Her şeyin bir ritmi, her insanın bir geometrisi vardı. Babam bana dünyayı böyle görmeyi öğretmişti. Çizgiler, açılar ve simetri… Eğer etrafındaki kaosun içindeki o gizli düzeni görebilirsen, kimse seni alt edemezdi.
Ama o sabah, hayatımın tüm simetrisi altüst olmak üzereydi.
Akademi’nin devasa, gotik kapısından içeri adım attığımda rüzgar yüzüme soğuk bir tokat gibi çarptı. Burası şehrin en zengin, en nüfuzlu ailelerinin çocuklarını topladığı, dışarıdan bakıldığında kusursuz duran bir altın kafesti. Benim gibi burslu bir "yabancı" içinse her köşesi tehlikeli bir labirentten farksızdı.
"Hey, yeni kız!"
Arkamdan gelen sesle duraksadım. Omuzumun üzerinden baktığımda, koridorun tüm ışığını üzerine çekiyormuş gibi duran o grubu gördüm. En önde, okulun kurucusunun torunu olan Kuzey duruyordu. Dağınık siyah saçları, her şeyi bildiğini iddia eden o sinir bozucu, alaycı gülümsemesi ve cebine tıkıştırdığı elleriyle tam bir baş belası geometrisi çiziyordu.
"Koridorda yürürken bile etrafı inceliyorsun," dedi Kuzey, adımlarını yavaşlatıp tam karşımda durarak. Aramızda sadece birkaç santim kalmıştı. Gözleri tehlikeli bir zeka barındıran koyu bir tondaydı. "Bir şey mi arıyorsun, yoksa sadece kayboldun mu?"
"Kaybolacak kadar plansız yürümem," dedim sesimi olabildiğince düz tutarak. "Ve inan bana, aradığım şey bu koridordaki hiçbir şey değil."
Kuzey’in gülümsemesi genişledi, gözlerinde meraklı bir parıltı belirdi. Tam bir şey söyleyecekti ki, okulun eski kütüphane kulesinden gelen o tok ses yankılandı.
Güm!!!!!
Bu sadece bir ders zili değildi. Bu, eski binanın duvarlarından sızan, bir şeylerin ters gittiğini fısıldayan o uğursuz sesti. Telefonuma aynı saniyede bir bildirim düştü. Ekranı açtığımda, sadece okul ağındaki öğrencilere giden gizli bir forumdan mesaj geldiğini gördüm.
Gönderen: Noizu
Mesaj: "Oyun başladı. İlk ipucu okulun en karanlık odasında. Kimse göründüğü kadar masum değil. Saat işliyor."
Kuzey’in de telefonuna baktığını, o alaycı ifadesinin bir anda donduğunu gördüm. Başını kaldırıp doğrudan bana baktı.
"Sanırım," diye fısıldadı Kuzey, sesindeki o meydan okuyan tını geri gelmişti, "aradığın şeyi buldun."