Bilgilendirme: Kurgu, Haram Sevda ile bağlantılıdır. Zenan ve Cihangir karakterinin hikâyesidir. Öncesinde Haram Sevda'yı okursanız ana konuyu daha iyi anlayabilirsiniz. Umarım beğenirsiniz.
****************
TANITIM 1
Şu an nerede olmak istediğimi sorsalar, en son olmak isteyeceğim yer burası derdim. Böylesine bir cehennem derdim. Şu an öyle bir yerdeydim ki... Benim için bir cehennemden farksızdı. Sıradan bir akşam yemeği gibi görünen ama iç yüzü bir zulümden ibaret olandı. Baş köşede ağabeyim, karşımda Cihangir ve nişanlısı vardı. Kırk yıl düşünsem olmaz dediğim ne varsa bu masadaydı. Kaçındığım gerçekler, unutmak istediğim anlar ve peşimi bırakmayan korkular... Bir musallat gibi yakamdaydı. Bir tehlikeli davranışımda her an her şey olacak durumdaydı. Ağabeyimin ve Cihangir'in varlığı, sanki kıyamet öncesini andırmaktaydı. Şimdi karşılıklı konuşup gülüşüyorlardı. Gerçekten habersiz, anın tadını çıkarıyorlardı. Ağzımdan çıkacak tek bir kelime bu anı bozabilirdi. Her şeyi dönülmez şekilde bozabilirdi. Gözlerim Cihangir'e kaydığında sertçe yutkundum. Kalbimin atışını yok sayıp dışımdan yapamayacağım şeyi iç sesimle yaptım. Cihangir'in gözlerine baka baka içimden gerçeği haykırdım.
"Hamileyim Cihangir. Sen ne kadar evlilik yoluna girsen de ben senden hamileyim."
Acı gerçek, canımı yakarken hızla gözlerimi kaçırdım. Kalabalığın içinde gerçeğimle bir başıma kaldım. Nişanlı bir adamdan hamile kalmanın ağırlığıyla
sınandım.
********************
TANITIM 2
Siz hiç böyle bir umutsuzluğun içine bulaştınız mı? Ayağa kalmak isterken art arda darbe aldınız mı? Yeni bir şans için yalvardınız mı? Ben çok yalvardım. Yeni bir şans için mutlu olabilmek için çok yalvardım. Yeni bir hayat için dimdik ayakta kalmak için çabaladım. Ama hayat hep bana soğuk yüzünü gösterdi. Keskinliğini hissettirdi. Acıya bağımlı hale getirdi. Şimdi de daha beter bir acıyı karşıma getirdi. Adını anmaya korktuğum ve düşünmekten kaçındığım bir acıyı...Tüm gücüme tüketen beni yerle bir eden bir acıyı... Ellerimdeki kan yağmurun şiddetiyle silinirken çaresizce karşımdaki adama baktım.
"C-Cihangir..."
"Ona bir şey olmasın."
"Lütfen! Bebeğime bir şey olmasın."
Acı dolu feryadım, dayanılmaz sancım ve yağmurun şiddeti... Hepsi bir olup beni yendi. Üzerimden atamayacağım bir acı bıraktı. Korku kalbimde kuruldu. Nefesim kesilecek duruma geldi. Tek yapabildiğim şey, acı içinde bağırmak oldu. Çaresizce bağırıp sesimi duyurmak istedim. Biri bana yardım etsin istedim. Gücümü yavaş yavaş tüketirken dengeyi sağlayamadım. Yerin ayaklarım altından kayıp gidişini hissettim. Geriye doğru sendeledim. Düşeceğimi sanırken Cihangir tarafından sıkıca tutuldum. Belimden tutup gözlerimin içine baktı.
"Z-Zenan..."
Hayretle bana baktı.
"Sen... Ne dedin?"
"Bebek mi?"
Başını iki yana salladı. İnanmak istemedi. Elimi kanın aktığı yere götürüp tekrar kana bulaştırdım. Kana bulaşmış ellerimi ona çevirdim. Bunu yaparken baştan aşağı titredim.
"Ellerim kan oldu. Bak Cihangir!"
"O da beni terk edip gitti."
*****************
TANITIM 3
Bir insan kaç kez aynı cehennemi yaşar? Kaç kez aynı yerden aynı acıyla yanar? Cevabı bendeydi. Defalarca kez aynı acıyı yaşayan bendeydi. Geçmişim, geleceğimin önünde en büyük engeldi. Beni mahveden bugünümü kirletendi. Ne kadar kaçarsam kaçayım beni içine hapsedendi. Yine aynı yerde aynı konumdaydım. Yaşattığımın bin katını yaşamaktaydım. Anlamıştım. Her şey burada başlamıştı. Burada sona erecekti. Kötülükle başlayan hikâyem ibretle sona erecekti. Ama bu sefer suçsuzdum. Yanlış hiçbir şey yapmamıştım. Zar zor yanına yaklaşıp gözlerinin içine baktım.
"C-Cihangir..."
Öfke, hüzün ve nefret... Bakışlarıyla bir bir yansıttı. Beni baştan aşağı süzdü. Tiksinerek yaptığı şey dayanacak güç bırakmadı. Öfkeyle bağırdı.
"Huylu huyundan vazgeçmiyor. Sen de vazgeçemedin Zenan."
Güçsüzce konuştum.
"Ben hiçbir şey yapmadım. Yemin ederim yapmadım."
Başını iki yana salladı. Öfkesini eşyalardan çıkardı. Önüne çıkan ne varsa yere attı. Etraf cam kırıklarıyla doldu. Cam kırığını değil de sanki kalbimin parçalarını görür gibi oldum. Dayanamayıp güçsüzce yere çöktüm. Sürekli aynı şeyleri fısıldadım.
"Kötü bir şey yapmadım."
"Seni üzecek hiçbir şey yapmadım."
Nefes nefese kalmış bir vaziyette bana döndü.
"Sen hiç değişmedin. Değişmişsin gibi gösterdin. Ama hep aynı kaldın. Sen yine o Zenan'sın. Gaddarsın. Zalimsin. Bencilsin."
Gözyaşlarımı durduramadım. Acı içinde kaldım. Sevdiğim ne varsa kaybetmenin ağırlığıyla sınandım. Ayağa kalkıp ona ulaşmaya çalıştım. Yüzünü avuçlarım arasına aldım. Gözlerinin içine baktım. Sevdiğim adamı bulup çıkarmaya çalıştım. Elimi ittirip benden uzaklaştı.
"Sen benim başıma gelmiş en kötü şeysin Zenan. Keşke seni hiç tanımasaydım." deyip beni en savunmasız yerimden vurdu. O an beni öldürdü. İnancımı da umudumu da öldürdü.
