Hemen ayağa kalktım ve “Yeter artık be” diyerek odadan çıktım.Tam bodrum katına merdevenlerden inecektim ki,Lucas kolumdan tuttu.
“Ne yapıyorsun?! delirdin heralde Sofia”
“Evet delirdim Lucas! Yeter artık bu saçmalığa bir son vermeye gidiyorum”
“Hayır izin vermiyorum Sofia!”
“Ne oldu Lucas? Korktun mu yoksa?” Dedim alay ederek.
“Aynen öyle korkuyorum”
“Tamam o zaman beraber gidelim Lucas!”
“Gitmesek ne olur?”
“Çok şey olur Lucas, hem merak etmiyor musun ?”
“Ediyorum ama yarın gündüz gidelim hem orası karanlık bişey göremeyiz”
“Tamam o zaman,yarın gideriz”
“Gel artık yatağımıza geçelim Sofia”
“Tamam o zaman,İyi geceler Lucas”
“İyi geceler Sofia”
***
Gündüz olmuştu, gözümü açtığımda…Bur- daha cümlemi tamamlamadan:
“Sesini kes küçük velet!”
“Sende kimsin!?”
“Benim kim olduğumu zamanı gelince öğreneceksin,Ölüm seni bulmadan senin onu buldun,yazık erken bir ölümün olacak!
“Ne diyorsun sen ya aptal herif.Hem biz neredeyiz neresi burası” olduğumuz yer karanlık,örümcek ağlarıyla kaplanmış ve duvarlarda anlamsız sayılar vardı.Burası nereydi?
“Gerçekten burayı tanımadın mı,burası evinizin bodrumu”