Ertesi gün gökyüzü gri bulutlarla kaplanmıştı.
Gökçe sınıfta camdan dışarı bakıyordu.
Öğretmenin anlattıklarını duysa da aklı başka yerdeydi.
Dün kütüphanede yaşananlar sürekli gözünün önüne geliyordu.
"Alışmak iyi olduğu anlamına gelmez."
Göktuğ'un sözleri kulağında yankılanıyordu.
Ders zili çaldığında öğrenciler hızla sınıftan çıktı.
Gökçe ise her zamanki gibi çantasını sessizce topladı.
Tam koridora çıkarken uzaktan Göktuğ'u gördü.
Göktuğ birkaç arkadaşıyla değil, tek başına yürüyordu.
Her zamanki gibi sakindi.
Bir an göz göze geldiler.
Göktuğ hafifçe başını salladı.
Gökçe de aynı şekilde karşılık verdi.
Bu küçücük hareket bile Gökçe'nin içini ısıtmıştı.
---
Akşam olduğunda yağmur başladı.
Gökçe okuldaki işini bitirmişti.
Elindeki eski şemsiyeyle eve doğru yürüyordu.
Rüzgâr gittikçe sertleşiyordu.
Bir anda şemsiyenin tellerinden biri kırıldı.
"Harika..." diye mırıldandı.
Yağmur hızlandı.
Kısa sürede saçları ve kıyafetleri ıslandı.
Tam o sırada yanında bir gölge durdu.
Büyük bir siyah şemsiye...
Gökçe başını kaldırdı.
Göktuğ.
"Islanıyorsun."
Gökçe şaşırdı.
"İyiyim."
Göktuğ dışarı baktı.
"Hayır. Değilsin."
Gökçe istemsizce güldü.
Belki de uzun zaman sonra ilk kez.
Göktuğ bunu fark etti ama bir şey söylemedi.
Bir süre yan yana yürüdüler.
Sadece yağmurun sesi duyuluyordu.
Sonunda Göktuğ konuştu.
"Her gün okulda mı kalıyorsun?"
"Evet."
"Neden?"
Gökçe kısa bir süre sustu.
Sonra:
"Para kazanmak için."
dedi.
Göktuğ başını eğdi.
Sanki cevabı tahmin etmiş gibiydi.
"Zor olmalı."
Gökçe hafifçe omuz silkti.
"Alıştım."
Göktuğ derin bir nefes aldı.
"Yine aynı kelime."
Gökçe ona baktı.
Göktuğ ilk kez hafifçe gülümsedi.
Çok küçük bir gülümsemeydi.
Ama gerçekti.
---
Bir süre sonra yollar ayrıldı.
Göktuğ'un evi farklı yöndeydi.
Ayrılmadan önce durdu.
"Cuma günü yine kütüphanede olacağım."
Gökçe şaşkınlıkla baktı.
"Tamam."
Göktuğ başını salladı.
"Belki konuşuruz."
Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Gökçe olduğu yerde kaldı.
Yağmur hâlâ yağıyordu.
Ama nedense artık hava o kadar soğuk gelmiyordu.
İlk kez birisi onunla konuşmak istemişti.
Ve bu his, uzun zamandır unuttuğu bir şeydi.
Umut.