''Güzelim, hazır mısın? Gecikiyoruz bak toplantıya. Çocukları daha Yağızlara bırakacağız.'' diye söylendi Kerem saatine bakarken.
Pera, kucağında Bulut'la hızlı adımlarla odadan çıktı. ''Geldim, geldim. Bulut'un montunu giydiriyordum.''
''Şükür. Cemre nerede?''
''Odasında olmalı. Ben ayakkabımı giyene kadar çağırsana onu.''
Kerem anında söyleneni yaptı. ''Kızım, nerede kaldın? Geç kalıyoruz bak.''
Cemre de annesi gibi babasının sesini duymasıyla hızlıca odadan çıktı. ''Geldim babacığım. Mete için bir tane kitap arıyordum da...''
Kerem merakla kızına baktı. Normalde en değerlisi olan kitaplarını kendisine bile vermezdi ama Mete için seve seve vermeye razıydı. Bu gerçekten ilginçti. Nereden geliyordu bu kızın Mete sevgisi?
''Sen kitaplarını kimseye vermezdin hani?'' dedi sorarcasına. Bundan rahatsız oluyor değildi. Mete'yi de sevmiyor değildi. Hatta aksine çok seviyordu. Kızını sevdiği kadar hem de...
Ama yine de ileride bir gün kızının ondan kopacak olma ihtimali onun için kolay değildi. Bunu ancak kız babaları anlardı. ''Mete kimse değil kiii.'' dedi Cemre sırıtırken. O da babasının onu kıskanmasından çok zevk alıyordu. Hatta bazen sırf babası kıskansın diye Mete'den söz ettiği bile oluyordu.
Kerem aldığı cevapla derin bir iç çekti. ''İyi bari. Kitabını da bulduysan gidelim hadi.''
Cemre başını hızlıca sallayıp babasına doğru koştu ve eline sıkı sıkı yapıştı. ''Hadi gidelim!'' dedi neşeyle.
Tüm aile üyeleri tamamlanınca vakit kaybetmeden yola çıktılar. Zaten yeterince geç kalmışlardı.
❤️❤️❤️
''Emre! Göktuğ! Hazır mısınız?'' İkisinden de ses gelmeyince Gökhan yükseldi. ''Lan eşek oğlu eşekler kime diyorum ben!?''
''Hazırız baba.'' dedi Emre ama ne hikmetse hâlâ odadan çıkmamıştı. ''Lan madem hazırsınız çıksanıza odadan.''
''Geliyoruz!''
Gökhan içinden 'beni neyle sınıyorsun ya Rabbi' diye yakınırken aklına kızları geldi. Hemen onların odasına doğru ilerledi. Kapıyı nazikçe tıklattı. Kızlardan ''Gir!'' emri gelince kapıyı yavaşça araladı.
Banu ve İlayda ellerindeki birkaç kitap ve defteri çantaya sokmaya çalışıyorlardı. ''Hazır mısınız canım kızlarım?''
''Yok baba ya...'' dedi Banu hüzünlü bir sesle.
Gökhan kaşlarını çatıp onlara doru yaklaştı. ''Bir sorun mu var?''
''Şimdi benim birkaç ödevim var. Bu yüzden kitap ve defterlerimi şu çantaya sığdırmaya çalışıyorum.'' dedi Banu bıkkınca. Sabahtandır bu işlemi gerçekleştirmek için çabalıyordu ama nafile.
''Neden okul çantana koymuyorsun?'' Çok mantıklı bir soru sormuştu babası ama bunu gerçekleştirememesinin önemli bir nedeni vardı: Annesi.
''Annem izin vermiyoooor. Okul çantası sadece okula götürülürmüş. Kaybolsa sorun olurmuş.''
''Anneniz demişken nerede o? Hiç sesi soluğu da çıkmıyor.''
İlayda işaret parmağıyla duvarın ötesindeki odayı işaret etti. ''Hazırlanıyordu yatak odasında. Makyaj falan yapıyordu en son.''
Gökhan içli bir nefes verdi. Bu kadın onu çıldırtacaktı. Fazlasıyla güzel olması yetmiyormuş gibi kendini daha da güzelleştirmeye çalışıyordu. Amacı neydi anlamıyordu bir türlü.
''İyi o zaman ben annenize bakmaya gidiyorum. Ha bir de kızım altı üstü birkaç saat Yağız amcanlara gideceğiz. Orada bile ders çalışmak zorunda mısın? Biraz sal. Bak abine hiç kitap açıyor mu?''
''Olmaz baba. Abim gibi tembel olmak istemiyorsam çalışmak zorundayım.''
Gökhan'ın omuzları düştü. Ne derse desin bir faydası olmayacaktı. Kızlar aynı annelerine çekmişlerdi. Her konuda... Hem annelerine hem de kızlarına zaafı vardı Gökhan'ın. Onlar ne derse onun için emirdi. Her zaman onları korumak, kollamak zorundaymış gibi hissediyordu. Çünkü hepsi birbirlerinden hassaslardı. Çok çabuk incinirlerdi. O da onlara kıyamazdı elbette.
Oğullarını da çok seviyordu elbette ama onlar ona çekmişlerdi. Öyle çıt kırıldım, yardıma, ilgiye muhtaç tipler değillerdi. Onları da bir ayrı seviyordu. Onlara sevgisini gösterme biçimi tamamen farklıydı.
''İyi madem. Beş dakikanız var. Şu işi halledip gelin artık.'' Kızlar usulca babalarını onayladıktan sonra işlerinin başına döndüler.
Gökhan da odadan çıkıp yatak odalarına doğru ilerledi. Kapıyı açıp içeri girdi. Ardından da kapatmayı ihmal etmedi.
Gözleri aynanın önünde hazırlanan dünyalar güzeli eşine kaydı. Yine her zamanki gibi mükemmeldi. ''Nazlı Nazlı'm benim. Bitmedi mi işin?''
Nazlı aynadan gözlerini ayırmadan cevap verdi. ''Bir rujum kaldı sonra hazırım.''
Gökhan'ın dudağının kenarı kıvrıldı. ''Ruju sürmeden önce bir şey yapmak istiyorum.'' Nazlı bakışlarını ona çevirdi. Ne yapmak istiyor olabilirdi ki? Anlamsızca göz kırpıştırdı.
Gökhan eşine doğru yaklaştı. ''Gitmeden önce o güzel dudakları bir kez öpebilirim diye düşünüyorum.'' Nazlı'nın zaten pembe olan yanakları biraz daha pembeleşti.
Aradan yıllar geçmesine rağmen karısının hâlâ çok tatlı ve utangaç olması Gökhan'ın acayip hoşuna gidiyordu.
Ona iyice yaklaşıp elini yanağına yasladı. Dudaklarına yöneldiği sırada kapı aniden açıldı. İkisi de anında birbirlerinden uzaklaştılar.
''BABA! Şu abime bir şey söyle! Oyuncağımı almaya çalışıyor!'' Göktuğ'un sesiyle bakışlar ona döndü. Şu erkek çocukları hep bu kadar yaramaz olmak zorundalar mıydı gerçekten diye geçirdi içinden Gökhan.
''Emreee! Yavrum sen oyuncaklarla oynama yaşını geçmedin mi? Neden kardeşinin oyuncağını alıyorsun bakayım?'' diye isyan etti Nazlı tatlı tatlı.
Gökhan bu karmaşaya daha fazla dayanamadı ve ''Asker! Hizaya geç!'' diye emir verdi. Bu, küçüklükten beri çocukları kontrol altına almak istediğinde başvurduğu bir yöntemdi ve şu ana kadar işe yarıyordu.
Bu emri almalarıyla Göktuğ ve Emre yan yana durdular. ''Rahat!''
Rahat pozisyonunu aldılar.
''Hazır ol!''
Hazır ola geçtiler.
Bu sırada Nazlı da rujunu sürmüştü.
''Geriye dön!''
İkisi de geriye döndü. ''Marş marş!'' dediğinde hepsi bir arada odadan çıktılar. Kızları da aynı komutlarla odalarından çıkardıktan sonra artık gitmek için tamamen hazırlardı.
***
Bölüm sonuuu
Gelecek bölümde görüşüüüüz
Bu arada biraz spoilimsi olacak ama veli toplantısıyla ilgili aklımda harika senaryolar var gvbfncdmbvfncm Onları yazmak için sabırsızlanıyorum
Dikkat edin kendinizee
Görüşürüzzz
