Bölüm 1

Önce Gece her zamanki gibi başlamıştı. Ama bitişi… hiç normal olmayacaktı. Alin yatağında uzanıyordu. Oda karanlıktı, sadece pencerenin arasından süzülen soluk ay ışığı duvara vuruyordu. Her şey sessizdi. Fazla sessiz. Alin gözlerini tavana dikmişti. İçinde bir huzursuzluk vardı. Sebebini bilmiyordu… ama bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu. Son günlerde bu his gitgide artıyordu. Sanki biri… onu izliyordu. Birden başını cama çevirdi. Perdeler hafifçe aralıktı. Dışarısı tamamen karanlıktı. Sokak lambası bile yanmıyordu. “Garip…” diye fısıldadı. Tam gözlerini kapatacaktı ki— tık. Alin dondu. Ses… odanın içinden gelmişti. Yavaşça doğruldu. “Atlas?” diye seslendi, kısık bir sesle. Cevap yok. Kalbi hızlanmaya başladı. Yatağından indi. Ayakları soğuk zemine değdiğinde ürperdi. Kapıya doğru bir adım attı. tık. Bu sefer daha yakındı. Alin nefesini tuttu. Ve o an fark etti. Ses kapıdan gelmiyordu. Dolaptan geliyordu. Yavaşça başını çevirdi. Dolap kapısı aralıktı. Ama Alin… onu kapattığından emindi. Bir adım attı. Sonra bir adım daha. Kalbi artık göğsünden çıkacak gibiydi. “Elimden bir şey gelmez…” diye mırıldandı kendi kendine. Ama yalan söylüyordu. Her zaman gelirdi. Sadece… kullanmak istemiyordu. Elini yavaşça kaldırdı. Dolap kapısı… kendi kendine biraz daha açıldı. Gıcırttı. Alin’in gözleri büyüdü. İçerisi karanlıktı. Ama karanlığın içinde… bir şey vardı. Hareket etmiyordu. Sadece… duruyordu. Alin fısıldadı: “Sen de kimsin…?” Ve o anda— Dolabın içindeki şey… başını kaldırdı. Ama en korkuncu bu değildi. Çünkü… O şeyin yüzü yoktu. Sadece boşluk. Ama yine de… Alin’e baktığını biliyordu. Bir anda odadaki her şey titremeye başladı. Masa sallandı Cam çatladı Kapı sertçe kapandı Alin’in nefesi kesildi. “Hayır…” diye fısıldadı. Kontrolü kaybediyordu. Ve o şey… Bir adım attı. Dolaptan çıktı. Ama yürümüyordu. Kayarak geliyordu. Alin geriye çekildi. “Git…” dedi. Ama sesi titriyordu. O şey durmadı. Tam Alin’e yaklaşacakken— BAM! Kapı açıldı. “ALİN!” Atlas içeri girdi. Ve o an— Her şey durdu. Sessizlik. O şey… yok olmuştu. Ama Alin hâlâ titriyordu. Atlas donakaldı. Çünkü gördüğü şey… normal değildi. Oda darmadağındı. Cam çatlamıştı. Ve Alin… havada asılı duran eşyaların ortasında duruyordu. Gözleri Atlas’a döndü. Ve Atlas hayatında ilk kez kardeşine bakarken korktu. Alin fısıldadı: “…ben anlatacaktım.” Ama artık çok geçti. Çünkü bir yerlerde… o şey hâlâ oradaydı. Ve artık yalnız değild