Bugün tarihe geçmese de ömrüme çivi harfleriyle kazınan gürültülü ve yamuk birer iz olarak kalmalıydı.
"Efendim?"
Ofis arkadaşım hafifçe tebessüm etti.
"Aşık gibi nereye daldınız öyle? Her neyse bugün size bir teslimat geldi. Yoğunluğun arasında ancak şimdi verebiliyorum."
Kaybolduğum iç alemimde bir ümit feneri yandı. İnsan aradığını her yerde bulmak ister. Ben de öyleydim. Acaba bu teslimatın Leyl Hanım ile ilgilisi var olabilir mi? Kalbim kafesini darladı, aklım uzunca bir karmaşanın ucunu aramaktaydı.
"Öyle mi? Teslimatı hemen alabilir miyim?"
Arkadaşım başını sallayıp parmağı ile cam kenarındaki masamı işaret etti.
"Çoktan masanızın üzerine bıraktım. Biz çıkıyoruz. Siz de çok çalışmalara kendinizi kaptırmayın. İyi akşamlar Yusuf Bey."
"İyi akşamlar."
Mırıltı halinde sesim onların kulaklarına ulaştığı çok da umrumda olan bir durum değildi.
Teslimat bir belge gibiydi, karton bir zarfın içindeydi. Zarfı yırttım ve sabırsızlandığım şeyin aslında bir sayfadan oluştuğunu gördüm. İnci gibi yazılardı bunlar. Özenle yazılmışlardı.
İlk satırına kalbimin el verdiği kadar gözümü iliştirdim.
O'ya,
Sevgili diye hitap etmek mahremiyetimi zedeler. Ben sana O diye hitap edeceğim. Ki hayatımda senin çok uzakta, üçüncü bir şahıs olarak kaldığını bilmeni isterim. Kelimelerin yettiği kadar harcayacağım sözlerimi. Anladığın kadarıyla yetin. Çünkü bu sana ilk ve son mektubumdur. Aklında bu hatırat kaldı mı bilmem ama.. Beni kendince ilk defa gördüğün günü hatırlıyor musun? Bir akşam sokak lambasının altında elimde bir fotoğraf karesi ile olduğum gün. Kazınan yüz, o bilindik tarih... Bu konu hakkında şüphelendiğini hissediyordum. Çünkü yazar ruhun bunu bir köşeye geri itemezdi. Ki kendince beni ilk defa asansörde sivri dilli bir kadın olarak hafızana almıştın. Hiçbir sözümü boşa sarf etmedim. Elbet bu kadarına hakkım vardı. Senin eşin olarak haklıydım. Senin tamamen farklı bir alemde farklı bir eş profili hayal etmen ve onunla yaşaman beni çok kahrediyordu. Ona dokunamasan da, her an onu seviyordun. Kalbinde bana yer hiç olmadı. Ve sen bir gün evden kaçtın. Bu satırları yazarken bile hala ellerim titriyor. Sevgili hayali eşin Aysima ile eski evinde yaşamaya başladın. Hani üniversiteden mezun olduğunda kaldığın ev. O evin düzeni hala o zamanlar gibiydi. Aslında bu noktada bırakmalıydım seni sevmeyi. Kalbin ve aklın beni reddediyor ve eski zamaları özlüyordu. Psikologla görüşmeyi reddediyordun. Ailen ile arana uzun bir set çektin. Onları tamamen unuttun. Ve O, sen hiçbir zaman normal bir insan olamadın. Bizden biri gibi değildin. Bedenin çevresinde görünmez bir kılıf vardı sanki ve kimse oraya ulaşamıyordu. Ne yaşıyordun, ne düşünüyordun hiç kimse bilemedi. Ve yıllar geçti. Şimdi bu son satırları yazıp bir daha bu aşk kitabını açmayacağım. O, seni seviyorum ama elveda...
Gözlerimin bulanıklığı ile yazılar eğrili yamuk yumuktu. Ben...
"Kendini unuttun, ben buradayım. Hadi O, evimize gidelim.."
Arkamda bana bakıyordu kendim.