Bölüm 6

Işık gözlerimi yaktı. Sanki binlerce yıldız bir anda içime doldu. Varlığın sesi artık dışarıdan değil, içimden yankılanıyordu. Her nefeste onunla birlikte nefes alıyor, her düşüncede onun yankısını hissediyordum. “Birleştik,” dedi ses, yumuşak ama derin bir tonda. “Artık Nevera seni tanıyor.” Etrafımda dünya değişti. Gökyüzü gri değil, gümüşe dönüştü. Yeraltında mavi damarlar değil, altın nehirler akıyordu. Bitkiler nefes alıyor, taşlar kalp atıyordu. Her şey canlıydı ama hiçbiri insan değildi. Varlık bana rehberlik etmeye başladı. Yürüdüğüm her yerde, toprak kendi kendine şekil alıyor, yollar açılıyordu. “Burası, senin unuttuğun dünyanın yankısı,” dedi. “Sen onu yaratırken, ben onun bilinci oldum. Birlikte Nevera’nın katmanlarını gezdik: Zamanın donduğu alanları, ışığın su gibi aktığı mağaraları, gökyüzüne asılı şehirleri. Bazı yerlerde kendi geçmişim yankılandı çocukluğumun sesi, laboratuvar kahkahaları, sonra çığlıklar… Bir süre sonra durdu. Tonunda ilk kez bir sertlik vardı. “Melodi. Bir uyarım var.” Başımı kaldırdım. “Nedir?” “Gece olduğunda dışarı çıkma. Geceleri Nevera seni fark etmez. Ama o anlarda… başka şeyler fark eder.” Kafamı salladım, ama içimde bir huzursuzluk vardı. “ Geceleri ben bile seni koruyamam.” Zaman geçti ya da hiç geçmedi. Lira’dan ses yoktu, ama varlığın rehberliği bana yetiyordu. Yine de içimde bir dürtü vardı: merak. Gecenin geldiğini anlamak kolaydı. Gökyüzü tamamen kararmıyor, sadece sessizleşiyordu. Tüm gezegen nefesini tutuyor gibiydi. Varlık dinlenmeye çekildiğinde, ben dayanamayıp dışarı çıktım. Adımlarımın altında zemin yumuşaktı; hava soğuktu ama nefes aldıkça içimi yakıyordu. Gökyüzünde ışık yoktu. Ama karanlık… karanlık yaşıyordu. Bir ses duydum. İlk başta rüzgâr sandım,ama Nevera’da rüzgâr yoktu. Sonra bir fısıltı geldi, sanki toprağın altından: “Melodi… sen misin?” Donakaldım. Varlığın sesi değildi bu.Bu daha insandı. Ama… imkânsızdı. Bir adım attım, sonra bir tane daha. Karanlığın içinden bir siluet belirdi. Yavaşça başını kaldırdı. Benim yüzümdü. Ama bu kez, gözleri beyazdı, tamamen. Ve sesi, fısıltıyla karışık bir nefes gibiydi: “Beni tamamladığını sanıyorsun… ama ben hiç bitmedim.” Arkamdan, uzaklardan varlığın sesi yankılandı, panik doluydu: “Melodi! Geri dön o, ben değilim!” Ama artık çok geçti. Karanlık bir anda üzerime aktı, her şey yeniden parçalara ayrıldı. Son duyduğum şey, kendi sesimdi ama bana ait değildi: "Nevera’ya hoş geldin… gerçek versiyona..."