Bölüm 4

Okulda herkes aynıydı. Kalabalık, gürültülü, sahte kahkahalı. Ama ben değildim. Partiden sonra Aras’la karşılaşmamıştım. Görmemeye çalışıyordum. Görmek istemememin tek nedeni... görmek istememem değildi. Beni korumuştu. Ama sonra yüzüme bile bakmamıştı. Bu daha çok acı veriyordu. Duru öğle arasında yanıma sokuldu. “Elini tutup çekmiş,” dedi sessizce, ama yüzünde merakın kıvılcımı vardı. “Kim anlattı?” “Gören olmuş. Biri video bile çekmiş sanırım ama yayılmamış.” İçim buz gibi oldu. “Bir şey demedi,” dedim. “Kim? Aras mı?” “Evet. Korumak için geldi ama... sonra yokmuşum gibi davrandı.” Duru bir süre sustu. Sonra koluma dokundu. “Eylül... bu çocuğun içi karanlık olabilir. Ama o karanlıkta seni fark ediyorsa... bu hiç az bir şey değildir.” Cümlesi kalbimin bir köşesine oturdu. Okuldan sonra eve gittim. Annem markete çıkmıştı, ev boştu. Yine sessizlik. Koridordan geçerken, kütüphanenin cam kapaklı rafındaki eski kutular dikkatimi çekti. Annem o kutulara neredeyse hiç dokunmazdı. Ama birinin kapağı hafif aralıktı. Eğildim. Kutunun içinden siyah beyaz bir fotoğraf gözüme çarptı. Çıkardım. Genç bir kadın. Elinde küçük bir bebek. Kadının saçları Eylül’ün annesine benziyordu ama... tam da değildi.Fotoğrafın arkasında bir yazı vardı. > “O benim günahımdı ama sen benim cezam değilsin. – 2007” Nefesim daraldı. Bebek... Aras mıydı? Yukarıdan bir ses geldi. Kapı çarptı. Biri eve gelmişti. Mert Bey değil. Aras’tı. Fotoğrafı kutuya geri koydum, ama beynim geri koyamıyordu. Bu sırlar, sadece anneme değil... bana da miras kalmıştı. Akşam yemeğinde Aras da masadaydı. Hiç konuşmadı. Ama yemeğini bitirip kalkarken sandalyesini geri çekerken bir an bana baktı. Gözleriyle. Uzun, keskin ve donuk bir bakış. Sanki o da bir şey biliyordu. Gece saat 2. Uyuyamıyordum. Alt kata indim, mutfağa su içmeye. Loş ışıktaydım. O anda arkamdan bir ses geldi. "Fotoğrafı gördün mü?" Sırtım irkildi. Aras, mutfağın eşiğinde durmuştu. Gölge gibi. Beni izliyordu. Yutkundum. "Evet." O ilerlemedi. Ama oradaydı. Sanki... ilk kez dürüsttü. "Her şey bildiğin gibi değil," dedi. Sonra hiçbir şey demeden döndü ve merdivenleri çıkıp gitti.