Bölüm 7

Karanlık üzerime kapandığında düşmedim. Batmadım da. Sadece… ayrıldım. Sanki bedenim geride kaldı, ama bilincim başka bir katmana çekildi. Ne zaman vardı, ne yön. Sadece yankılar vardı düşüncelerimin yankıları. “Korkma,” dedi tanıdık bir ses. Ama bu kez tonunda şefkat yoktu. “Burası kaçtığın yer değil, Melodi. Burası sakladığın yer.” Gözlerimi açtığımda ayaktaydım. Karşımda biri duruyordu. Bendim. Ama bu Melodi daha sakindi. Daha soğuk. Gözleri karanlığa alışmış gibiydi. “Sen… nesin?” dedim. Sesim titredi. “Senin yarım bıraktığın ihtimalim,” dedi. “Nevera’yı yaratırken bastırdığın tarafın.” Etrafımızda gezegen şekil değiştiriyordu. Gökyüzü bir laboratuvar tavanına dönüştü. Zemin, eski projelerin yazılı olduğu ekranlarla kaplandı. “Beni görmezden geldin,” dedi. “Ama Nevera görmedi.” Bir adım attı bana doğru. Bu kez kaçmadım. “Varlık dedi ki… seni tamamlamam gerekiyor,” dedim. “Bu yeterli değil mi?” Karşımdaki Melodi gülümsedi. Ama bu gülümseme zafer doluydu. “O seni korumak istiyor,” dedi. “Ben ise seni özgür bırakmak.” O an Varlık’ın sesi zihnime çarptı sert, endişeli: “Melodi, bağ kurma! O bir yankı, bir tuzak!” Başımı tuttum. İki ses. İki gerçek. “Peki sen ne istiyorsun?” diye sordum karanlıktaki Melodi’ye. “Çıkış,” dedi. “Ama tek yönlü.” Zemin çatladı. Nevera’nın derinlerinden bir titreşim yükseldi. “Buradan çıkmak istiyorsan,” dedi yankı-Melodi, “Gezegenin senden istediğini vermelisin.” “Ne istiyor?” diye fısıldadım. Sessizlik. Sonra aynı anda hem Varlık’tan hem yankıdan gelen tek bir cümle: “Bir seçim.” Görüntüler üstüme yığıldı: •Dünya •İnsanlar •Nevera •Ve benim iki farklı hâlim Anladım. Nevera bir kapıydı. Ama anahtar… bendim. Ve hangi Melodi’nin çıkacağına gezegen değil, ben karar verecektim. Gözlerimi kapattım. İlk kez kaçmadım. İlk kez hazırdım. Karar vermek üzereydim ki zemin aniden çöktü. Seçim yapmama izin vermediler. Nevera sarsıldı. Bu, bir uyarı değildi, bir müdahaleydi. Yankı-Melodi geri çekildi, yüzü ilk kez bozuldu. “Henüz değil…” dedi dişlerinin arasından. Varlık’ın sesi sertleşti: “Gezegen dengeyi kaybediyor. Seni burada tutamazlar.” Gökyüzü yarıldı.Işık ve karanlık birbirine karıştı. Bir çekim hissettim. Sanki biri beni zorla geri çağırıyordu. “Bu bitmedi!” diye bağırdı yankı. “Ne olursa olsun… beni de yanında götüreceksin.” Sonra her şey sustu. Gözlerimi açtığımda tekrar güvenli bölgedeydim. Nefes nefeseydim. Ama yalnız değildim. Lira yeniden aktifti. Işığı titrekti. “Melodi,” dedi. “Nevera çıkış noktalarını açmaya başladı.Ama artık… seni tek başına bırakmayacak.” Ayağa kalktım. İçimde bir şey değişmişti. Yankı gitmişti ama kaybolmamıştı. Nevera beni izliyordu. Ve sıradaki hamlesini bekliyordu...