Bölüm 2

Mert burnunun dibindeki telefonu ittirip "Aslancım. Anla artık Merve seni sevmiyor. Bu kaçıncı ayrılışınız bilmiyorum bile, ben valla 10' dan sonra saymayı bıraktım." Ela atıldı. "Sen ona bakma Aslanım ben Merve'nin elinde sonunda sana sürüne sürüne geleceğine eminim." Dedi. Behlül sesizce - ama Aslan'ın duyabileceği bir şekilde- " Her zaman sürünen Aslan oluyor ama neyse." Dedi. Aslan aldırış etmedi ve elini bana doğru uzattı. " Ben Aslan. Sende Sema olmalısın doğrumu?" Onunla daha önce karşılaşmadığıma emindim. Belkide konuşmalarımızı duymuştu. Ela aklımı okumuş gibi hemen bir açıklama yaptı. " Sema biz müzik gurubu oluşturmayı düşündükte seni de davet etmek için aramıştık, ve seni bulamamıştık. Ama teklif hala geçerli. Ve aslına bakarsan müzik gurubu sadece bahane asıl amacımız eskiden olduğu gibi eğlenmek." İstanbul'da kalacak bir yerim yoktu aslında. Ve eskiyi özlemiştim. Çılgınlar gibi eğlenmeyi, dünyayı kafaya takmamayı, abur cuburu abartıp kusmayı, gece gizlice korku filmi izleyip sabaha kadar uyuyamamayı, mulu gündede kötü gündede yaslanabileceğim bir omzun olmasını. Çaresizlik çukuruna düştüğümde bir kaç elin bana uzanmasını, gölgelerde başım önde gezerken birilerinin beni ışığa çekmesini, o anki çocuk aklıyla yaptığımız saçmalıkları özlemiştim. Gerçekten mutlu olduğum tek bir yer vardı bu dünyada. Arkadaşlarımın yanı. Ela'nın ışıl ışıl parlayan gözlerine bakıp " Neden olmasın? " dedim.