip eve doğru yol alırken camdan dışarıya baktım. Gözüm her kalabalıkta o kızı arar gibiydi. Adını bilmediğim, yüzünü doğru düzgün görmediğim ama kalbime bir şekilde işlenen o kız...
Ona bir şey olmuş muydu? Hâlâ orada mıydı? Onu bir daha görecek miydim?
Taksiden inip valizi kapıya doğru sürükledim. İçeri adımımı attığımda annem kapıdaydı. Sarıldı. Ama ben... ben sadece başka birini düşünüyordum.
Gözümde hâlâ o kız vardı.